ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 1

ยามนี้เด็กชายยังไม่รู้สึกตัวตื่น หลินฟางโจวไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาตกลงมาแล้วได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่ นางจึงถอดชุดเกราะแปลกประหลาดชุดนั้นออกจากตัวเขาก่อน แม้ชุดเกราะนั้นจะทำมาจากหนังทั้งหมด แต่นางก็ไม่รู้ว่าทำมาจากหนังอะไร ลูบดูแล้วก็ให้ความรู้สึกนุ่มมืออยู่บ้าง เมื่อยกขึ้นมาวางบนมือก็มีน้ำหนักที่เบายิ่ง เหมาะที่จะให้เด็กสวมใส่ได้พอดี

แม้จะไม่เข้าใจที่มาที่ไปของชุดเกราะนี้นัก แต่หลินฟางโจวก็ยังรู้สึกได้ว่ามันมีราคาไม่น้อยเลย

แต่ว่าน่าเสียดายที่เอาไว้ใช้กับเด็ก เอาออกไปขายก็เกรงว่าจะไม่มีคนซื้อ

เมื่อโยนชุดเกราะทิ้งลงพื้นแล้วหลินฟางโจวก็เห็นว่าเขาสวมชุดยาวสีขาวไว้ข้างใน นางไม่รู้ว่าชุดนั้นทำมาจากผ้าไหมแบบใดกันแน่ ผิวของผ้าราวกับผิวน้ำที่ใสระยิบระยับ ให้สัมผัสที่นุ่มนวลอ่อนนุ่มจนไม่อยากจะปล่อยมือทีเดียว ตรงขอบชุดยังใช้ด้ายสีเดียวกับลายปักซึ่งทำได้อย่างละเอียดงดงาม ฝีเข็มแต่ละเข็มล้วนประณีตอย่างที่สุด

แค่ชุดนี้ชุดเดียวก็มีค่าถึงหนึ่งตำลึงแล้วกระมัง

หลินฟางโจวกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง สายตานางกวาดมองลงต่ำ ก่อนจะพบว่าที่เอวของเขามีหยกงามห้อยอยู่ชิ้นหนึ่ง

แปลกจริง จะต่อสู้อย่างดุดันและสง่างามไปด้วยหรือไรกัน เด็กน้อยผู้นี้ช่างเข้าใจยากเย็นยิ่งนัก

นางปลดหยกชิ้นนั้นออกแล้วยกขึ้นมามองตรงหน้าพลางอดเอ่ยชมไม่ได้ “หยกดี! หยกดี!”

หยกชิ้นนี้เป็นสีขาวหิมะมันวาวใส แกะสลักเป็นรูปงูบินกินหาง ส่วนหัวที่มีเขางอกออกมากำลังกัดหางของตัวเองจนม้วนกลายเป็นวงกลมวงหนึ่ง

ลายเส้นของหยกทั้งชิ้นดูเรียบง่ายสง่างาม แม้แต่คนที่เกลียดงูเป็นที่สุดอย่างหลินฟางโจวเห็นแล้วก็ยังนึกชอบ

ชุดเกราะหนังถอดออกแล้ว หยกงามก็ปลดออกแล้ว หลินฟางโจวสังเกตโดยละเอียดอยู่หนึ่งรอบจึงค่อยพบว่าเด็กน้อยผู้นี้ไม่ได้มีส่วนใดที่เลือดออกเลย

ชิๆ ตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้น รอยแผลสักนิดก็ไม่มี อยากรู้นักว่าชุดเกราะชุดนั้นทำมาจากอะไรกันแน่!

หลินฟางโจวประหลาดใจอยู่บ้าง กระนั้นนางก็ยังเป็นห่วงว่าเด็กน้อยจะมีอาการกระทบกระเทือนภายใน เด็กคนนี้ดูมีฐานะ การที่เขามีชีวิตอยู่ย่อมต้องมีค่ามากกว่าตายอยู่แล้ว…พอนึกถึงตรงนี้หลินฟางโจวก็ถือโคมเดินออกจากประตูไป