ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 1

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลงแล้ว เรี่ยวแรงของหลินฟางโจวก็มีอยู่ไม่มาก เพียงแค่แบกเด็กชายคนหนึ่งเดินจากนอกเมืองกลับเข้ามาในเมืองก็ราวกับใช้ไปครึ่งชีวิตแล้ว ตอนที่ใกล้จะถึงประตูเมืองนางจึงเหน็ดเหนื่อยจนมีสภาพหอบฮักไม่ต่างจากสุนัข

ประตูเมืองกำลังจะปิดลงแล้ว

หลินฟางโจวเห็นประตูเล็กๆ ด้านข้างกำลังจะปิดลง นางก็ตะโกนออกไปเสียงดัง “ช้า! ช้าก่อน!”

คนรับหน้าที่เฝ้าประตูเมืองคือผู้เฒ่าสายตาฝ้าฟางคนหนึ่ง ทุกคนต่างเรียกเขาว่า ‘เหล่าเถี่ย’ เหล่าเถี่ยมองหลินฟางโจวซึ่งอยู่ภายใต้แสงยามค่ำคืนอยู่หลายหน ก่อนจะนึกออกว่าอีกฝ่ายเป็นต้าหลางสกุลหลิน ผู้เฒ่าจึงเอ่ยปากถาม “ต้าหลาง เหตุใดถึงได้เที่ยวเล่นจนเพิ่งจะกลับมาป่านนี้เล่า หากเจ้ามาช้าอีกเพียงก้าวเดียว ประตูเมืองก็จะปิดแล้วนะ ถึงตอนนั้นเจ้าก็ได้แต่นอนอยู่นอกเมืองแล้ว ดีไม่ดีอาจจะถูกเสือคาบไปด้วย!”

“เฮ้อ! อย่าพูดถึงเลย”

“บนหลังเจ้าแบกใครไว้น่ะ”

หลินฟางโจวเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว นางไม่อยากสิ้นเปลืองคำพูดมาชี้แจงอะไรอีก คนผู้นี้มีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน ไม่แน่ว่าอาจจะถูกทางการเรียกตรวจสอบเมื่อใดก็ได้ อีกทั้งเด็กน้อยจะเป็นหรือตายก็ยังไม่แน่ชัด หากนางไม่ระวังพลั้งปากพูดอะไรออกไปอาจสร้างปัญหาให้ตนเองได้ในภายหลัง

นอกจากนี้นางยังกลัวว่า ‘ผลงานของตนเอง’ จะถูกคนอื่นขโมยไปด้วย

ผ่านไปไม่นานหลังจากที่ขบคิดเล็กน้อยแล้วนางก็พูดปั้นน้ำเป็นตัวออกมา “บุตรชายตัวแสบของบ้านคนขายเนื้อแซ่เฉินน่ะ วันนี้เขาอยากจะไปจับจิ้งหรีดกับข้าที่นอกเมืองให้ได้ แต่ดีเสียจริง! เพียงเที่ยวเล่นได้ครึ่งทางก็เหนื่อยจนผล็อยหลับไป ยังต้องให้ข้าแบกเขากลับมาอีก!”

“เด็กน้อยล้วนขี้เซา”

“ท่านอย่าไปบอกใครเชียวว่าเขาออกไปนอกเมืองกับข้า หากเขาถูกมารดาตี คนขายเนื้อแซ่เฉินจะต้องมาตีข้าด้วยแน่”

“วางใจเถอะ คนแก่หูตาฝ้าฟางเช่นข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เพียงแต่ทุกวันนี้ข้างนอกไม่ค่อยสงบสุขเท่าไร ล้วนพูดกันว่ามีเสือปรากฏตัวขึ้นในป่า ต้าหลาง พวกเจ้าอย่าได้ออกไปเที่ยวเล่นกันบ่อยนักเลยนะ”

“ได้เลยๆ ข้ารู้แล้ว!”

เมื่อแบกตัวภาระกลับมาถึงบ้าน หลินฟางโจวก็โยนเขาลงไปบนเตียงทันที ก่อนที่มือนางจะคลำไปจุดตะเกียงน้ำมัน

บ้านของนางทรุดโทรม รอบด้านมีแต่รูเล็กรูน้อยให้ลมพัดเข้ามา ตอนนี้เปลวไฟที่มีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองในตะเกียงน้ำมันก็วูบไหวไปมาประเดี๋ยวสว่างประเดี๋ยวสลัว ส่องสว่างให้เห็นฝุ่นและใยแมงมุมภายในบ้าน ราวกับว่าที่นี่เป็นบ้านผีสิงอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งนางอยู่จนคุ้นชินแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจกับความน่ากลัวนี้เท่าไรนัก