ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 7

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหัวใจของหลินฟางโจวก็ร่วงหล่น นางพลันกวาดตามองเด็กบนพื้นที่ร่างกายเลอะไปด้วยเลือด และมองเสี่ยวหยวนเป่าที่มีสภาพไม่ต่างกันทว่ากลับมีท่าทางไม่สะทกสะท้านอีกครั้ง ยิ่งมองนางก็ยิ่งโมโห ยิ่งมองก็ยิ่งโกรธเกรี้ยว เมื่อคิดอีกทียังมีเด็กอีกคนที่ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร สมองของนางกลายเป็นเดือดพล่าน จึงยกมือตบหน้าเขาไปครั้งหนึ่ง

เพียะ!

เสี่ยวหยวนเป่าถูกตบจนมึน ใบหน้าเขาหันไปอีกทางในทันที

หลินฟางโจวหลุดปากด่าออกมา “ข้าส่งเจ้ามาเพื่อให้เจ้าได้เล่าเรียนหนังสือ เจ้าก็ดีจริงเชียว สร้างเรื่องวุ่นวายให้ข้าไม่พอ ยังจะทะเลาะวิวาทกับคนอื่นด้วย สามวันไม่ตีเจ้า คงขึ้นหลังคารื้อกระเบื้อง เพียงแค่วันนี้ข้าก็คุมเจ้าไม่ได้แล้วหรือ! ขะ…ข้า…” พูดไปนางก็ม้วนแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะลงมือกับเขาอีก

หวังต้าเตารีบก้าวเข้ามาขวางหลินฟางโจวไว้ “เอาล่ะ อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย ไปดูอาการบาดเจ็บของอู่จ้าวหลินคนนั้นว่าเป็นเช่นไรก่อนเถอะ”

ยามนั้นไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูดขึ้นมาว่า “อาจารย์ใหญ่ซานมาแล้ว”

‘อาจารย์ใหญ่ซาน’ เป็นหัวหน้าอาจารย์ในสำนักศึกษา เขาเป็นผู้มีคุณธรรมและเป็นที่เคารพของทุกคน ตอนที่เขาเดินเข้ามา ผู้คนในห้องต่างก็ทำความเคารพอย่างมีมารยาท เมื่ออาจารย์ใหญ่ซานเห็นหวังต้าเตาก็พูดขึ้นมา “เด็กในสำนักศึกษาก่อเรื่อง ทำให้หัวหน้ามือปราบหวังต้องตกใจแล้ว ข้าที่เป็นอาจารย์ใหญ่รู้สึกละอายใจยิ่งนัก”

“อาจารย์ใหญ่พูดอะไรกัน นั่น…” หวังต้าเตาชี้ไปยังพวกเด็กที่คุกเข่าอยู่บนพื้น “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ตามหมอมาแล้วหรือยัง”

อาจารย์ใหญ่ซานส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “พวกเขาไม่มีใครเป็นอะไรหรอก”

“แล้วเลือดพวกนั้น…”

อาจารย์ใหญ่ซานเรียกชื่อเสี่ยวหยวนเป่า “หลินฟางซือ เจ้ามาอธิบายให้หัวหน้ามือปราบหวังทราบทีเถิด สรุปว่าเกิดอะไรขึ้นกับเลือดพวกนี้กันแน่”

เสี่ยวหยวนเป่าที่เพิ่งถูกหลินฟางโจวตบหน้ามา ตอนนี้ใบหน้าของเขาปรากฏรอยแดงขึ้นเป็นรอยฝ่ามือจางๆ อย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินอาจารย์ใหญ่ซานเรียกชื่อ เขาก็ประสานมือคำนับพร้อมกับเอ่ยขอรับ จากนั้นก็พูดกับหวังต้าเตา “ข้าใช้เลือดหมูหนึ่งขวด เดิมทีคิดว่าตอนที่สู้กันจะสาดออกมาทำให้คู่ต่อสู้ตกใจกลัวเสียหน่อย ไหนเลยจะคาดว่าเขากลับขี้ขลาดตาขาวเป็นอย่างมาก ตกใจจนเป็นลมล้มพับไปก่อนแล้ว พวกเราเห็นว่าเขาเป็นลมไปจึงได้หยุดมือ”

อาจารย์ใหญ่ซานหัวเราะหึๆ อย่างไม่เร็วไม่ช้าก่อนเอ่ย “แต่เหตุใดข้ากลับได้ยินมาว่าตอนที่อาจารย์คนอื่นมาเจอพวกเจ้า เห็นพวกเจ้ากำลังล้อมต่อยตีอู่จ้าวหลินที่เป็นลมไปอย่างแรงเล่า ปีนี้อู่จ้าวหลินอายุยี่สิบปี พวกเจ้ากลัวว่าตนเองที่อายุน้อยจะสู้เขาไม่ได้ ด้วยเหตุนี้จึงได้ใช้เลือดหมูมาทำให้เขาตกใจจนเป็นลมไปเสียก่อน รอให้เขาหมดสติไปแล้วค่อยเข้ามาสู้กันเป็นกลุ่มใช่หรือไม่ หลินฟางซือ เจ้าอายุยังน้อยแต่กลับวางแผนมาดีมาก” พูดมาถึงตรงนี้สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ นิ่งเรียบขึ้นมา