ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 3

เขาเห็นมือเล็กยื่นออกมาจากพุ่มหญ้าอีกครั้ง ในมือถือชามไม้ใบหนึ่ง ในชามมีน้ำ เขารีบรับมาดื่มเงียบๆ

พุ่มหญ้าค่อยๆ เคลื่อนถอยเข้าไปอยู่ในกอหญ้าด้านหลังอย่างไร้สุ้มเสียง คล้ายไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนเช่นนั้น เขามองจ้องไปที่กอหญ้าไม่ละสายตา ดวงตาที่เดิมไร้ประกายคู่นั้นเวลานี้มีชีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว

อูอีเสวี่ยรู้ว่าไม่อาจขโมยเนื้อหลายครั้งเกินไป หาไม่จะทำให้พี่น้องสกุลถูเกิดความสงสัย นั่นย่อมทำให้เสียเรื่องแล้ว ดังนั้นนางจึงเอามาให้แค่เด็กชาย แต่ไม่กล้าเอาไปให้เด็กคนอื่นๆ ที่อยู่ในกรงไม้ไผ่ เพราะในกรงไม้ไผ่ขังเด็กไว้หลายคน นางไม่มีอาหารมากเช่นนั้น เกิดให้เนื้อไปจำนวนหนึ่ง เด็กที่หิวโหยเหล่านั้นก็จะแย่งกัน เกรงจะทำให้บุรุษพวกนั้นรู้ตัวและกลายเป็นทำให้เสียเรื่อง

จะช่วยเด็กกลุ่มนี้ไม่อาจรีบร้อนช่วยในเวลาอันสั้น เวลานี้พวกเขาทั้งหิวทั้งอ่อนแอ ต่อให้ขโมยกุญแจมาปลดโซ่ให้พวกเขา พาพวกเขาหนีไป ไม่นานก็ต้องถูกคนกลุ่มนี้จับกลับมา ดังนั้นจำเป็นต้องวางแผนให้ดีเสียก่อน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นพี่น้องสกุลถูที่กินอิ่มดื่มกันเต็มคราบยังไม่ตื่น ถูเหล่าต้าเตะพวกเขาให้ตื่นทีละคนอย่างไม่เกรงใจ

“ลุกขึ้น! ยังจะนอนไปถึงเมื่อไร รีบทำงานแล้วออกเดินทาง!”

เหล่าบุรุษที่ถูกเตะจนตื่นร้องโอดโอยพลางลุกขึ้น ที่ไปปลดทุกข์ก็ไปปลดทุกข์ ที่เก็บข้าวของก็เก็บข้าวของ ต้อนเด็กๆ ขึ้นไปบนรถม้าเตรียมออกเดินทาง

พวกเขากลางวันจะเร่งเดินทาง กลางคืนพักนอนกลางแจ้งในป่า แต่ละวันจะแบ่งหมั่นโถวครึ่งลูกกับน้ำหนึ่งถ้วยให้เด็กแต่ละคน ให้พวกเขาไม่ถึงกับหิวตาย แต่ก็กินไม่อิ่ม

ถูเหล่าลิ่วที่รับหน้าที่ดูแลเด็กได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากในรถม้าก็รีบก้าวยาวๆ เข้าไป เลิกม่านรถขึ้น ด่าว่าเสียงดัง “เอะอะอะไรกัน! เงียบๆ หน่อย!”

เห็นเด็กๆ เงียบเสียงลงทันทีเขาก็ปล่อยม่านรถลงด้วยความพอใจ เพิ่งจะเดินออกไปได้ก้าวเดียวพลันรู้สึกผิดสังเกต รีบหันกลับมาเลิกม่านรถขึ้นตรวจดู นับไปมา ทั้งหมดมีเด็กแปดคนไม่ผิด เหตุใดเขาจึงเห็นเป็นเก้าคนไปได้

ไม่ถูก จะต้องเป็นเพราะเมาค้างถึงได้ตาลายเป็นแน่

หลังจากถูเหล่าลิ่วปล่อยม่านรถลงมา เด็กๆ ก็รีบกระเถิบก้นออก เปิดแผ่นกระดานด้านล่างให้อูอีเสวี่ยมุดขึ้นมา

อูอีเสวี่ยปาดเหงื่อ เมื่อครู่หวาดเสียวยิ่ง เกือบถูกจับได้แล้ว โชคดีนางคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าจึงเปิดช่องที่ใต้รถม้าไว้ช่องหนึ่ง

นางกระซิบบอกเด็กๆ “อยากกินอิ่มก็ต้องเงียบๆ ทุกคนล้วนมีส่วนแบ่ง ไม่ต้องแย่ง หาไม่จะถูกจับได้ ทุกคนก็จะไม่ได้กิน เข้าใจหรือไม่”

เด็กๆ รีบพยักหน้า ครั้งนี้พวกเขาเรียนรู้ที่จะเชื่อฟังแล้ว ทุกคนต่างอดทนรอ

เด็กๆ อบรมสั่งสอนได้จริงดังคาด อูอีเสวี่ยพอใจมาก นางแอบเอาอาหารแบ่งให้พวกเขา บางครั้งเป็นผลไม้ บางครั้งเป็นเนื้อสัตว์ กระหายแล้วก็มีน้ำให้ดื่ม

นางเอาดินเลนทาหน้าของตน ทำให้มอมแมมเหมือนกับพวกเขา ปกติก็จะปะปนอยู่ในกลุ่มเด็กๆ เดินทางไปด้วยกันกับรถม้า และได้รับรู้เรื่องราวบางอย่าง