ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

แต่ไรมาเสี่ยวหยวนเป่าก็มักจะปั้นหน้านิ่งอยู่เสมอ นี่จึงเป็นครั้งแรกที่หลินฟางโจวเห็นเขายิ้ม เด็กน้อยค่อยๆ ยกมุมปากขึ้น ยิ้มอย่างสุขุมและงดงามราวกับหิมะที่ละลายในฤดูใบไม้ผลิอย่างไรอย่างนั้น ทั้งสะอาดบริสุทธิ์ ทั้งอบอุ่นอ่อนโยนและชุ่มฉ่ำหัวใจยิ่งนัก

หลินฟางโจวผลักศีรษะเขาเล็กน้อย “ยิ้มอะไรน่ะ”

“ขอบคุณท่านมาก หลินฟางโจว” แม้แต่คำเรียกก็ให้เกียรติกว่าแต่ก่อนมากนัก

“ชื่อทางการอย่าง ‘หลินฟางโจว’ เจ้าก็เรียกออกมาด้วยหรือ”

“เช่นนั้นจะให้ข้าเรียกท่านว่าอะไร”

“เรียกว่า ‘พ่อ’ ”

“…” เขามีใบหน้าเหยเก อย่างไรก็เรียกพ่อไม่ออก

“ข้าช่วยชีวิตเจ้าหนึ่งชีวิต ให้เจ้าเรียกว่าพ่อสักนิดแค่นี้เจ้าก็ไม่พอใจแล้วหรือ”

“ข้าเรียกท่านว่า ‘พี่’ แล้วกัน พี่ฟางโจว” เห็นหลินฟางโจวกำลังจะอ้าปากพูด เสี่ยวหยวนเป่าจึงรีบเอ่ยถาม “พี่ฟางโจว เมื่อครู่ท่านไปเจออะไรมาหรือ เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ”

หลินฟางโจวถูกเบนความสนใจไปแล้ว นางเล่าว่าตนเองฉลาดหัวไวและกล้าหาญอย่างไรบ้างให้เขาฟังจนน้ำลายกระเซ็น แม้เรื่องราวจะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่เสี่ยวหยวนเป่าก็ยังสามารถจินตนาการได้ถึงเหตุการณ์นั้นซึ่งตื่นเต้นเร้าใจมากเพียงใด

หลังจากฟังนางเล่าจนจบ เสี่ยวหยวนเป่าก็พูดขึ้นมา “ท่านฉลาดมากเลย”

“แน่นอน! กลยุทธ์จักจั่นทองลอกคราบ นี้ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถนึกขึ้นมาได้”

“นอกจากนี้ที่ยากยิ่งกว่าก็คือหลังจากเจอหยกแล้วท่านไม่ได้ซ่อนตัวแต่กลับเสนอตัวแย่งทำตัวเด่น คนเหล่านั้นต่างโหดเหี้ยมอำมหิต ดูไม่น่าไว้วางใจ จัดการเรื่องใดล้วนไม่เคยให้มีช่องโหว่ ในเรื่องนี้ท่านถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยแต่แรก ย่อมถือเป็นหนึ่งในพยาน หากไม่ยอมเปิดเผยความจริง พวกเขาต้องเกิดความเคลือบแคลงใจยิ่งกว่า คงจะดีกว่าหากเริ่มดึงสายตาพวกเขามาไว้ที่ตนเองก่อน จะได้ทำลายความสงสัยที่พวกเขามีต่อท่าน นี่มันเรียกว่ายอมตายเพื่อเกิดใหม่ แผนการนี้ดูเหมือนสุ่มเสี่ยงอยู่บ้าง แต่หากทำได้สำเร็จก็จะปลอดภัยอย่างที่สุดแล้ว”

หลินฟางโจวลูบคาง “ได้ยินเจ้าพูดออกมาเช่นนี้ ที่จริงตอนนั้นข้าก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก คนขาเป๋แซ่เว่ยก็ตายแล้ว ข้าไม่อยากให้ภรรยาคนขายเนื้อแซ่เฉินต้องมาต้านแรงลมแทนข้าอีก แน่นอนว่าสามารถหลอกใช้ความเคลือบแคลงของพวกเขาได้ พวกเขาต้องคิดว่าไม่มีใครเดินเข้าไปติดกับดักอย่างโง่เขลาหรอก…ข้าก็เลยจงใจเดินเข้าไปให้พวกเขาคาดไม่ถึง”

“ท่านเป็นคนที่ฉลาดมากจริงๆ”

“ฮ่าๆๆๆ เจ้าชมข้าเช่นนี้ ข้าก็เริ่มรู้สึกเขินบ้างแล้ว ที่จริงข้า…”

ไม่รอให้หลินฟางโจวพูดจบเสี่ยวหยวนเป่าก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “เพียงแต่ความรู้และประสบการณ์ของท่านยังน้อยไปบ้าง”