ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 1

หลินฟางโจวกินเกี๊ยวน้ำกับเนื้อวัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เอ่ยขอบคุณคุณชายลั่วก่อนจะสะบัดก้นเดินจากไป

กระทั่งนางเดินไปไกลแล้วลูกค้าในเพิงขายอาหารจึงได้เอ่ยถามเจ้าของร้านเบาๆ “หนุ่มน้อยรูปงามผู้นั้นเป็นลูกหลานบ้านใดหรือ”

เจ้าของร้านตอบด้วยเสียงดังฟังชัด “เป็นบุตรชายของแม่ม่ายแซ่จางที่ถนนฝั่งตะวันออกน่ะ เขามีนามว่าหลินฟางโจว ทุกคนต่างก็เรียกเขาว่าหลินต้าหลาง แม่ม่ายจางไม่ใช่คนในพื้นที่นี้ สิบกว่าปีก่อนลี้ภัยมาถึงที่แห่งนี้ เลี้ยงลูกมาด้วยความยากลำบากแสนสาหัส ปีที่แล้วนางมีไข้สูงฉับพลัน ป่วยได้ไม่นานก็ตาย”

คนฟังทอดถอนใจพลางเอ่ย “เสียดาย ช่างน่าเสียดายนัก ว่าแต่เด็กคนนั้นเคยแต่งงานแล้วหรือไม่”

“ไม่เคย! เขาเป็นเพียงปังเสียน เท่านั้น ไม่มีทั้งทรัพย์สินและที่ดิน ไม่มีกระทั่งงานเป็นหลักแหล่ง จะเอาอะไรไปขอแต่งภรรยากันเล่า”

หลินฟางโจวที่กินอาหารอิ่มแล้วนั้น ในที่สุดก็เหลือเวลาให้ความเศร้าหมองได้พุ่งเข้ามาในสมอง

คนทั่วหล้าต่างนึกว่านางเป็นบุรุษผู้หนึ่ง ทว่าแท้ที่จริงนางกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย

เรื่องราวทั้งหมดล้วนแต่มีที่มาจากความคิดอันไม่เข้าท่าของมารดา

สิบห้าปีก่อนมารดาได้พานางที่มีอายุเพียงสองขวบลี้ภัยมายังที่นี่ ครอบครัวมีเพียงแม่ม่ายและบุตรสาว ไม่มีบุรุษใดดูแล มารดากลัวว่าพวกนางจะถูกคนรังแกจึงแสร้งบอกว่าหลินฟางโจวเป็นเด็กชาย กระทั่งทะเบียนเรือนก็ลงบันทึกไว้เช่นนี้

เมื่อลงบันทึกแล้วก็ไม่สามารถแก้ไขสิ่งใดได้อีก…

หากตอนนี้นางถูกผู้อื่นล่วงรู้ว่าเป็นหญิงแล้วนำไปแจ้งต่อทางการ ถูกโบยถือเป็นแค่โทษสถานเบา ไม่แน่นางอาจจะถูกเนรเทศให้ไปปลูกแตงโมอยู่ในทะเลทรายที่ไกลออกไปถึงสามพันหลี่

ด้วยร่างเล็กบางของนาง ไม่ว่าจะเป็นการถูกโบยหรือถูกเนรเทศก็ล้วนยากที่จะมีชีวิตรอดทั้งสิ้น

ดังนั้นต่อให้ถูกตีตายนางก็ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้ความลับของนางได้

หลังจากกังวลใจอยู่ครู่หนึ่งหลินฟางโจวก็สลัดเรื่องนี้ทิ้งไว้ข้างหลัง ยามนางเดินไปถึงประตูเมืองก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

ไม่กี่วันก่อนตอนไปเที่ยวเล่นที่ป่านอกเมืองนางไปเจอรังนกฮว่าเหมย รังหนึ่งเข้า ตอนนั้นนกฮว่าเหมยกำลังออกไข่ คาดว่าตอนนี้นกน้อยน่าจะฟักออกมาจากไข่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

หากขโมยนกน้อยมาเลี้ยงจนโตแล้วสอนให้ดีๆ จะต้องขายได้ราคาดีแน่ หรือหากไม่รอเลี้ยงจนโต เพียงแค่นำลูกนกไปขายก็น่าจะได้เงินจำนวนหนึ่งไว้ใช้สำหรับยามจำเป็นแล้ว

หลินฟางโจวอะไรก็ไม่ขาด ขาดก็แต่เงิน หากวันนี้นางยังไม่ออกไปหาเงินอีก เกรงว่าพรุ่งนี้นางคงจะต้องเอากางเกงมากินแทนข้าวแล้ว