ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

หลินฟางโจวนำผ้าห่มสำหรับเอาไว้ใช้ช่วงฤดูหนาวไปที่โรงรับจำนำเพื่อแลกกับเงินสองร้อยอีแปะ ผ้าห่มของนางเพิ่งจะใช้มาได้เพียงสองปี แม้แต่รอยปะก็ไม่มีสักนิด ทว่าคนรับจำนำกลับทำสีหน้าเมินเฉยและให้เงินนางเพียงสองร้อยอีแปะ นี่มันสมควรแล้วหรือ!

เหอะ สองร้อยก็สองร้อยสิ ตอนนี้เพิ่งจะเข้าฤดูร้อน มาพูดถึงฤดูหนาวตอนนี้ออกจะเร็วเกินไปแล้ว รอให้ข้าค่อยๆ เก็บเงินซื้อคืนกลับมาก็ได้

หลินฟางโจวถือเงินจำนวนนี้ออกมาจากโรงรับจำนำ แล้วเดินไปที่บ้านของคนขายเนื้อแซ่เฉินก่อน นางวางเงินหนึ่งร้อยแปดสิบอีแปะลงไปบนโต๊ะ “พี่เฉิน นี่น้ำใจเล็กน้อยของข้า เอาไปซื้อโลงศพที่ดีสักหน่อยให้คนขาเป๋แซ่เว่ยเถอะ”

คนขายเนื้อแซ่เฉินประหลาดใจกับเงินเหล่านี้เสียจนดวงตาทั้งสองข้างยังจ้องไปที่เงินไม่หยุด “นี่มันของจริงหรือ ไม่ใช่ของปลอมแน่นะ มิเช่นนั้นข้าได้ตัดหัวเจ้าแน่ เจ้าอย่าได้สร้างหายนะให้ข้าเชียว”

“เป็นของจริง ถ้าเป็นของปลอมก็ขอให้ไม่ตั้งขึ้นตลอดชีวิต”

สำหรับบุรุษแล้ว ‘ไม่ตั้งขึ้นตลอดชีวิต’ ถือเป็นคำสาบานที่ร้ายแรงเสียยิ่งกว่าห้าม้าแยกร่าง เสียอีก พวกเขาไหนเลยจะรู้ ไม่ว่าหลินฟางโจวจะผิดคำสาบานหรือไม่ ชั่วชีวิตนี้ก็ล้วนไม่ ‘ตั้ง’ ขึ้นมาอยู่แล้ว

คนขายเนื้อแซ่เฉินเก็บเงินไปแล้วแต่กลับยังมีสีหน้างุนงงอยู่บ้าง “ทำไมจู่ๆ เจ้าเกิดมีใจเมตตาขึ้นมา นี่ไม่สมกับเป็นเจ้าเลย”

หลินฟางโจวแสร้งโบกมืออย่างไม่ยี่หระพลางเอ่ยตอบ “ช่วงนี้ข้าโชคไม่ค่อยดีเท่าไร คิดว่าน่าจะมาจากความประพฤติของข้า ไม่สู้ถือโอกาสนี้ทำความดีเสียเลย ไม่แน่อาจช่วยให้ข้าถอนทุนคืนมาได้บ้าง”

คนขายเนื้อแซ่เฉินกลอกตาใส่ “ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องตายในลานพนันแน่”

หลินฟางโจวหัวเราะออกมา “หากข้าตายอยู่ในลานพนัน ยังต้องรบกวนพี่เฉินช่วยเก็บเงินจัดงานศพข้าด้วย”

“ไสหัวไปหามารดาเจ้าเถิด! หากเจ้าตายจริง ข้าจะจุดประทัดฉลองสักสองวันสองคืนเลย!”

ใช้เวลาไม่นานเจ้าหน้าที่ก็ชันสูตรศพเสร็จแล้ว ก่อนจะเรียกให้คนขายเนื้อแซ่เฉินนำร่างของคนขาเป๋แซ่เว่ยไป ปกติที่ว่าการมักจะสะสางงานได้ล่าช้าเสมอ ทว่าครั้งนี้กลับลุล่วงรวดเร็วเช่นนี้ ทำให้หลินฟางโจวรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

การตายของคนขาเป๋แซ่เว่ยทำให้นางรู้สึกหวั่นวิตกราวกับทุกคนล้วนเป็นศัตรู

เดิมทีหลินฟางโจววางแผนว่าจะเป็นคนถือธงและโยนจานให้กับคนขาเป๋แซ่เว่ย ในเมื่อชีวิตของเขาสูญสิ้นไปแล้ว หากนางจะเป็นบุตรชายให้เขาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพียงแต่เมื่อนางมาคิดอีกที ทำเช่นนั้นดูจะชัดเจนเกินไปหรือไม่ หากถูกคนสงสัยขึ้นมา ชีวิตน้อยๆ ของนางก็จะต้องเจอปัญหาไม่ใช่หรือ

อมิตาภพุทธ ตายหนึ่งอย่างไรก็ดีกว่าตายสองนะ…คนขาเป๋แซ่เว่ยเอ๋ย หากจะหาตัวการที่แท้จริงให้พบหรืออยากแก้แค้นจริงๆ ก็ให้ไปหาเด็กโง่คนนั้นนะ…ข้าจะเผากระดาษเงินกระดาษทองเพิ่มไปให้ท่านด้วย ท่านอยู่ในยมโลกก็มีความสุขให้มากๆ เถิด ไม่ต้องคิดอยากกลับบ้านแล้ว…