ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 1

ช่วงเวลามืดค่ำคนในบ้านทุกหลังต่างก็ปิดประตูนอนกันอย่างรวดเร็ว บนถนนเงียบสงัด ได้ยินเสียงแมลงตัวสองตัวร้องอยู่บ้างเป็นครั้งคราว บรรยากาศวังเวงอ้างว้างยิ่งนัก

ยามรักษาการณ์ถือโคมเดินไปบนถนนที่ปูด้วยแผ่นศิลาเขียว ลมพัดมาระลอกหนึ่ง เขากระชับเสื้อผ้าพลางพูดกับตนเอง “พรุ่งนี้เกรงว่าฝนจะตก”

เวลานี้เองยามรักษาการณ์ก็มองเห็นเงาร่างงกๆ เงิ่นๆ ที่อยู่ไม่ไกลนักกำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาจึงเอ่ย “เหล่าเถี่ย นั่นใช่เจ้าหรือไม่”

“เป็นข้าเอง” เหล่าเถี่ยตอบกลับไป

“นี่ก็ยามไฮ่* แล้ว เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ ออกมาข้างนอกเช่นนี้จะไปเป็นเทพท่องราตรีหรือไรกัน”

“เทพท่องราตรีอะไรกัน วันนี้ที่ออกมาเพราะที่ว่าการมีเทพองค์หนึ่งกำลังรอข้าอยู่” เหล่าเถี่ยเดินใกล้เข้ามาอีกเล็กน้อยพลางเอ่ยต่อว่า “เมื่อครู่มีคนจากที่ว่าการมาแจ้งข่าว บอกว่านายอำเภอต้องการพบข้า”

“ดึกดื่นเพียงนี้แล้วนายอำเภอจะตามตัวเจ้าด้วยเรื่องใด”

“ข้าเองก็ไม่รู้ ข้าก็แค่คนเฝ้าประตูเมือง”

ปีนี้เหล่าเถี่ยอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว หากว่ากันตามจริงอายุขนาดนี้ก็ไม่เหมาะจะให้มาเฝ้าประตูเมืองแล้ว ทว่าอำเภอหย่งโจวแห่งนี้ไม่ได้เป็นพื้นที่สำคัญอะไร อีกทั้งหลายปีมานี้ใต้หล้าล้วนแต่สงบสุขดี ไม่มีเรื่องราวใหญ่โตใดเกิดขึ้น ประตูเมืองจึงไม่ได้มีความสำคัญเท่าใดนัก เขาก็เป็นแค่ชายชราคนหนึ่ง ทั้งภรรยาและบุตรต่างก็ก้าวสู่ยมโลกเร็วกว่าเขาก้าวหนึ่ง พานเหรินเฟิ่งเห็นใจทั้งเรื่องอายุและความยากจนจึงให้งานนี้กับเขา

เหล่าเถี่ยมาถึงที่ว่าการและพบว่าพานเหรินเฟิ่งกำลังรอเขาอยู่

“ใต้เท้า ท่านต้องการพบข้าน้อยหรือขอรับ”

“อืม เหล่าเถี่ย ข้าขอถามเจ้าสักหน่อย วันนี้ตั้งแต่ยามเซิน จนถึงยามซวี เป็นเจ้าที่เฝ้าประตูใช่หรือไม่”

“ตอบใต้เท้า เป็นข้าน้อยเองขอรับ”

“ประตูเมืองปิดเรียบร้อยดีแล้วหรือ”

“ปิดดีแล้วขอรับ ใต้เท้าวางใจได้…ใต้เท้า ท่านต้องการพบข้าน้อยเพราะมีเรื่องสำคัญอะไรจะสั่งหรือขอรับ”

พานเหรินเฟิ่งเอามือไพล่หลังด้วยสีหน้าผ่อนคลาย “ที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงแค่ระยะนี้มีข่าวลือหนาหูว่าบนภูเขามีเสือร้าย ข้าซึ่งเป็นผู้ดูแลที่นี่ก็ควรถามไถ่”

“เรื่องนั้น…”

“ข้าขอถามเจ้า ช่วงนี้คนที่เข้าออกประตูเมืองมีมากหรือไม่”