ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

หลินฟางโจวเอ่ยถาม “นี่เจ้ามีบ่าวอยู่เท่าใดกันแน่”

เขาหยุดคิดใคร่ครวญเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่มีบ่าว?”

เสี่ยวหยวนเป่าส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่เคยนับ”

“เจ้าใช้ชีวิตเหมือนเป็นคนไร้ประโยชน์โดยแท้” หลินฟางโจวเอนร่างไปบนเก้าอี้แล้วถอนหายใจก่อนเอ่ย “ทำให้อยากใช้ชีวิตราวกับเป็นคนไร้ประโยชน์บ้างเชียวล่ะ!”

เสี่ยวหยวนเป่าไม่เข้าใจหลินฟางโจว เขาเพียงกินอาหารไปอย่างเงียบเชียบ

หลินฟางโจวเท้าคางมองเขาเม้มปากเคี้ยวอาหาร ดูไม่รีบไม่ช้า นิ่งสงบสง่างาม นางจึงพูดขึ้นมา “ตอนนี้ข้ายิ่งสงสัยที่มาของเจ้ามากขึ้นแล้ว”

“ข้า…”

“ไม่ต้องพูด ข้ากลัวเจ้าพูดออกมาแล้วจะทำให้ข้าตกใจ”

“ข้ามีคำถามหนึ่ง” จู่ๆ เขาก็หยุดกิน

“เจ้าถามมาสิ”

เขาจ้องตานางนิ่งแล้วเอ่ยถาม “ทำไมถึงยอมส่งข้าไปเรียน”

หลินฟางโจวหลุบตาลงก่อนจะยิ้ม ไม่บ่อยนักที่นางจะมีช่วงเวลาทำตัวจริงจังเช่นนี้ นางพูดด้วยเสียงเบา “คำถามนี้ข้าก็เคยคิดเช่นกัน ข้าคิดว่าคงเป็นเพราะเจ้ากับข้าไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน…เจ้าไม่ใช่ส่วนหนึ่งของที่นี่” ยากเกินกว่าจะอธิบายความรู้สึกออกไปได้มากกว่านี้ แต่ทันทีที่นางพูดคำเหล่านั้นออกไปแล้ว นางก็รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

“แต่ข้าชอบชีวิตที่นี่มาก”

หลินฟางโจวกำลังจะพูดก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูข้างนอกดังปังๆๆ ต่อมาก็มีเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจดังขึ้น “ต้าหลาง เจ้าอยู่หรือไม่ ข้ามาแสดงความยินดีกับเจ้า!”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 9 ธ.ค. 62