ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

“ไม่กล้า” เสี่ยวหยวนเป่าประคองชุยปิ่งแล้วกัดคำหนึ่งก่อนเอ่ยถาม “ท่านจะกินอะไร”

“ข้ากินอิ่มแล้ว ของกินที่จุดซ่อมแซมกำแพงเมืองนั่นสามารถกินได้ตามสะดวก เพียงแต่ไม่ให้นำออกมา”

เสี่ยวหยวนเป่าเอ่ยถาม “ท่านไปซ่อมแซมกำแพงเมืองมา?”

“ใช่แล้ว ข้าเหนื่อยแทบตายเลย”

เสี่ยวหยวนเป่าพูดด้วยความลังเล “ข้าไม่ไปเรียนแล้วดีหรือไม่ ข้าจะไปซ่อมแซมกำแพงเมืองกับท่าน”

“ช่างเถอะ ข้าจ่ายค่าเล่าเรียนไปหมดแล้ว เจ้าไม่ไปเรียน ไม่ใช่ว่าทำให้ข้าเสียเงินไปโดยเปล่าหรอกหรือ เจ้าไม่เพียงต้องเล่าเรียนเท่านั้น ยังต้องตั้งใจเรียนให้มากด้วย เอาค่าเล่าเรียนกลับมาคืนข้าให้ได้”

“ได้!”

เสี่ยวหยวนเป่ากินข้าวช้ามากจริงๆ ตอนที่เขากินปลาก็ยิ่งช้า…ช้าเกินไปแล้ว

หลินฟางโจวมองจนรู้สึกทนไม่ไหว นางจึงถามเขา “ตอนเจ้าอยู่บ้านก็กินปลาช้าเช่นนี้หรือ”

“ไม่ใช่”

“เพราะอะไรตอนนี้จึงกินช้าเล่า”

“ต้องแกะก้าง”

“เมื่อก่อนเจ้ากินปลาไม่แกะก้างเลย?” หลินฟางโจวถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

“ไม่ใช่” เขาส่ายหน้า “เพียงแต่…ข้าไม่เคยแกะก้างเองมาก่อน”

หลินฟางโจวแทบตกตะลึงตายแล้ว “ตอนที่เจ้ากินปลายังต้องมีคนแกะก้างให้เจ้าโดยเฉพาะเชียวหรือ คงไม่มีคนช่วยคีบอาหารให้เจ้าโดยเฉพาะหรอกนะ”

“อืม” เสี่ยวหยวนเป่าพยักหน้ารับ

“มีคนช่วยเก็บอึให้เจ้าหรือไม่”

เสี่ยวหยวนเป่าคิ้วกระตุกเล็กน้อย เขาพยักหน้าโดยที่ใบหน้าไม่ปรากฏความรู้สึกใด