ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

ช่วงพลบค่ำหลินฟางโจวที่ไปสุสานมานั้นกำลังจะกลับบ้าน นางเห็นคนหาบเร่ขายหมั่นโถวอยู่ริมกำแพง

“หมั่นโถวขอรับ หมั่นโถวเนื้อแกะหอมๆ…”

หลินฟางโจวสูดกลิ่นหอมของหมั่นโถวพลางเอ่ยถาม “หมั่นโถวหนึ่งลูกราคาเท่าไร”

“หนึ่งลูกสามอีแปะ”

หลินฟางโจวเดินไปชะโงกหน้ามองในหาบ ภายในนั้นเหลือหมั่นโถวอยู่สามลูก นางจึงเอ่ย “ข้าซื้อหมดเลย เจ้าลดให้ข้าหน่อยเถอะ”

“ต้าหลาง การค้าของข้าเป็นเพียงการค้าเล็กๆ เท่านั้น ท่านเห็นใจข้าหน่อย”

“เช่นนั้นก็ช่างเถอะ”

หลินฟางโจวหันหลังทำท่าจะเดินผละไป พ่อค้าขายหมั่นโถวผู้นั้นก็รีบเรียกนางเอาไว้ เขาหยิบกระดาษไขห่อหนึ่งขึ้นมาพลางเอ่ย “ต้าหลางรอประเดี๋ยว มีหมั่นโถวลูกหนึ่งตกพื้น เลอะฝุ่นอยู่บ้าง ข้าไม่กล้าให้ของสกปรกเข้าปากลูกค้า เดิมทีคิดจะนำกลับไปกินเองที่บ้าน หากต้าหลางไม่รังเกียจ ลูกนี้ถือเสียว่าข้าไม่คิดเงิน ดีหรือไม่”

หลินฟางโจวลอบดีใจ ทว่าใบหน้ากลับยังคงนิ่งอยู่เช่นเดิม นางพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม “ช่างเถอะ แม้กินไม่ได้ อย่างน้อยเอากลับไปให้สุนัขกินก็ยังดี”

พ่อค้าขายหมั่นโถวดีใจยิ่งนัก เขาหยิบหมั่นโถวสามลูกที่เหลืออยู่ในหาบมาห่อด้วยกระดาษไข ยื่นห่อกระดาษไขสองห่อนี้ส่งให้นางทั้งหมด หลินฟางโจวหอบหมั่นโถวเนื้อแกะเต็มอ้อมแขน ความอบอุ่นแห่งความสุขแผ่กำจายไปทั่วร่าง

ตอนที่เดินผ่านหญิงชราขายชุยปิ่ง เห็นอีกฝ่ายมองมาที่นางด้วยแววตาคาดหวัง นางหยิบเงินออกมาหนึ่งอีแปะวางลงไปโดยไม่มีท่าทีลังเลเลยสักนิด “คืนเงิน!”

หมั่นโถวที่ตกพื้นเลอะฝุ่นแค่เล็กน้อย เพียงลอกผิวชั้นนอกออกก็กินได้แล้ว หลินฟางโจวลอกผิวชั้นนอกออกพลางกินไปด้วย นางค่อยๆ ละเลียดกินหมั่นโถวราวกับเป็นมันหวานย่างก็ไม่ปาน กระทั่งเดินเข้ามาภายในบ้าน

“ทำไมเจ้ายังไม่ตายอีก” นางเอ่ยขึ้น สายตาจ้องตรงไปยังเด็กน้อยบนเตียง

ถ้าเขายังไม่ฟื้นขึ้นมาเรื่องราวคงดีกว่านี้ นางจะได้ขุดหลุมแล้วเอาเขาไปฝังลงดินโดยไม่ให้ใครรู้เสียเลยยังดีกว่า ตอนนี้นางจะได้ไม่ต้องมาหวาดหวั่น ด้วยไม่รู้ว่าวันไหนจะตื่นขึ้นมาพบร่างตนเองห้อยต่องแต่งอยู่บนคานบ้าน

เด็กโง่ยังคงไม่ยอมพูด ดวงตาเขาจ้องมาที่ห่อกระดาษไขในมือนางไม่วางตา