ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

เสี่ยวหยวนเป่าตกใจ เห็นหลินฟางโจวร้องไห้เสียใจเช่นนี้ก็ทำให้เขารู้สึกเสียใจตามไปด้วย เขากอดอีกฝ่ายไว้อย่างระมัดระวังพลางเอ่ยปลอบใจเสียงเบา “ยะ…อย่ากลัว…”

“เสี่ยวหยวนเป่า!”

“อืม”

“ข้าใช้เงินหมดแล้ว! ฮือๆๆ”

เสี่ยวหยวนเป่าผ่อนลมหายใจเบาๆ สำหรับเขาแล้วไม่เคยคิดว่าเรื่องเงินเป็นปัญหาใหญ่มาแต่ไหนแต่ไร

“เจ้าไม่รู้หรอกว่าวันนี้ข้าโชคดีแค่ไหน ข้าชนะจนได้หกสิบกว่าตำลึงแล้ว เงินกองเป็นภูเขาเชียวนะ! แต่ต่อมา…ก็แพ้ไปแล้ว…ฮือๆๆ ชีวิตข้าช่างขมขื่นอะไรเช่นนี้!” หลินฟางโจวยิ่งพูดก็ยิ่งเศร้าใจ หกสิบตำลึง! โตขึ้นมาจนป่านนี้นางยังไม่เคยเห็นเงินมากมายเช่นนั้นเลย หากไม่เคยได้รับมาก่อนนางก็คงไม่รู้สึกเสียดาย ทว่าทั้งหมดนั้นเคยเข้ามาอยู่ในถุงเงินของนางแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายกลับต้องควักคืนคนอื่นไป ทั้งยังต้องนำเงินของตนเองใส่ลงไปอีกหลายตำลึง…สวรรค์! หัวใจข้ากำลังหลั่งเลือด!

เสี่ยวหยวนเป่าปลอบนางอย่างเงอะงะ “ไม่เป็นไรนะ เงินไม่มีแล้วก็ค่อยหาใหม่”

“จะหาเงินมากมายเช่นนั้นได้ง่ายๆ ที่ไหนเล่า!”

“หาง่ายสิ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

ในอดีตหลินฟางโจวก็เคยแพ้พนันเสียเงินมาก่อนเช่นกัน แต่นางไม่เคยเสียมากมายเช่นนี้เลย จิตใจนางนับว่าพังทลายลงไปจริงๆ แล้ว นางร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งน้ำตาค่อยๆ หยุดไหล เมื่อได้สติกลับมาแล้วก็พบว่าเมื่อครู่ตนเองกอดเด็กนี่ร้องไห้อยู่นาน…ช่างน่าอับอายยิ่งนัก

นางใช้ผ้าเช็ดหน้าสั่งน้ำมูก แสร้งทำเป็นว่าเมื่อสักครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

เสี่ยวหยวนเป่าเอ่ยถาม “ท่านกินอาหารเย็นมาหรือยัง”

“ไม่ได้กิน เงินใช้หมดไปแล้วจะเอาอะไรมากินอีก”

“อ้อ” เพราะความหิวโหย จิตใจของเขาจึงรู้สึกหดหู่ไปเล็กน้อย

หลินฟางโจวรู้สึกผิดอยู่บ้าง นิ้วของนางถูจมูกตนเองไปมา “ขะ…ขอโทษนะ”

“ไม่เป็นไร ข้าก็ไม่ได้หิวมากเท่าไร” เพิ่งจะพูดจบประโยค จู่ๆ ท้องของเขาก็ส่งเสียงโครกครากขึ้นมาอย่างไม่รู้สถานการณ์เสียเลย

หลินฟางโจวลุกขึ้นยืน “ข้าจะไปขอยืมข้าวสารจากบ้านคนขายเนื้อแซ่เฉินมาสักเล็กน้อย”

“ไม่ต้องไป” เสี่ยวหยวนเป่าดึงนางเอาไว้ “อย่าขอความช่วยเหลือจากผู้อื่นง่ายๆ เช่นนี้สิ”