ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 1

“มีจำนวนน้อยลงไปบ้างขอรับ ต้องเป็นเพราะหวาดกลัวเสือจนไม่กล้าออกจากเมืองกันแน่ๆ”

“อืม พวกผู้ใหญ่คงไม่เป็นไร พวกเขาล้วนดูแลตัวเองกันได้ ที่สำคัญคือพวกเด็กๆ ที่ชอบออกไปเล่นชั่วครู่ชั่วยามต่างหาก ข้ากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับพวกเขา วันนี้ตอนเจ้าทำหน้าที่มีเด็กเข้าออกบ้างหรือไม่”

“ใต้เท้า ข้าน้อยเห็นเพียงภรรยาของหมอหวงพาลูกๆ กลับไปที่บ้านมารดา นอกจากนั้นก็ไม่มีเลยขอรับ”

“เจ้าดูดีแล้วแน่นะ หากมีเด็กหายไปอย่างไร้ร่องรอย ข้าจะสอบสวนเอาความผิดกับเจ้า”

“ใต้เท้าวางใจได้ ข้าน้อยดูดีแล้วขอรับ คนที่เข้าออกประตูเมืองเดิมทีก็มีไม่มาก”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว เหล่าเถี่ย ต้องลำบากเจ้าแล้ว รอให้ข้าหาคนมากำราบเสือได้เสียก่อน เมื่อความสงบสุขกลับคืนมา ข้าจะมอบรางวัลให้เจ้า”

“ขอบคุณใต้เท้ามาก! ขอบคุณขอรับ!”

หลังจากเหล่าเถี่ยออกไปแล้ว สีหน้าผ่อนคลายของพานเหรินเฟิ่งก็เปลี่ยนเป็นสำรวมและเต็มไปด้วยความระมัดระวังอย่างมาก เขาหมุนตัวหันไปประสานมือคารวะผู้ที่อยู่ด้านหลังฉากกั้นพร้อมกับเอ่ยขึ้น “ใต้เท้าทั้งสอง…”

พานเหรินเฟิ่งยังพูดไม่ทันจบก็มีชายหนุ่มสองคนเดินออกมาจากหลังฉากกั้นแล้ว

ทั้งสองสวมเสื้อผ้าธรรมดาซึ่งดูมิต่างจากคนทั่วไป ทว่าท่าทางของพวกเขากลับให้ความรู้สึกที่เย็นยะเยือกอยู่บ้าง

พานเหรินเฟิ่งเอ่ย “ใต้เท้าทั้งสองคงได้ยินแล้ว ไม่มีเด็กแปลกหน้าเข้ามาในเมืองนี้ขอรับ”

ชายหนุ่มที่ดูอายุมากกว่าพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าเขานิ่งค้างใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “ค้นหาไปตามโรงหมอและร้านขายยาทุกที่ในเมืองที่สามารถรักษาบาดแผลจากการหกล้ม กระแทก และบาดเจ็บภายใน ต้องค้นหาให้ทั่วโดยละเอียด จงจำไว้ว่าต้องค้นหาอย่างลับๆ ไม่อาจให้ผู้คนทั่วไปล่วงรู้ได้”

พานเหรินเฟิ่งตอบรับ

“ใครก็ตามที่แพร่งพรายความลับนี้ออกไป มันผู้นั้นจะต้องถูกสังหารในทันที!” น้ำเสียงเขาพลันดุดันขึ้นมา

ร่างของพานเหรินเฟิ่งสั่นเทิ้มด้วยความตกใจ เขาปาดเหงื่อไปพลางพูดจาตะกุกตะกักไปพลาง “เรื่องนั้น…ข้าน้อย…ข้าน้อยไม่มีอำนาจไปสั่งประหารคนทำผิด ทุกเรื่องล้วนต้องรายงานต่อทางการ…”