ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 6

คนได้พบเจอเรื่องน่ายินดีก็จิตใจเบิกบาน หลินฟางโจวทั้งหางานได้ทั้งเบิกค่าแรงได้ วันนี้นางเพิ่งพบว่าที่แท้การมีงานที่มั่นคงทำเป็นสิ่งสำคัญและล้ำค่าถึงเพียงนี้ เนื่องจากนับจากนี้นางไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลว่าท้องของตนเองและเสี่ยวหยวนเป่าจะต้องหิวอีกหรือไม่ ยามนี้นางจึงอารมณ์ดีเสียจนแทบจะบินได้แล้ว มีความสุขยิ่งกว่าชนะได้เงินหกสิบกว่าตำลึงในลานพนันเสียอีก

หลินฟางโจวเดินไปตามถนน ยามที่เห็นใครต่อใครนางก็จะคอยส่งยิ้มกว้างไปให้ โดยไม่คำนึงถึงว่าจะเป็นการส่งสายตายั่วยวนให้กับสาวน้อยสาวใหญ่ที่ยังไม่ได้แต่งงานหรือไม่ กระทั่งทำให้พวกนางหน้าแดงรีบเดินหนีไปด้วยความขัดเขินแล้ว นางก็ยังไม่รู้สึกตัวเลย

อาหารเย็นหลินฟางโจวซื้อหมั่นโถวไส้ผักจี้ไช่* และเนื้อหมักซีอิ๊วกลับมา ทั้งยังต้มข้าวหม้อเล็กอีกหนึ่งหม้อ แล้วนั่งรอให้เสี่ยวหยวนเป่ากลับมา

ตอนที่เสี่ยวหยวนเป่ากลับมาถึงบ้านเขามีใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อก็ออกด้วย หลินฟางโจวจึงเอ่ยถาม “เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

“เปล่า ข้าแค่วิ่งกลับมา”

“รีบร้อนอะไรนักหนา เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเย็นนี้มีเนื้อให้กิน” พอหลินฟางโจวเปิดฝาชามออก กลิ่นหอมฉุยของเนื้อวัวตุ๋นก็ลอยมาให้เสี่ยวหยวนเป่าได้กลิ่น

เสี่ยวหยวนเป่ามองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเงยหน้าถามหลินฟางโจว “วันนี้ท่านไม่ได้ไปที่กำแพงเมืองมากระมัง”

“ไม่ได้ไป ข้ามีงานอื่นให้ทำแล้ว” หลินฟางโจวจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ในที่ว่าการให้เสี่ยวหยวนเป่าฟัง

เสี่ยวหยวนเป่าฟังแล้วก็พยักหน้าพร้อมกับเอ่ยชม “นายอำเภอคนนี้ถือว่าเป็นขุนนางที่ดีคนหนึ่ง”

หลินฟางโจวเห็นเขาเอามือไพล่หลังทำท่าทางเกินอายุเช่นนั้นก็นึกอยากตีเขา จึงเขกศีรษะเขาไปครั้งหนึ่งพลางเอ่ย “แสร้งทำท่าทางเป็นผู้ใหญ่อะไรกัน เจ้าคิดว่าตนเองเป็นฮ่องเต้อยู่หรือ”

เสี่ยวหยวนเป่าไม่ได้หงุดหงิดแต่อย่างใด เขาล้วงห่อกระดาษไขห่อหนึ่งออกมาจากถุงเครื่องเขียนแล้ววางลงบนมือของหลินฟางโจว “ให้ท่าน กินตอนที่ยังร้อนอยู่สิ”

หลินฟางโจวเปิดห่อกระดาษไขด้วยความสงสัย แล้วพูดขึ้นมาด้วยความตกใจ “เอ๊ะ? หวั่งโหยวเจวี้ยน?!”

การทำหวั่งโหยวเจวี้ยนนั้นไม่ยุ่งยากเลย ทว่าที่ยากก็คือมีวัตถุดิบที่ซับซ้อน จะต้องลอกพังผืดไขมันบนไส้หมูออกมา ข้างในห่อด้วยเนื้อแกะสุกคลุกกับเครื่องเทศให้เรียบร้อย ข้างนอกชุบด้วยไข่ไก่ที่ตีไว้ แล้วนำลงไปทอดในน้ำมันร้อนๆ จนกรอบกลายเป็นสีเหลืองทอง กรอบนอกนุ่มใน ทั้งหอมทั้งอร่อย รสชาตินั้น…กินหนึ่งคำดียิ่งกว่าได้เป็นเทพเซียน!