ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

“ใช่แล้ว พรุ่งนี้จะไปเข้าเรียนที่หอถิงอวิ๋นแล้วนะ”

“เด็กดี ต่อไปก็สอบจ้วงหยวนให้ได้ แล้วกลับมาเป็นหน้าเป็นตาให้กับพี่ชายของเจ้าเล่า!”

“ฮ่าๆๆ จ้วงหยวนสอบได้ง่ายเสียที่ใดเล่า สอบได้ทั่นฮวาก็พอแล้ว!” หลินฟางโจวพูดกลั้วหัวเราะ

“ต้าหลาง ไม่เจอกันนานเลย เจ้าไม่ไปเล่นที่ลานพนันสักหน่อยหรือ” จู่ๆ คนหลังค่อมแซ่ซุนก็เปลี่ยนเรื่องพูดไป

“ไปสิ ไป!”

ระยะนี้หลินฟางโจวมีเรื่องที่หนักใจอยู่มาก อีกทั้งนางก็ไม่ได้เล่นไพ่นานแล้ว วันนี้เมื่อคนหลังค่อมแซ่ซุนพูดขึ้นมา นางก็รู้สึกโหยหาการเล่นพนันขึ้นมาทันที จึงคิดจะไปเล่นที่ลานพนัน

เสี่ยวหยวนเป่าเอ่ยถาม “ท่านจะไปทำไม”

“ข้าจะไปเที่ยว เจ้ากลับบ้านไปก่อนนะ”

“ข้าจะไปกับท่าน” เขากลับยืนกรานอย่างไม่เชื่อฟัง

หลินฟางโจวเสียงเข้มขึ้นทันที “กลับบ้านไปซะ หากเจ้ายังไม่กลับบ้านไปอีก คืนนี้ก็ไม่ต้องกินอะไรแล้ว!”

“แต่ข้ากลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรให้ทำนี่”

“เอาฟืนมาผ่าให้หมดสิ วันๆ ไม่ทำอะไรกลับดีแต่กินทั้งวัน งานการก็ไม่รู้จักทำ”

เสี่ยวหยวนเป่าจึงทำได้เพียงกลับไปผ่าฟืนที่บ้านเท่านั้น แต่ไรมาเขาก็ไม่เคยผ่าฟืนมาก่อน จึงลองเลียนแบบท่าทางของหลินฟางโจว ผ่าไปได้สักพักที่ฝ่ามือก็มีตุ่มพองขึ้นมา เขาจึงหาผ้าขาวสะอาดผืนหนึ่งมาพันฝ่ามือ ก่อนจะผ่าฟืนต่อไป

ต่อมาตุ่มน้ำก็แตกจนผ้าขาวเปียกชื้น เขาประคองฝ่ามือเอาไว้ เจ็บเสียจนใบหน้าซีดเผือด มีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามหน้าผาก

ตอนที่เสี่ยวหยวนเป่าผ่าฟืนเสร็จเรียบร้อย ฟ้าก็มืดลงแล้ว

เขาหิวจนท้องร้องโครกคราก อยากจะออกไปหาหลินฟางโจวที่ข้างนอกดูสักหน่อย ทว่าพอเปิดประตูบ้านก็เห็นนางกลับมาแล้ว

หลินฟางโจวจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อนางเห็นเสี่ยวหยวนเป่าก็ตรงเข้าไปกอดเขาเอาไว้ทันทีแล้วร้องไห้ออกมา “ฮือๆๆ”