ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ หลินฟางโจวจึงต้องคิดวิธีสักวิธีออกมาอย่างไม่มีทางเลือก ความคิดของนางในยามนี้หมุนเร็วยิ่งกว่าลูกข่าง ชะงักไปเพียงครู่เดียวนางก็เอ่ยตอบ “ข้าน้อยเคยได้ยินคนพูดว่าเสือกลัวสิงโตเป็นที่สุด เช่นนั้นพวกเราก็หล่อสิงโตปลอมสักตัวหนึ่งไปหลอกให้เสือนั่นตกใจดีหรือไม่ ตอนที่มันหวาดกลัวจะต้องคิดหนีจนไม่ทันระวังหลังแน่นอน เมื่อได้เวลาก็ให้นักแม่นธนูมือดียิงมันจากทางด้านหลังของสิงโต…”

นางยังไม่ทันพูดจบประโยค พานเหรินเฟิ่งก็โมโหจนตบโต๊ะเสียงดังปังแล้ว “ใครก็ได้เข้ามาที! พาคนออกไปด้วย!”

เจ้าหน้าที่สองคนผลักประตูวิ่งเข้ามา จากนั้นก็หิ้วแขนหลินฟางโจวออกไป

หลินฟางโจวรีบพูด “ใต้เท้า ใต้เท้าโปรดพิจารณาสักนิดเถอะ หากวิธีการนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ ก็อย่าได้โบยข้าน้อยเลย หากโบยข้าน้อยแล้ว ภายหลังใครยังจะกล้าเสนอความเห็นกับท่านอีก!”

แม้จะเป็นความคิดที่โง่เขลาเพียงใด แต่ประโยคสุดท้ายของหลินฟางโจวก็ทำให้พานเหรินเฟิ่งเกิดความลังเลใจ เขาจึงออกคำสั่ง “แค่ไล่เขาไปก็พอ หลังจากนี้ไม่อนุญาตให้เขาก้าวเข้ามาในที่ว่าการอีกแม้แต่ครึ่งก้าว!”

หลังจากเจ้าหน้าที่หิ้วหลินฟางโจวออกไปแล้ว ในที่สุดเทพสังหารทั้งสองก็อดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ เทพสังหารคนที่สองตบโต๊ะพร้อมกับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ! นี่เป็นตัวตลกจากที่ใดกัน! ใช้สิงโตกระดาษไปหลอกให้เสือจริงตกใจหรือ ฮ่าๆๆ!”

เทพสังหารคนที่หนึ่งก็รู้สึกว่าน่าขำไม่น้อย เขาแค่นเสียงขึ้นจมูกเบาๆ หลังจากนั้นก็เอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย “เขาดูเหมือนจะกลัวข้ามาก?”

เทพสังหารคนที่สองหัวเราะเสียจนน้ำตาไหลแล้ว พอได้ยินคำพูดนี้เขาก็เช็ดน้ำตาไปพลางพูดไปพลาง “เจ้ายังไม่รู้? ไม่ต้องพูดถึงคนแล้ว แม้แต่สุนัขเห็นเจ้ายังต้องหลบไปให้ไกล!”

พานเหรินเฟิ่งยิ้มสู้พลางเอ่ย “ไม่ต้องพูดถึงเขาที่เป็นราษฎรทั่วไป แม้แต่ข้าน้อยที่เป็นขุนนาง ครั้งแรกที่ได้พบกับใต้เท้าก็ยังรู้สึกหวาดกลัวเลย”

เทพสังหารคนที่หนึ่งจึงไม่สงสัยหลินฟางโจวอีก

ตอนกลางคืน แม้หลินฟางโจวจะนอนอยู่บนเตียงทว่าสองตายังคงเบิกโพลงพลางนึกถึงเรื่องราวต่างๆ

ตอนที่เสียงเคาะเกราะในยามจื่อ ดังขึ้น จู่ๆ นางก็เขย่าร่างของคนข้างกายที่นอนหลับเร็วตั้งแต่หัวค่ำ “เจ้าเด็กโง่ ตื่นๆ”

เด็กคนนั้นถูกหลินฟางโจวปลุกให้ตื่น เขาหาวออกมาครั้งหนึ่ง ขณะกำลังจะพลิกกายนอนต่อ นางก็ผลักร่างเขา

“ไม่ต้องนอนแล้ว!”

เขามองนางอย่างมึนงง

“ไป ข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยว” นางพูดพร้อมกับหาเสื้อผ้าชุดหนึ่งให้เขาใส่

แม้เด็กคนนั้นจะยังมึนงงอยู่ แต่ก็เชื่อฟังคำพูดของนางมาก ยามที่นางจูงมือพาเขาเดินออกมาจากในบ้าน เขาก็ตามมาอย่างว่าง่าย