ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 4

สิงฟู่อวี่แปลกใจ คิดไม่ถึงว่านางหนูคนนั้นหลังจากล้างหน้าล้างตาสะอาดสะอ้านแล้วจะงดงามเพียงนี้ นอกจากจะนึกไม่ถึงแล้ว เขาก็อดมองนางอย่างพินิจพิจารณาไม่ได้ นางหนูผู้นี้ไม่เพียงหน้าตางดงาม ดวงตาของนางคล้ายสะกดคนได้ ทำให้คนไม่อาจละสายตา ทั้งสีหน้าท่าทางยามตะลึงลานของนางยังน่ารักเพียงนั้น ร่างเล็กๆ นุ่มนิ่มบอบบางทำให้คนอดรู้สึกอยากทะนุถนอมไม่ได้ คนจิตใจแข็งกระด้างเย็นชาอย่างเขาเห็นแล้วยังใจอ่อนลงสามส่วนโดยไม่รู้ตัว

“นางหนู เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

อูอีเสวี่ยกะพริบดวงตาใสแจ๋วดุจลูกกวางน้อยพลางเอ่ยบอกอย่างน่าสงสาร “ข้าต้องซ่อนตัวไว้ หาไม่ถ้าถูกจับได้ก็ต้องเป็นผี”

เป็นผี?

สิงฟู่อวี่กำลังงุนงง ที่ปรึกษาทัพจึงช่วยอธิบาย “ใต้เท้า เมื่อครู่ตอนผู้น้อยเดินมา เห็นเด็กๆ ที่อยู่ด้านหน้ากำลังเล่นซ่อนหากัน แม่หนูนี่คงมาแอบอยู่ที่นี่เพราะสาเหตุนี้กระมัง”

สิงฟู่อวี่ถึงได้เข้าใจ ความระแวงสงสัยในดวงตาหายไปทันที

“แล้วไปเถอะ” สิงฟู่อวี่วางนางลง ใบหน้าหล่อเหลาเฉียบขาดถึงกับคลี่ยิ้มน้อยๆ ออกมาเป็นครั้งแรก พลางสั่งกำชับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นางหนูเสวี่ย ต่อไปอย่าเข้ามาเล่นที่นี่อีก เข้าใจหรือไม่”

ความดุดันน่าเกรงขามของเขาเอามาใช้รับมือกับศัตรู ย่อมไม่นำมาใช้กับเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง

อูอีเสวี่ยชะงักอึ้งเพียงเพราะเขาเรียกนางว่า ‘นางหนูเสวี่ย’ เมื่อก่อนมีเพียงอาจารย์ที่เรียกนางว่านางหนูเสวี่ย คนอื่นๆ หากไม่ใช่เรียกนาง ‘อาเสวี่ย’ ก็เรียกนางว่า ‘นางหนู’

สิงฟู่อวี่เห็นนางอึ้งตะลึง เข้าใจว่าเมื่อครู่ตนทำให้นางตกใจจึงไม่เก็บมาใส่ใจ สั่งคนให้เข้ามาพานางหนูเสวี่ยออกไป

อูอีเสวี่ยถูกจูงเดินออกไป หลังออกจากห้องมานางหันหน้ากลับไปมองช้าๆ เก็บสีหน้าตะลึงลานไปแล้ว ดวงตาทั้งสองสาดประกายเจ้าเล่ห์แพรวพราว ในสมองคิดหาวิธีการต่างๆ

ดีที่สิงฟู่อวี่ไม่ได้ค้นตัวนาง จึงไม่พบยาสลบที่นางซุกไว้ในตัว ครั้งนี้แม้จะล้มเหลว แต่ก็ได้เบาะแสอย่างอื่นมา อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าป้ายหยกม่วงอยู่ที่ใด นางต้องรีบหาวิธีเอาของของนางกลับมาไว้ในมือให้ได้

วันรุ่งขึ้นมีรถม้าคันใหญ่คันหนึ่งเข้ามาในหมู่บ้าน ท่านยายที่ดูแลพวกนางกระหืดกระหอบมาบอกอูอีเสวี่ยด้วยความตื่นเต้นดีใจ บอกพวกนางมีวาสนาแล้ว ขุนนางท้องถิ่นที่ใต้เท้าส่งคนไปแจ้งเรื่องมาแล้ว รับคำสั่งจากใต้เท้าจะส่งตัวพวกนางกลับบ้าน คนที่ไม่มีบ้านให้กลับ ขุนนางท้องถิ่นก็จะช่วยจัดหาที่อยู่ให้

เรื่องนี้กล่าวสำหรับอูอีเสวี่ยแล้วดีครึ่งไม่ดีครึ่ง ดีที่เด็กๆ ทั้งหลายมีแหล่งที่อยู่แล้ว ไม่ดีตรงที่ถ้านางจากไปแล้ว จะหาโอกาสเอาหลักฐานยืนยันของตนกลับคืนมาได้อย่างไร นางแสร้งทำเป็นคล้อยตามขึ้นรถไปพร้อมพวกเด็กๆ ก่อน รอรถม้าวิ่งไปได้ระยะหนึ่งแล้วนางจึงแอบลงจากรถม้า ก่อนไปยังกำชับพวกเด็กๆ ให้ช่วยนางปิดบังอย่าให้ผู้ใหญ่สังเกตเห็น