ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 3

ตอนที่ถึงบ้านแล้วหลินฟางโจวก็เห็นเสี่ยวหยวนเป่ากำลังเกาะหน้าต่างมองออกไปข้างนอก

หลินฟางโจวเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “เจ้ากำลังดูอะไร”

“สัตว์ต่อสู้กัน”

“อะไรกำลังต่อสู้กันหรือ” หลินฟางโจวสงสัยจึงขยับเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะอุ้มเสี่ยวหยวนเป่าไปไว้ที่ด้านข้าง ท่าทางของนางดูเกเรไม่น้อย หลังจากนั้นนางก็ยืนค้ำอยู่ตรงตำแหน่งนั้น “ข้าขอดูหน่อย”

เมื่อมองไปแล้วหลินฟางโจวก็โมโหเสียจนย่นจมูก “ที่แท้ก็เป็นแมวกับนกสู้กัน นี่มันน่าดูตรงไหนฮึ!”

ช่างเป็นอะไรที่ไม่น่าดูเลยจริงๆ ทว่าสำหรับเสี่ยวหยวนเป่าผู้มีเวลาว่างมากเป็นที่สุด อีกทั้งยังออกไปข้างนอกไม่ได้ก็ทำได้เพียงดู ‘แมวกับนก’ สู้กันแก้เบื่อแล้ว

เสี่ยวหยวนเป่าถามหลินฟางโจว สายตาจ้องตรงไปที่นก “นั่นเป็นนกอะไร”

หลินฟางโจวสังเกตก่อนจะตอบ “ดูเหมือนจะเป็นนกเค้าแมวนะ”

“นกเค้าแมวไม่ใช่ว่าบินได้หรอกหรือ”

“ถูกแล้ว ทำไมมันไม่บินล่ะ” หลินฟางโจวแปลกใจเช่นกัน

เมื่อดูให้ดีอีกครั้งนางก็เห็นว่านกเค้าแมวตัวนั้นคุดคู้อยู่บนพื้น ปีกลู่ลงมา ดูปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง แมวหลีฮวา* ตัวนั้นค่อยๆ เข้าไปใกล้มันทีละก้าวอย่างช้าๆ

หลินฟางโจวพูดขึ้นมา “มันบาดเจ็บ”

พูดจบนางก็เกิดความคิดขึ้นมาว่าโอกาสอันหาได้ยากเช่นนี้ เหตุใดถึงปล่อยให้แมวป่าตัวนั้นได้ไปง่ายๆ ล่ะ

ด้วยเหตุนี้นางจึงวิ่งออกไป เก็บหินก้อนเล็กมาก้อนหนึ่งแล้วขว้างไปที่แมวหลีฮวาตัวนั้นก่อนเอ่ย “นี่! เจ้าก็เป็น ‘แมว’ มันก็เป็น ‘แมว’ ล้วนเป็นพี่น้องกัน เจ้าจะไปรังแกมันได้อย่างไร ต่างก็มาจากรากฐานเดียวกัน ทำไมต้องทะเลาะกันด้วย!”

เสี่ยวหยวนเป่าที่อยู่ข้างในได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้น

แมวป่าที่ถูกไล่วิ่งหนีไปแล้ว หลินฟางโจวเดินไปกดนกเค้าแมวเอาไว้ ก่อนจะจับมันเข้าไปในกรงนกอันผุพัง ที่ปีกของนกเค้าแมวตัวนั้นมีเลือดไหล มันไม่มีอาการขัดขืนเลยแม้แต่น้อย น่าจะเป็นเพราะเสียเลือดมากจึงทำให้สมองสับสนมึนงง

หลินฟางโจวเดินถือกรงนกเข้ามา เดินไปด้วยพูดไปด้วย “หลายวันนี้ยังไม่ขาดแคลนอาหาร เช่นนั้นก็เลี้ยงมันเอาไว้ก่อน รอให้เลี้ยงจนอ้วนค่อยถอนขนแล้วย่างกิน”

มุมปากของเสี่ยวหยวนเป่าเผยอขึ้น ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

หลินฟางโจววางกรงนกลง นางพลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เสี่ยวหยวนเป่ามองแมวกับนกต่อสู้กันด้วยท่าทางสนอกสนใจและกระตือรือร้นยิ่ง…นางจึงถามเขา “เจ้าคงเบื่อมากกระมัง อยากออกไปข้างนอกใช่หรือไม่”

“อืม”

“รอก่อนนะ ข้านึกวิธีที่ดีวิธีหนึ่งออกแล้ว”

“วิธีอะไร”

“ผ่านช่วงนี้ไปแล้วค่อยพูดก็ไม่สาย รอพวกเขาล่าเสือได้ก่อนเถอะ”

พวกเด็กๆ ก็มักจะสนใจสัตว์ตัวเล็กกันทั้งนั้น เสี่ยวหยวนเป่ามองนกเค้าแมวในกรงนกพลางเอ่ยถามหลินฟางโจว “นกเค้าแมวกินอะไรหรือ”

“เหมือนแมวเลย…กินหนู”

“ข้ามีหนูนะ”

หลินฟางโจวฟังแล้วไม่เข้าใจ “หมายความว่าอย่างไร”