ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 3

พูดถึงสตรี ถูเหล่าอู่ก็กรอกสุราเข้าปากอีกคำ อดทอดถอนใจไม่ได้ “ได้ยินว่านางมารนั่นถูกบีบคั้นจนไร้หนทาง ร่วงตกลงไปในหุบเขามัจจุราช ร่างแหลกเหลว น่าเสียดายยิ่งนัก”

“อ้อ? พี่ห้า ท่านรู้จักถนอมพฤกษาอาลัยหยกตั้งแต่เมื่อไร”

“ฮึ เจ้าไม่รู้อะไร นางมารผู้นั้นงามหยาดเยิ้มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ยากจะหาใครเทียม ก่อนตายจะต้องเป็นสาวพรหมจารีอยู่แน่นอน ข้าแค่นึกเสียดายแทนนาง”

คนอื่นๆ ได้ยินแล้วก็ยิ้มลามก “ต่อให้ยังไม่ตายก็เวียนมาไม่ถึงเจ้า ไม่ไปหว่านฉี่ส่องดูหน้าตนเอง”

“เชอะ! หน้าตาข้าแม้จะเทียบไม่ได้กับสามบุรุษรูปงามแห่งยุทธภพ แต่ก็ดีกว่าพวกเจ้ามาก ไม่พูดแล้ว ข้าอยากจะไปหว่านฉี่ขึ้นมาจริงๆ แล้ว”

ถูเหล่าอู่ลุกขึ้นมายืนโงนเงน พาร่างที่เต็มไปด้วยกลิ่นสุราเดินเข้าไปในป่า หลังจากเขาเดินออกไป พุ่มหญ้าใหญ่กอหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามา มือเล็กๆ ข้างหนึ่งหยิบเอาเนื้อหมูป่าของเขาไปอย่างไร้สุ้มเสียง

พอถูเหล่าอู่กลับมา พบว่าเนื้อหมูป่าที่ย่างเสร็จของเขาหายไปแล้วก็อดหันไปมองด้านข้างไม่ได้ ข้างหนึ่งคือเหล่าเอ้อร์ ข้างหนึ่งคือเหล่าซื่อ ทั้งสองคนล้วนมีลำดับศักดิ์สูงกว่าเขา เขาจึงได้แต่ลูบๆ จมูก ยอมรับว่าตนโชคไม่ดี ก็แค่เนื้อก้อนหนึ่ง ไม่ต้องไปสนใจ จะอย่างไรก็ยังมีเนื้อให้กิน

ผ่านไปครู่หนึ่ง ถูเหล่าลิ่วก็ไปปลดทุกข์ในป่า พอเขากลับมา เนื้อบนจานก็เหลือแต่กระดูก เขามองไปสองข้าง ข้างหนึ่งคือเหล่าซัน ข้างหนึ่งคือเหล่าต้า เขาไม่อาจต่อว่า ได้แต่ลูบๆ จมูกข่มกลั้นไว้ ไม่เก็บมาใส่ใจ

อูอีเสวี่ยแม้จะสูญเสียพลังวัตร แต่การแอบหยิบเนื้อหลายก้อนมากินโดยไม่ให้ใครพบเห็นยังคงไม่มีปัญหา หลังจากนางกินเนื้อก้อนแรกที่แอบหยิบมาจนอิ่มก็เอากระดูกไปแลกเนื้อก้อนที่สองมา ทว่าเนื้อก้อนนี้นางไม่ได้กิน หากแต่หลบซ่อนตัวเข้าไปในกอหญ้าอีกครั้ง แล้วเคลื่อนตัวไปทางเด็กชายที่ถูกโซ่ล่ามคออยู่เงียบๆ

เด็กชายเอาหน้าซุกอยู่กับหัวเข่าที่งอขึ้นมา ทั้งร่างขดเป็นก้อน ไม่หันมองเนื้อที่ย่างอยู่บนกองไฟ มองแล้วรังแต่จะทำให้ตนเองหิวมากขึ้น เขาพยายามอดทน กระทั่งรู้สึกว่ามีคนสะกิดเขาเบาๆ จึงเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ พอหันไปมองข้างหลังก็อดตะลึงงันไม่ได้

เพียงเห็นในพุ่มหญ้าด้านข้างมีมือเล็กๆ ข้างหนึ่งถือเนื้อก้อนหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเขา

เด็กชายไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว เพียงจ้องไปที่พุ่มหญ้ากอนั้น นอกจากมือข้างหนึ่งที่ยื่นออกมาแล้วก็ไม่เห็นตัวคนแต่อย่างใด

อูอีเสวี่ยคิดในใจว่าเจ้าหนูนี่คงคิดว่าเจอผีเข้ากระมัง นางจำต้องยื่นหน้าออกไป คลี่ยิ้มหวานให้เขา คล้ายจะบอกว่า ‘เจ้าหนู แบบนี้เจ้าวางใจแล้วกระมัง ข้าแม่นางไม่ใช่ปีศาจร้าย รีบกินตอนยังร้อนเถิด’

พอเด็กชายเห็นนาง ความกังขาในดวงตาหายไปแล้ว เหลือแต่ความประหลาดใจ ทว่าไม่นานเขาก็ได้สติกลับคืนมา รีบคว้าเนื้อมายัดเข้าปาก ดีที่เขาก็นับว่าฉลาด แม้จะหิวโหยก็ยังระมัดระวังตัว เขาขดตัวหันหลังให้พี่น้องสกุลถู ไม่ให้พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติของตน

เด็กชายกินอย่างตะกละตะกลาม กัดไม่กี่คำก็จัดการเนื้อก้อนโตหมดเกลี้ยง กินหมดแล้วยังไม่สาสมใจ ยังคงกัดแทะไม่หยุด