ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 5

“ก่อนที่เจ้าจะกราบเขาเป็นอาจารย์ เพราะเหตุใดจึงไม่บอกข้า” พอเจอหน้าอาหง นางก็ต่อว่าด้วยท่าทางโมโหฮึดฮัด

อาหงเกาศีรษะอย่างขัดเขิน “เจ้ารู้แล้วหรือ ข้าคิดจะทำให้เจ้าตื่นเต้นดีใจ”

มิน่าเขาถึงไม่ได้บอกนางก่อน แต่นางไม่รู้สึกตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อย

“เจ้าเห็นว่าข้าดูแล้วเหมือนดีใจหรือ”

“อืม…ไม่เหมือน…”

เดิมอูอีเสวี่ยตั้งใจว่ารอให้ตนฟื้นคืนวรยุทธ์แล้วก็จะรับเจ้าหนูนี่เป็นลูกศิษย์ คิดไม่ถึงว่ากลับถูกสิงฟู่อวี่ชิงตัดหน้าไปก่อน ครานี้นางกับสิงฟู่อวี่ก็ยิ่งอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว

อาหงเห็นอาเสวี่ยโกรธเช่นนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจ “อาเสวี่ย ถ้าเจ้าไม่ชอบข้าก็จะไม่ฝึกวรยุทธ์กับเขาแล้ว”

อูอีเสวี่ยมองจ้องอาหง เห็นสีหน้ารู้สึกผิดและเคร่งเครียดของเขา อยากด่าก็ด่าต่อไปไม่ออก หูก็ได้ยินอาหงชี้แจงกับนางว่าตนอยากฝึกยุทธ์มานานแล้ว และจุดประสงค์ในการฝึกยุทธ์ของเขาก็คืออยากจะปกป้องคุ้มครองนาง ไม่ต้องถูกคนข่มเหงรังแกอีก

เดิมนางมีโทสะเต็มอกไม่มีที่ระบาย มาบัดนี้ได้รู้ว่าที่อาหงทำไปก็เพื่อนาง นอกจากซาบซึ้งตื้นตันใจแล้ว โทสะก็คลายไปกว่าครึ่ง

พูดตามตรงเรื่องนี้ก็โทษเขาไม่ได้ เป็นนางที่สะเพร่า มิน่าหลายวันมานี้เจ้าหนูนี่ถึงไม่ได้มาหานาง ที่แท้ก็แอบไปฝึกวรยุทธ์แล้ว

“อาเสวี่ย อย่าโกรธเลยนะ” อาหงดึงมือน้อยของนาง

อูอีเสวี่ยก็ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย ครั้นแล้วจึงเอ่ยขึ้น “ช่างเถิด อภัยให้เจ้า คราวหน้าก่อนจะทำอะไรต้องมาบอกข้าก่อน”

อาหงรีบพยักหน้า “ได้ ข้าจะไปบอกใต้เท้าสิงเดี๋ยวนี้ ว่าข้าไม่ฝึกวรยุทธ์กับเขาแล้ว”

“ช้าก่อน ในเมื่อฝึกกับเขาแล้ว เจ้าก็ฝึกฝนกับเขาต่อไปเถิด วรยุทธ์เขาดีมาก ไม่ฝึกก็เสียเปล่า เจ้าก็เรียนให้มากสักหลายกระบวนท่า รู้หรือไม่”

ฝึกวรยุทธ์ก็ไม่ได้เสียหายอะไร อย่างไรเสียก่อนนางจะไปจากที่นี่ อาหงเรียนการใช้หมัดมวยไว้บ้างก็ดี ช่วงแรกของการฝึกฝนล้วนเป็นวรยุทธ์พื้นฐาน ก็ถือเสียว่าเป็นการสร้างเสริมร่างกายให้แข็งแรงก็แล้วกัน

อูอีเสวี่ยโยนเรื่องรำคาญใจออกจากสมองไปอย่างรวดเร็ว พูดคุยเล่นอยู่กับอาหงสองคน บังเอิญได้รู้เรื่องหนึ่งจากปากเขา…ที่แท้เมื่อคืนมีคนสงสัยว่ามีไส้ศึกปะปนเข้ามาคิดจะวางยาใต้เท้าสิง จึงทำการตรวจค้นเงียบๆ เช้านี้สิงฟู่อวี่ปิดหมู่บ้านทั้งหมู่บ้าน ห้ามทุกคนไม่ให้ออกไปที่ใด แล้วค้นไปทีละบ้าน ทุกคนต้องถูกค้นตัว ดูว่าจะพบเบาะแสหรือไม่

อูอีเสวี่ยฟังแล้วแอบแลบลิ้นอยู่ในใจ เมื่อคืน? วางยา? นั่นไม่ใช่หมายถึงนางหรอกหรือ นางอดมีเหงื่อเย็นซึมออกมาไม่ได้ มิน่าสิงฟู่อวี่ต้องถอดเสื้อผ้านางออก ที่แท้ก็เพื่อตรวจสอบยา และที่นางหลับไปโดยไม่รู้ตัว ต้องเป็นสิงฟู่อวี่จี้จุดหลับนางแน่นอน

นางรู้สึกตื่นตะลึงที่เรื่องวางยาถึงกับไม่อาจปิดบังสิงฟู่อวี่ได้ ขณะเดียวกันก็ดีใจที่สิงฟู่อวี่เห็นว่ามีคนหลอกใช้นาง ไม่ได้สงสัยในตัวนางเลย หาไม่นางต้องตายแน่แล้ว

ดูท่าการวางยาคงใช้ไม่ได้แล้ว แต่นอกจากนี้แล้วนางก็ไม่รู้ว่ายังสามารถใช้วิธีใดจึงจะขโมยพลังวัตรกลับคืนมาจากสิงฟู่อวี่ได้ ถ้าคิดหาวิธีไม่ได้ นางไยมิใช่ต้องอยู่ในสภาพนี้ไปชั่วชีวิต

คิดมาถึงตรงนี้นางก็อดท้อใจไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตนเองใช้การไม่ได้ ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป แล้วเมื่อไรจึงจะไปถึงเมืองชิงหู เวลานี้กำหนดนัดหมายหนึ่งเดือนก็ผ่านไปแล้ว เมืองชิงหูกลับยังคงอยู่ห่างไกลจากนางมาก

นางควรอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่อรอคอยโอกาส หรือควรออกเดินทางไปเมืองชิงหูเลย นางตัดสินใจไม่ถูก แต่ก็ใคร่ครวญถึงปัญหานี้ไม่หยุด นางต้องการอยู่เงียบๆ คนเดียวเพื่อใคร่ครวญให้ดี