ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 3

คิ้วของพานเหรินเฟิ่งกระตุกอย่างแรง ในที่สุดเขาก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับจอมอันธพาลเช่นนี้อย่างไรดี เขาจึงพูดว่า “ก่อนที่จะจับเสือ เจ้ามากินอาหารที่นี่ได้ทุกวันเลย”

“ขอรับ! ขอบคุณใต้เท้า!!!”

เมื่อได้รับคำสัญญาจากพานเหรินเฟิ่งแล้ว หลินฟางโจวก็ดีใจอย่างมาก นางถือห่ออาหารที่เหลือพร้อมกับวิ่งไปด้วยความดีอกดีใจ

ทิ้งให้พานเหรินเฟิ่งนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะอาหารที่มีชามและถ้วยสะอาดราวกับไม่เคยใส่ข้าวหรืออาหารใดๆ ไว้เพียงคนเดียว “ดูเหมือนข้าจะตัดสินใจผิดพลาดไปเรื่องหนึ่งแล้ว”

หลินฟางโจวถือห่ออาหารกลับมา จวบจนวันนี้ในที่สุดเสี่ยวหยวนเป่าผู้นั้นก็ได้กินอิ่มอย่างเต็มที่เสียที นางพบว่าไม่ว่าเขาจะหิวมากเพียงใด การกินอาหารของเขาก็มักจะเชื่องช้า ไม่เร่งรีบ มองแล้วช่างดูดีไม่น้อย

หลินฟางโจวถามเขา “ปีนี้เจ้าอายุเท่าไรแล้ว”

“สิบขวบ”

“ดูแล้วไม่เหมือนเลย เฉินเสี่ยวซานที่อยู่ข้างบ้านตอนนี้เพิ่งแปดขวบครึ่ง เทียบกับเจ้าแล้วรูปร่างก็พอๆ กันเลย”

“ข้าร่างกายไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

“พวกคนร่ำรวยพิลึก”

เสี่ยวหยวนเป่าก้มหน้าก้มตากินอาหาร เรื่องที่นางเหน็บแนมมานั้นก็ไม่คิดแก้ตัวแต่อย่างใด

พานเหรินเฟิ่งติดประกาศหาช่างตีเหล็กไปทั่วเมือง สั่งให้พวกเขาทำกรงเหล็กหนึ่งกรง กรงเหล็กนั้นไม่เหมือนกับกรงเหล็กทั่วไปเล็กน้อย ประตูจะเปิดเข้าไปข้างใน และข้างในนั้นจะมีไม้คานขวางอยู่ คนที่ยืนอยู่ข้างในสามารถยกกรงเดินได้ ข้างนอกกรงมีตะขอยื่นออกมาเล็กน้อย สะดวกต่อการแขวนบางอย่าง

เหล่าช่างตีเหล็กใช้เวลาหนึ่งวันเพื่อรีบสร้างกรงเหล็กเช่นนี้ขึ้นมาสิบกรง ในตอนเช้าของวันถัดมาพานเหรินเฟิ่งก็ประกาศหาบุรุษที่มีใจกล้าหาญยี่สิบคน ซึ่งก็มากันครบในเวลาอันรวดเร็ว แบ่งเป็นกลุ่มละสองคน พวกเขาจะต้องยกกรง แบกพวกอาหารแห้งและวัตถุจุดไฟต่างๆ ส่วนด้านนอกกรงแขวนเนื้อหมูสดที่ผ่านการแช่ยาสลบมา จากนั้นก็เดินออกจากเมืองขึ้นภูเขาไปอย่างสง่างามเช่นนี้

หลินฟางโจวซึ่งเป็นหนึ่งในผู้วางแผนการปราบเสือครั้งนี้โชคดีที่ได้ปะปนเข้าไปกับกองทัพที่ทางการส่งมาจึงพลอยได้หน้าได้ตาไปด้วย นางดูหล่อเหลาโดดเด่นอยู่ท่ามกลางกลุ่มบุรุษผู้หยาบกระด้าง ราวกับหินแม่เหล็กก้อนหนึ่งที่ดึงดูดสายตาของบรรดาสตรีรุ่นใหญ่ที่ยังไร้คู่ รวมไปถึงเหล่าสาวน้อยที่แต่งงานแล้ว

พานเหรินเฟิ่งรู้สึกเกลียดหลินฟางโจวเข้าเสียแล้ว

ตอนที่พิธีการเสร็จสิ้นพานเหรินเฟิ่งได้ปฏิเสธคำขออันไม่สมเหตุสมผลของหลินฟางโจวที่จะใช้เงินของทางการไปกินอาหาร นางจึงทำได้เพียงกลับไปที่บ้าน