ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 6

หลินฟางโจวหยิบหวั่งโหยวเจวี้ยนลูกหนึ่งใส่เข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างช้าๆ พลางหลับตาลง นางลิ้มรสชาติความสุขของคนชั้นสูงอย่างพิถีพิถัน กินด้วยความเคลิบเคลิ้มเป็นอย่างมาก เสี่ยวหยวนเป่าเห็นสีหน้าของหลินฟางโจวแล้วก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย เขาทนไม่ไหวจนถึงกับหลุดหัวเราะออกมา

หลินฟางโจวลืมตาขึ้นพลางเอ่ยถาม “เจ้าสิ่งนี้แพงยิ่งนัก เจ้าเอาเงินจากไหนไปซื้อมา”

“ข้าไม่ได้ซื้อ”

“แล้วผู้ใดซื้อ”

“ซื่อหลางจากสกุลหูเป็นผู้ซื้อมา”

สกุลหูเป็นตระกูลคหบดี ตอนหูซื่อหลางอยู่ที่บ้านนั้น อาจารย์ที่เคยมาสอนถึงบ้านล้วนถูกเขาทำให้โมโหจนลาออกไปกันหมด บิดาของเขาจึงจำต้องส่งเขาไปที่สำนักศึกษา

ความดื้อรั้นของหูซื่อหลางเป็นที่โด่งดังอย่างยิ่ง เรื่องนี้แม้แต่หลินฟางโจวก็เคยได้ยินมา นางจึงถามเสี่ยวหยวนเป่าด้วยความสงสัย “ทำไมหูซื่อหลางต้องซื้อหวั่งโหยวเจวี้ยนให้เจ้า เด็กนั่นร้ายกาจมาก เจ้าอย่าอยู่ใกล้กับเขานักเลย”

“ข้าช่วยเขาทำการบ้าน เขาเลยซื้อของให้ข้า นี่ถือเป็นการแลกเปลี่ยน”

หลินฟางโจวพลันรู้สึกขบขัน ความฉลาดของเจ้าช่างมีมากนัก คิดอยู่พักหนึ่งนางก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง “เจ้าทำการบ้านให้เขา เขาก็เลยซื้อของกินให้เจ้า?”

“ใช่แล้ว”

“เด็กโง่!” หลินฟางโจวตบโต๊ะ “ไม่เอาของที่กินได้สิ!”

“เช่นนั้นจะเอาอะไร”

“เงิน! เจ้ารับเงินดีกว่า ตั้งค่าตอบแทนให้ชัดเจนด้วย!”

“อืม” เสี่ยวหยวนเป่าราวกับตกอยู่ในห้วงความคิด

หลินฟางโจวลูบศีรษะน้อยๆ ของเขา “ตอนนี้ไม่ต้องคิดมากแล้ว ครั้งหน้าค่อยว่ากันใหม่ เด็กดี ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไปเรียนเช่นนี้ไม่เสียเปล่าแน่ มา ลองชิมดูเถอะ” นางพูดพร้อมกับยื่นหวั่งโหยวเจวี้ยนลูกหนึ่งให้เขา

เสี่ยวหยวนเป่าส่ายหน้าพลางเอ่ย “ข้าเคยกินแล้ว ทั้งหมดนี้ให้ท่าน”

“โอ้อวดให้น้อยหน่อยเถอะ” นางพูดพร้อมกับยัดหวั่งโหยวเจวี้ยนเหลืองอร่ามลูกนั้นใส่ปากเขาทันที