ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 4

เด็กๆ พอได้ยินว่านางจะจากไปก็อาลัยอาวรณ์ นับแต่นางปรากฏตัวขึ้น ทุกวันก็จะเสี่ยงอันตรายแอบเอาอาหารมาให้พวกเขา นั่งรถไปด้วยกันนอนด้วยกันกับพวกเขา ทั้งผ่านเรื่องต่างๆ มากมายมาด้วยกัน ทุกคนเห็นนางเป็นสหายคนสำคัญมานานแล้ว ความรู้สึกที่ไหลหลั่งพรั่งพรูออกมาของเด็กๆ เป็นความรู้สึกที่จริงแท้ที่สุดไม่มีเสแสร้ง อูอีเสวี่ยรู้สึกอบอุ่นในใจยิ่งนัก ตนเองความจริงแล้วก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบหก เพิ่งผ่านเหตุการณ์หุบเขาหมื่นบุปผาถูกโจมตี คนในสำนักแยกย้ายกระจัดกระจาย ผู้คุมกฎทั้งสี่ที่รักใคร่กันดุจพี่น้องก็ไม่อยู่ข้างกาย…นางในฐานะประมุขหุบเขาต้องแบกรับภาระหน้าที่สำคัญ ตลอดทางที่ผ่านมาก็เดินมาอย่างโดดเดี่ยวตัวคนเดียว ต้องพึ่งพาตนเองทุกอย่าง ไม่มีเวลามาเสียใจหรือโอดครวญว่าลำบาก กระทั่งได้มาเจอเด็กๆ เหล่านี้ แม้นางจะเป็นคนช่วยพวกเขา แต่เด็กๆ ก็อยู่เป็นเพื่อนนางมาหลายคืน ทำให้นางไม่ต้องนอนตามลำพังคนเดียวอีก

พวกเขาเชื่อมั่นในตัวนาง ติดตามนาง ยังชอบนาง ตอนนี้จะต้องแยกจากกันแล้ว ทุกคนต่างร้องไห้ด้วยความอาลัยอาวรณ์ ทำให้นางเองก็อดรู้สึกแสบจมูกไม่ได้

เพื่อจะปลอบประโลมใจทุกคน นางจึงหยิบสร้อยไข่มุกเส้นหนึ่งออกมาจากห่อสัมภาระ แกะเอาไข่มุกออกมาแจกให้ทุกคนคนละหนึ่งเม็ด ยังบอกทุกคนว่านี่คือหลักฐานยืนยันเมื่อพบกันในวันหน้า เป็นของมีค่า อย่าให้คนอื่นเห็นง่ายๆ ต้องเก็บรักษาให้ดี

จากกันครั้งนี้ไม่รู้เมื่อไรได้เจอกันอีก กระทั่งจะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือไม่ก็ยังไม่รู้ ไม่สู้เก็บไข่มุกไว้เป็นที่ระลึกถึงกัน อีกทั้งเด็กเหล่านี้ตลอดทางก็ได้รับความลำบากมากมาย ทางที่ดีมีของมีค่าติดตัวไว้บ้าง เกิดวันหน้าจำเป็นต้องใช้เงิน เอาไข่มุกไปขายก็พอให้พวกเขามีกินมีใช้ไปได้หลายปีแล้ว

เด็กๆ ต่างเห็นไข่มุกเป็นดั่งของล้ำค่าเก็บไว้อย่างดี ทุกคนโอบกอดกัน ต่างพูดอะไรกันมากมาย จากนั้นอูอีเสวี่ยก็บอกลาทุกคน แล้วแอบหลบลงจากรถม้าไปซุกซ่อนตัวก่อน รอจนรถม้าไปไกลแล้วนางจึงรีบวิ่งกลับไปที่หมู่บ้าน

ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยาม ในที่สุดนางก็วิ่งกลับมาถึงหมู่บ้าน นางหลบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ ขณะจะฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจลอบเข้าไปอยู่นั้น พลันรู้สึกว่ามีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ข้างหลัง

นางตระหนกวาบในใจ หันไปมองข้างหลังอย่างระแวดระวัง ในเวลาเดียวกันมือก็คลำกระบี่อ่อนที่เอว คิดในใจว่าอย่าได้เจอสัตว์ป่าอะไรเห็นนางเป็นเหยื่อและจับไปกิน

ขณะที่นางเตรียมพร้อมเต็มที่ เงาร่างหนึ่งก็ลุกขึ้นยืนออกมาจากด้านหลังต้นไม้ อูอีเสวี่ยตะลึงงันไป จากนั้นก็ถามขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ “เจ้าตามมาทำไม”

อาหงหน้าเหม็นผู้นี้ ถึงกับแอบลงจากรถม้ามาด้วย ตามนางมาตลอดทาง ทว่านางกลับไม่รู้ตัวเลย ช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก

อาหงเดินมาที่ข้างกายนาง บอกอย่างดื้อรั้น “เจ้าตัวคนเดียวอันตรายเกินไป”

นางโมโหจนหัวเราะ “เจ้าตามมาจึงจะยิ่งอันตราย ข้าไม่มีปัญญาดูแลเจ้า”

“เจ้าดูแลข้า? เจ้าเพิ่งอายุเท่าไรกัน ไม่ว่าอย่างไรข้าก็มีพละกำลังมากกว่าเจ้า วิ่งเร็วกว่าเจ้า เวลาหนีเอาชีวิตรอดก็ยังแบกเจ้าวิ่งไปได้” อาเสวี่ยเพิ่งจะหกขวบ ถึงกับบอกว่าจะดูแลเขา นางเคยช่วยเขาไว้ก็จริง แต่เป็นเพราะเขาถูกล่ามโซ่ไว้ เวลานี้เขาเป็นอิสระแล้ว แน่นอนเขาต้องเป็นฝ่ายคุ้มครองนาง

ท่าทีในการพูดของอาหงคล้ายผู้ใหญ่คนหนึ่ง วางท่าคล้ายมีเพียงเขาจึงจะสามารถคุ้มครองนางได้ อูอีเสวี่ยเห็นแล้วทั้งโมโหทั้งนึกขำ