ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

หลายวันที่จัดการเรื่องทะเบียนเรือน นกเค้าแมวก็กลับมาอีกแล้ว ครั้งนี้มันนำงูมาให้ตัวหนึ่ง

หลินฟางโจวตกใจจนแทบจะปัสสาวะราด นางเข้าใจในทันทีว่าพวกสัตว์ตัวเล็กอย่างหนูก็มีจุดที่น่ารักของมันอยู่ นางกับเสี่ยวหยวนเป่าจึงใช้ ‘วิธีที่ค่อนข้างน่าขยะแขยง’ สุดท้ายก็ทำให้นกเค้าแมวเชื่อว่าทั้งสองคนชอบกินหนูจริงๆ…ด้วยเหตุนี้มันจึงกลับมามอบหนูให้เช่นเดิม

หลินฟางโจวคาดหวังอยู่ทุกวันทุกคืน หวังว่าบ้านจะซ่อมแซมและขยายเพิ่มเสร็จ สามารถอุดรูรั่วทุกที่ในบ้านนี้ได้หมด และนกเค้าแมวตัวนั้นบินไปได้ไกลเท่าไรก็ยิ่งดี

นางเองก็เคยคิดจะฆ่านกเค้าแมวให้ตายเช่นกัน แต่เจ้านั่นมีกรงเล็บที่มีพลังและแหลมคมอย่างมาก มันสามารถทำให้ไม้ที่แข็งถูกครูดจนพังได้ นาง…เกรงว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันแน่

ในยามที่มันโกรธแค้นขุ่นเคือง…นางไม่กล้านึกถึงผลที่ตามมาเลย

หลังจากอดทนอยู่หลายวัน ในที่สุดบ้านก็ซ่อมแซมและขยายเสร็จ นางมีห้องนอนใหม่แล้ว ซึ่งห้องนั้นฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของดิน

หลินฟางโจวย้ายไปอยู่ที่ห้องนอนใหม่ในคืนนั้น ด้านนอกฝนตกฟ้าร้องลมแรง ฟ้าแลบแทบจะเปลี่ยนกลางคืนให้เป็นกลางวัน เสียงฟ้าร้องราวกับตีกลองดังครืนครั่นไปทั่วผืนดิน

เสี่ยวหยวนเป่ากอดผ้าห่มและยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของหลินฟางโจวพร้อมกับเรียกนางเสียงเบา “พี่ฟางโจว”

“เป็นอะไรไป”

ฟ้าแลบสว่างวาบ หลินฟางโจวเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาแลดูหวาดกลัว

เสี่ยวหยวนเป่ามองไปที่หลินฟางโจวพร้อมกับพูด “ข้ากลัวฟ้าร้อง”

“ไม่เป็นไรหรอก ประเดี๋ยวก็คุ้นชินเอง”

“ข้านอนกับท่านได้หรือไม่”

หลินฟางโจวที่นอนพันผ้าห่มอยู่บนเตียงพลันเอ่ยอย่างเหลืออด “ไม่ได้! รีบไสหัวไปซะ เจ้าอายุเท่าไรแล้ว ยังกลัวฟ้าร้องอีกหรือ หน้าไม่อาย ฟ้าร้องมีอะไรให้กลัวกัน ไม่ใช่ว่าเทพเหลยกง ตอกค้อนหรอกหรือ เขาทุบของเขาไป เจ้าก็นอนของเจ้าไป ใครขัดขวางใครได้เล่า ค้อนของเขาก็ไม่ได้มาเคาะบนหัวเจ้าเสียหน่อย ถ้ายังไม่ไปอีกข้าจะมัดเจ้าไว้ข้างนอก สร้างความกล้าให้เจ้าเอง!”

เขาไปแล้วจริงๆ ด้วย

หลินฟางโจวนอนไม่หลับ นางกำลังนึกถึงเรื่องการเรียนของเสี่ยวหยวนเป่า นางควรส่งเขาไปที่ไหนดี จะเป็นห้องเรียนชั้นต้นทั่วไปหรือว่าสำนักศึกษา ห้องเรียนชั้นต้นเริ่มจากระดับผู้เริ่มเรียน ข้อดีคือค่าเล่าเรียนถูก ความรู้ที่เรียนในสำนักศึกษาจากระดับต้นถึงระดับสูงล้วนมีหมด อีกทั้งรูปแบบการเรียนและอาจารย์ที่นั่นต่างก็ดีมาก คุณธรรมก็ดี เพียงแต่ค่าเล่าเรียนแพงกว่า ชิๆๆ เงินมากมายปานนั้นพอให้ข้าไปเล่นที่ลานพนันได้หลายวันเชียวนะ…ช่างเถอะ เลี้ยงดูเสี่ยวหยวนเป่าให้โตขึ้นก่อน หลังจากนั้นให้เขาสอบเป็นซิ่วไฉ ก็นับว่าเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูล ในชีวิตนี้ข้าไม่มีอะไรให้คาดหวัง ก็คาดหวังว่าเขาจะกตัญญูต่อข้าล่ะนะ