ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

ทว่าความพอใจของนางไม่อาจคงอยู่ได้นาน เพียงแค่วันที่สองนางก็ถูกเขย่าปลุกให้ตื่นอีกแล้ว

“พี่ฟางโจว พี่ฟางโจว…”

“เป็นอะไร”

“กลับมาอีกแล้ว”

หลินฟางโจวลืมตาขึ้นทันที นางเห็นนกเค้าแมวเกาะอยู่บนคานบ้านจึงเอียงใบหน้ามองขึ้นไปทางหัวเตียง บนนั้นมีหนูนอนอยู่…สองตัว!

นางโมโหแทบตายแล้ว จึงหันไปแผดเสียงใส่นกเค้าแมว “ใครจะกินหนูกันเล่า! ช่วยไสหัวไปหามารดาเจ้าซะ!”

นกเค้าแมวร้อง “กุ๊กกูๆ”

หลินฟางโจวเสียงดังทันที “นกบ้านี่กำลังพูดอะไรอีก”

เสี่ยวหยวนเป่าทำหน้าที่ถอดความเช่นเดิม “หนึ่งคนหนึ่งตัว…ไม่ต้องทะเลาะกัน”

หลังจากนั้นเขาก็ถูกหลินฟางโจวถีบตกจากเตียง

พอพวกช่างก่อสร้างมาทำงาน นกเค้าแมวก็ตกใจจนบินหนีไปอีก ขณะที่หลินฟางโจวก็ไปซื้อผ้าปูที่นอนมาอีกผืน

หลังจากนั้นนางก็พาเสี่ยวหยวนเป่าออกไปข้างนอก วันนี้มีงานสำคัญ

การให้คนเถื่อนคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในทะเบียนเรือนค่อนข้างยุ่งยาก ทั้งต้องหาคนมารับรอง ทั้งให้สินบนกับเจ้าหน้าที่บันทึกรายชื่อครัวเรือนในที่ว่าการซึ่งย่อมจะขาดเงินเลี้ยงสุราเลี้ยงข้าวไปไม่ได้เลย มิเช่นนั้นไม่ว่าใครก็สามารถขัดขวางเรื่องนี้ได้

กระนั้นเรื่องของเสี่ยวหยวนเป่าก็มีดีอยู่อย่างหนึ่ง ด้วยเขายังดูอายุน้อย พอมองดูแล้วก็ไม่ใช่คนชั่วที่ทำผิดหลบหนีเพื่อปกปิดตัวตน ดังนั้นเหล่าเจ้าหน้าที่ที่ดำเนินเรื่องต่างก็ไม่มีปัญญาไปค้นเกี่ยวกับตัวเขาได้ละเอียดนัก

มีเงินก็จ้างผีโม่แป้งได้* หลินฟางโจวใช้เงินไปทั้งหมดสองตำลึงกว่า ทะเบียนเรือนก็จัดการไวยิ่งนัก ใช้เวลาเพียงสามวันเสี่ยวหยวนเป่าก็มีตัวตนแล้ว