ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 3

“ข้าก็นึกว่าเจ้าจะมีความคิดอันชาญฉลาดอะไรเสียอีก ที่แท้ก็เป็นความคิดเก่าคร่ำครึเช่นนี้เสียได้ ยาสลบนั้นข้าย่อมต้องเคยได้ยินอยู่แล้ว ทั้งยังรู้สรรพคุณของมันด้วย แน่นอนว่าข้าก็เคยนึกถึงวิธีนี้มาก่อน ทว่าวิธีนี้พูดง่ายแต่ทำได้ยาก พื้นที่บนภูเขากว้างใหญ่เกินไป ลำบากต่อการค้นหา ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเราจะทำให้มันสลบไปได้หรือไม่ ต่อให้ยานั้นทำมันสลบจริง แต่พวกเราจะตามหาตัวมันเจอได้อย่างไรเล่า ยาสลบมีเวลาออกฤทธิ์ที่จำกัดนะ แค่ทำให้มันสลบได้ก็ว่ายากมากแล้ว หากยังหาตัวมันได้ไม่ทันเวลา รอจนเสือตัวนั้นฟื้นคืนจากฤทธิ์ยา นี่ไม่ใช่ว่าเป็นการเสียเวลาโดยเปล่าหรอกหรือ และหากเป็นเช่นนั้นจริง เกรงว่าเสือตัวนั้นจะต้องระวังตัวมากขึ้นแน่ ภายหลังมันคงไม่โดนหลอกง่ายๆ เช่นนั้นอีก วิธีการนี้จำเป็นต้องใช้เหยื่อล่อ และการตามหาเสือก็จำเป็นต้องใช้คนจำนวนมาก ให้คนเหล่านั้นไปตามหาทั่วภูเขา แล้วก็ต้องเผชิญหน้ากับเสืออย่างเลี่ยงไม่ได้ นั่นไม่ใช่ว่าเอาชีวิตคนไปทิ้งอีกหรือ หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ อย่าเพิ่งไปเสี่ยงอันตรายเลยจะดีกว่า”

“ใต้เท้า ข้าน้อยยังไม่ได้พูดว่าให้วางเหยื่อล่อโดยตรงเสียหน่อย”

“เจ้าจะทำอย่างไร”

“ใช้กรง”

“ฮ่าๆ” พานเหรินเฟิ่งหัวเราะอย่างไม่เห็นด้วย “เจ้าคิดว่าเสือตัวนั้นมันโง่หรือ จะเดินเข้าไปในกรงเองได้อย่างไร ต่อให้ใช้กรงจริงก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ใครจะเป็นคนไปจับมันใส่กรง”

“ใต้เท้า ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าน้อยไม่ได้พูดว่าใช้กรงจับเสือ ความหมายของข้าน้อยคือกรงขังนี้เอามาใช้เพื่อให้คนอยู่ต่างหาก หากเสือมากินเหยื่อที่วางล่อเอาไว้แล้ว มันย่อมไปไหนไม่ได้ไกล อีกอย่างหากขังคนเอาไว้ในกรง เสือก็เข้ามาทำร้ายไม่ได้ด้วย”

พานเหรินเฟิ่งเป็นคนฉลาดเฉลียว เมื่อเขาได้ยินคำพูดนี้แล้วก็เข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที เขาลูบคางพลางเอ่ยชื่นชม “เยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

ในขณะที่มือซ้ายของหลินฟางโจวมีน่องไก่ มือขวามีขาหมู นางก็เอ่ยชื่นชมไปด้วย “หอม หอมจริงๆ!”

พานเหรินเฟิ่งตวัดสายตาหันมามองหลินฟางโจวด้วยสีหน้าสงสัยพลางเอ่ยถาม “วิธีนี้เจ้าเป็นคนคิดเอง?”

หลินฟางโจวกลัวว่าพานเหรินเฟิ่งจะสงสัย นางจึงได้คิดข้อแก้ตัวไว้ตั้งแต่แรกแล้ว “ไม่ใช่”

“ข้าก็คิดไว้แล้วว่าไม่ใช่ เป็นความคิดของผู้ใดกัน”

“ใต้เท้า ระหว่างทางที่ข้าน้อยกลับมา ข้าน้อยได้พบกับชายชราคนหนึ่ง คนผู้นั้นสวมชุดนักพรตทั้งตัว มีหนวดเคราสีขาว ที่เอวผูกน้ำเต้าใบใหญ่ใส่สุราเอาไว้…เป็นเขาที่บอกวิธีนี้แก่ข้าน้อย”

“ช่างเป็นผู้สูงส่งเหนือทางโลก เหตุใดเขาจึงให้เจ้าได้พบนะ” พานเหรินเฟิ่งไม่อยากยอมรับอยู่บ้าง

หลินฟางโจวคิดในใจ มารดาท่านสิ คิดว่าข้าเต็มใจพบนักหรือ!

เมื่อกินอิ่มแล้วหลินฟางโจวก็นำของที่เหลืออยู่บนโต๊ะห่อกลับไปด้วยทั้งหมด

พานเหรินเฟิ่งไม่เคยพบเคยเจอคนที่ยากจนถึงเพียงนี้มาก่อน

หลังจากนั้นหลินฟางโจวจึงเอ่ยถามพานเหรินเฟิ่ง “ใต้เท้า รอให้จับเสือได้จริงก่อน เงินรางวัลพวกนั้นข้าน้อยยังจะได้อยู่หรือไม่”

“ย่อมได้แน่นอน ข้าจะไม่ให้ขาดแม้แต่หนึ่งอีแปะ”

“แหะๆๆ…ใต้เท้า…” หลินฟางโจวดวงตาเป็นประกาย นางขยับร่างเข้าไปใกล้พานเหรินเฟิ่ง

“เจ้าจะทำอะไร ไปห่างๆ ข้าหน่อย” พานเหรินเฟิ่งรีบขยับถอยห่างออกมา

“ใต้เท้า ข้าน้อยกำลังลำบาก ในบ้านข้าน้อยกระทั่งข้าวสารสักเม็ดก็ยังไม่มี ท่านดูสิ จะช่วย…เอ่อ…ให้รางวัลข้าน้อยไปใช้ล่วงหน้าสักนิดได้หรือไม่”

พานเหรินเฟิ่งคิดไม่ถึงว่าใต้หล้านี้จะมีคนน่าเกลียดและหน้าไม่อายเช่นนี้อยู่ ยังไม่ทันได้เริ่มก็ยื่นมือมาขอเงินผู้อื่นแล้ว เขาทำหน้าจริงจังพร้อมกับเอ่ย “นี่ไม่เป็นไปตามที่ตกลงไว้”

“เช่นนั้นก็ได้ หากรอให้จับเสือได้ก่อน เกรงว่าข้าน้อยคงหิวจนกลายเป็นแผ่นหนังละครหุ่นเงาไปแล้วกระมัง ใต้เท้า พอถึงยามนั้นท่านก็เผาเสือตามไปให้ข้าน้อยด้วยเถอะ ใต้เท้าไม่ต้องคิดถึงข้าน้อยหรอกนะ เพราะทั้งช่วงปีใหม่และเทศกาลอื่นๆ ข้าน้อยก็จะกลับมาเยี่ยมเยียนท่านแน่นอน!”