ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

ตั้งแต่หลินฟางโจวตัดสินใจเช่นนี้ นางมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็บอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร นางคิดว่าน่าจะเป็นเพราะตนเองตื่นเต้นจนเกินไป ยามที่เดินเข้าไปในโถงรับแขก นางพบว่านอกจากพานเหรินเฟิ่งแล้ว ยังมีคนนอกนั่งอยู่ด้วยอีกสองคน

ใบหน้าของหนึ่งในนั้นเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม แววตาเป็นประกายดุร้ายดั่งหมาป่า หลินฟางโจวถูกเขามองมาหนหนึ่งก็ตกใจเสียจนเย็นวาบไปทั้งร่าง ชาหนึบไปทั้งศีรษะ ราวกับสายตาของเขาตามติดนางประดุจภูตผีวิญญาณไปแล้ว นางยืนอยู่ตรงนั้นพลางปิดปากเงียบไม่พูดราวกับเป็นคนเขลาเบาปัญญา

“บังอาจนัก! เจ้าคนถ่อย เจอข้าแล้วทำไมยังไม่คุกเข่าอีก!” พานเหรินเฟิ่งเห็นคนที่เพิ่งเข้ามาแล้วก็อดวางโตสักหน่อยไม่ได้

จู่ๆ เทพสังหารคนที่สองก็เอ่ยขึ้น “ไม่ได้อยู่ในศาลเสียหน่อย ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองอะไร เจ้าดูสิ เขาตกใจแทบแย่แล้ว”

พานเหรินเฟิ่งพยักหน้ารับ นั่งหลังตรงพลางเอ่ยถามหลินฟางโจว “เจ้าคือหลินฟางโจว?”

“ขอรับ” หลินฟางโจวพยักหน้าอย่างโง่งม

“เจ้ามาพบข้าเพื่อแจ้งเรื่องใดหรือ”

“ข้าน้อยจับ…” ยามที่นางเกือบจะหลุดคำพูดซึ่งท่องมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดทางที่เดินมาที่นี่นั้น นางก็สังเกตเห็นแววตาคมกริบเย็นเยียบของสองคนนั้นเมื่อได้ยินคำว่า ‘จับ’ หลินฟางโจวพลันอกสั่นขวัญหายขึ้นมาทันที นางเข้าใจแล้วว่าตรงไหนที่ไม่ถูกต้องกันแน่!

หากทางการต้องการจับโจรกบฏจริงๆ เหตุใดจึงไม่ติดประกาศจับให้ได้รู้โดยทั่วกันเล่า ทำไมต้องจัดการอย่างมีลับลมคมในเช่นนี้ด้วย ทั้งที่คนขาเป๋แซ่เว่ยกับโจรกบฏไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด ทำไมยังต้องฆ่าเขากัน หรือต่อให้พวกเขาจะคิดว่าคนขาเป๋แซ่เว่ยกับโจรกบฏสมรู้ร่วมคิดกัน แล้วเหตุใดจึงไม่ชี้แจงเหตุผลที่เขาถูกฆ่าให้ผู้อื่นได้รู้เล่า ใช้เรื่องนี้บอกแก่ทุกคนว่าอย่าสมรู้ร่วมคิดกับโจรกบฏ มิเช่นนั้นจะพบจุดจบที่ทรมานอย่างมาก…

พวกเขาต้องการจับคนและฆ่าคนอย่างลับๆ

เรื่องนี้เป็นความลับ!

เพียงแค่รู้ความลับของพวกเขา หรือมีความเป็นไปได้ว่ารู้ความลับของพวกเขา…ก็ย่อมจะถูกฆ่าทิ้ง!

หลินฟางโจวราวกับอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยง นางตกใจเสียจนความกล้าทั้งหมดได้สลายหายไป เหงื่อกาฬผุดพรายดุจเม็ดฝน

พานเหรินเฟิ่งเห็นหนุ่มน้อยผู้นี้พูดได้เพียงแค่สองคำก็เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาประหลาดใจอย่างมากจึงเอ่ยถาม “เจ้าจับอะไรมาได้หรือ”

“ข้าน้อย…คิดวิธีจับเสือออกแล้ว!”

“หา? จริงหรือ! ลองพูดให้ข้าฟังซิ!” พานเหรินเฟิ่งมีสีหน้าปีติยินดี ในใจคิดว่าหนุ่มน้อยผู้นี้เรียกได้ว่าเป็นฝนถูกเวลาจริงๆ ตัวเขาเองกำลังเป็นกังวลเรื่องนี้อยู่พอดีเลย!

“ข้าน้อย…ข้าน้อยคิดว่า…เสือดุร้ายเกินไป พวกเรา…เอ่อ…ไม่อาจใช้ความแข็งแกร่งปะทะความแข็งแกร่ง ควรเอาชนะด้วยอุบายจึงจะดีที่สุด”

พานเหรินเฟิ่งพยักหน้าเห็นพ้องก่อนเอ่ย “ก็จริง ความดุร้ายของเสือไม่ควรใช้ชีวิตคนไปสู้ เป็นข้าที่สะเพร่าเอง ทำให้นายพรานเอาชีวิตไปทิ้งอย่างสูญเปล่า แล้วเจ้ามีวิธีดีๆ อะไรบ้าง”