ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 7

บทที่ 7

หลินฟางโจวได้ยินชื่อของเสี่ยวหยวนเป่าแล้วก็ตระหนกตกใจยิ่งนัก นางรีบร้อนหันหลังตามไปพร้อมกับเอ่ยถามอาจารย์คนนั้นทันที “ท่านพูดถึงใครนะ หลินฟางซือ?”

“ใช่ เขานั่นล่ะ! ทั้งที่ดูเป็นเด็กสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่งแท้ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะดื้อรั้นหัวแข็งเช่นนี้!” อาจารย์คนนั้นพูดถึงเขาพร้อมกับกัดฟันกรอด

“เป็นหลินฟางซือคนที่เรียนห้องเรียนชั้นต้นแน่หรือ”

“นอกจากเขาแล้วยังจะเป็นใครได้อีก”

หลินฟางโจวรู้สึกราวกับตนเองถูกคนเอาน้ำเย็นมาสาดหน้าขันหนึ่งในวันซานฝู นางตกใจเสียจนทั้งร่างหนาวเหน็บเข้ากระดูก ในสมองของนางปรากฏภาพเสี่ยวหยวนเป่าเลือดออกทั่วร่างและถูกหามออกไป นางทั้งร้อนใจ ทั้งโมโหและกลัวขึ้นมาในทันที ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คะ…คนที่โดนหามออกไปเป็นผู้ใดกัน”

“อู่จ้าวหลิน”

ค่อยยังชั่วหน่อย ข้าไม่รู้จักคนผู้นี้…หลินฟางโจวผ่อนลมหายใจในทันที แล้วถามขึ้นมาอีก “แล้ว…ตอนนี้หลินฟางซือเป็นเช่นไรบ้าง”

อาจารย์พลันตื่นตัวขึ้นมาทันที เขามองนางอย่างเย็นชาพลางเอ่ยถาม “เจ้าเป็นอะไรกับหลินฟางซือเล่า”

“ข้าเป็นพี่ชายเขา”

อาจารย์ได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะจับแขนนางเอาไว้แน่นพร้อมกับเอ่ย “ข้ากำลังตามหาตัวเจ้าอยู่พอดีเลย ไป! ตามข้าไปดูหลินฟางซือเด็กบ้านเจ้าก่อเรื่องดีไว้เถอะ!”

หลินฟางโจวไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด นางตามพวกเขาไปที่สำนักศึกษาอย่างรวดเร็ว

กลุ่มที่ก่อเรื่องวิวาทถูกขังรวมไว้ในอีกห้องหนึ่ง มือปราบหลายคนถือโซ่พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง ทว่ากลับเห็นแต่กลุ่มเด็กน้อยกำลังคุกเข่าเล่นดินกรวดอยู่ที่พื้น

กลุ่มเด็กน้อยเหล่านั้น…บนตัวของแต่ละคนล้วนเปื้อนเลือดทั้งสิ้น

อาจารย์คนที่เห็นว่าเกิดเรื่องก็ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ทันที ในตอนนี้จึงไม่รู้แล้วว่าสถานการณ์ตรงหน้าเป็นเช่นไรกันแน่

หลินฟางโจวมองหาเสี่ยวหยวนเป่าจากกลุ่มคนได้ในแวบเดียว นางวิ่งเข้าไปดึงเขาลุกขึ้นมา เมื่อเห็นว่าบนหน้าและปกเสื้อของเขาล้วนแต่มีรอยคราบเลือด นางก็ตกใจเสียจนชาวาบไปทั้งร่าง มือกำชายแขนเสื้อเขาแน่นพลางเอ่ยถาม “เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”

เสี่ยวหยวนเป่ารีบเอ่ยตอบทันที “วางใจเถอะ นี่ไม่ใช่เลือดข้า”