ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 1

ดังนั้นหลินฟางโจวจึงมุ่งหน้าไปทางป่านอกเมือง ระหว่างทางก็พบกับชาวนาที่รู้จักคนหนึ่ง ชาวนาตะโกนบอกกับนางว่า “ต้าหลาง อย่าได้ขึ้นเขาไปเลย ยามนี้บนภูเขามีเสือ มันกินคนไปหลายคนแล้วนะ ตอนนี้ไม่มีคนตัดไม้คนใดกล้าขึ้นไปตัดฟืนบนเขาแล้ว!”

“ขอบคุณท่านลุงมากที่เอ่ยเตือน ข้าไม่ขึ้นไปบนเขาหรอก เพียงจะเที่ยวเล่นอยู่ด้านนอกเท่านั้น”

หลินฟางโจวคิดในใจ เสืออยู่แต่บนเขาลึก ข้าแค่จะไปขโมยลูกนกในป่ารอบนอก ไม่มีทางพบเสือหรอก

เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงเดินเข้าไปในป่า

หลินฟางโจวหารังนกนั้นเจอในเวลาอันรวดเร็ว พอปีนต้นไม้ขึ้นไปดูนางก็ต้องผิดหวังยิ่ง ไม่รู้ว่าลูกหลานของเจ้าสารเลวคนใดชิงลงมือก่อน ถึงกับขโมยเอาลูกนกฮว่าเหมยไปหมดแล้ว

ขณะที่นางลงมาจากต้นไม้ก็สบถด่าไปหลายประโยคเพื่อระบายความโกรธ กระนั้นก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่ามีคนมาคว้าโอกาสนี้ไปก่อนหน้านางได้

ในขณะที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี หลินฟางโจวพลันได้ยินเสียงแมลงร้องขึ้นมา

เป็นเสียงร้องของจิ้งหรีดที่ร้องได้เสียงดังฟังชัดมาก เสียงที่ก้องกังวานเปี่ยมด้วยพลังเช่นนี้คาดว่าขนาดตัวของจิ้งหรีดจะต้องใหญ่มากเป็นแน่

หากนางมีจิ้งหรีดที่เก่งกล้าสักตัวหนึ่งซึ่งไม่ว่าพาไปต่อสู้ที่เมืองไหนก็ไม่มีจิ้งหรีดตัวใดเทียบได้ล่ะก็ นั่นจะเป็นที่น่าเกรงขามเพียงไร และจะได้รับความเคารพนับถือจากผู้คนมากมายเท่าใดกัน

จับนกไม่ได้ไม่เป็นไร แต่ต้องจับจิ้งหรีดตัวนั้นให้ได้!

หลินฟางโจวถลกแขนเสื้อขึ้น มือค่อยๆ แหวกหาตามกอหญ้าบนพื้น ในที่สุดนางก็เจอ

จิ้งหรีดตัวนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ เสียด้วย ผิวของมันดำขลับมันวาว เท้าหยัดพื้นอย่างแข็งแรง ตัวใหญ่มาก เกรงว่าจะยาวหลายชุ่น ทั้งท่าทางก็ดูดุร้าย ฤดูนี้ยากมากที่จะเจอจิ้งหรีดที่แข็งแรงเช่นนี้ หลินฟางโจวดีอกดีใจยิ่งนัก นางรวบรวมกำลังหมายจะจับมันมาให้ได้

จิ้งหรีดตัวนั้นไม่ธรรมดาดังคาด มันทั้งกระโดดได้สูงและกระโดดได้เร็วกว่าจิ้งหรีดทั่วไป

จิตใจของหลินฟางโจวพลันสับสน ทางหนึ่งจิ้งหรีดยิ่งแข็งแรงนางก็ยิ่งดีใจ ทว่าอีกทางหนึ่งนั้นเป็นเพราะเจ้าจิ้งหรีดกระโดดเร็วเกินไป นางจึงจับตัวมันได้ยากยิ่ง

ไม่สนหรอก ไม่สน ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องจับมันให้ได้!

นางวิ่งไล่ตามจิ้งหรีดตัวนั้นไปเรื่อยๆ โดยไม่หยุด กระทั่งไม่รู้ตัวว่าตนเองได้วิ่งเข้ามาในป่าลึกบนเขาแล้ว

“ฮึ! ในที่สุดก็จับเจ้าได้แล้ว!”

พอหลินฟางโจวหนีบคอของจิ้งหรีดเอาไว้ได้ นางก็รู้สึกเหมือนตนเองเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ถือตราบัญชาการทัพสั่งการใต้หล้าอย่างไรอย่างนั้น นางรู้สึกภาคภูมิใจยิ่งยวด

แต่จู่ๆ นางก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผิดแปลกไป

บริเวณโดยรอบเหมือนจะเงียบสงัดเกินไปแล้ว