ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

หลินฟางโจวเบิกบานใจอยู่แค่ชั่วขณะ ยังไม่ทันได้เพลิดเพลินอย่างเต็มที่ก็ถูกเขาสะกิดให้ต้องตื่นอีกครั้ง นางเอ่ยด้วยความโมโห “ใครขาดความรู้และประสบการณ์กัน! เจ้ามันเด็กน่าเกลียด รู้จักฉลาดพูดบ้างหรือไม่”

เสี่ยวหยวนเป่าอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนรีบแก้คำพูด “ท่านไม่ใช่คนที่ขาดความรู้หรือขาดประสบการณ์เลย ท่านใจกว้าง มีสายตากว้างไกล…”

หลินฟางโจวไม่ได้รู้สึกดีขึ้นมาสักนิด นางกลอกตา “หุบปากของเจ้าไปเลย!”

เสี่ยวหยวนเป่าจึงหุบปาก

หลินฟางโจวรู้สึกว่าภายในบ้านอึดอัดเล็กน้อย แปลกพิลึกจริงเชียว เมื่อครู่ยังพูดคุยกันออกรสอยู่เลยมิใช่หรือ…นางลูบจมูกพลางเอ่ยถามเขา “นี่ ข้าช่วยชีวิตเจ้าได้หนึ่งชีวิต เจ้าคิดจะเอาอะไรมาตอบแทนข้าบ้าง”

เสี่ยวหยวนเป่าเอ่ยถาม “ท่านอยากได้อะไร”

“ข้าอยากได้ทองหมื่นตำลึง แต่เจ้าก็คงไม่มี” หลินฟางโจวผายมือ “เอาอย่างนี้ ข้าช่วยชีวิตเจ้า นับจากนี้ชีวิตเจ้าก็เป็นของข้าแล้ว”

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ตกลง”

“ข้าให้เจ้าทำอะไร เจ้าก็ต้องทำเช่นนั้น”

“ได้”

หลังจากนี้อีกหลายปี ทุกครั้งที่หลินฟางโจวนึกถึงบทสนทนาในวันนี้และเวลานี้ขึ้นมา นางก็ทำได้เพียงใช้ประโยคหนึ่งมาสรุปชีวิตตนเองว่า…ขุดหลุมฝังตัวเอง

ตามร่างกายของเสี่ยวหยวนเป่าเลอะไปด้วยขี้เถ้าที่อยู่ก้นเตาจนเขามีสภาพมิต่างจากปลากระจังแล้ว หลินฟางโจวไปตักน้ำที่บ่อน้ำมาหนึ่งถังเพื่อให้เขาใช้อาบน้ำ น้ำในบ่อนั้นเย็นเล็กน้อย และนางก็ขี้เกียจต้มด้วย นี่จึงเป็นครั้งแรกในชีวิตของเสี่ยวหยวนเป่าที่อาบน้ำด้วยน้ำเย็น…ความรู้สึกของเขานั้นไม่ดีอย่างมาก

ตอนที่เขาอาบน้ำหลินฟางโจวก็นั่งอยู่ตรงประตูบ้าน ในมือนางถือกรงนกและหยอกเล่นกับนกเค้าแมวอยู่ เลือดของมันหยุดไหลแล้ว ยามนี้มันดูมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง แต่ช่างน่าเสียดายที่เสียงร้องของมันไม่ไพเราะ หน้าตาหรือก็ดูไม่ได้ ด้วยเหตุนี้นอกจากเห็นมันกินหนูแล้ว นางก็คิดไม่ออกว่าเจ้าสิ่งนี้ยังมีประโยชน์อะไรอีก

หวังต้าเตาแบกดาบใหญ่ของเขาเดินมาพร้อมกับพูด “ต้าหลาง! ใช้เวลาว่างได้ดีเสียจริง”

“หัวหน้ามือปราบหวัง ท่านเคยกินนกเค้าแมวหรือเปล่า อร่อยหรือไม่”

หวังต้าเตารีบส่ายหน้า “ไม่เคยกินเลย!”

“อยากลองชิมบ้างหรือไม่”

“ไม่อยาก…”