ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 1

อวี้ฉีหลินกะพริบตาปริบๆ ด้วยสีหน้าใสซื่อ จากนั้นก็ค่อยๆ หลุบตาลงมองคราบเปื้อนบนรองเท้าอีกฝ่าย แล้วเหมือนจะคิดอะไรออก ถึงได้ยิ้มทะเล้นพร้อมยกมือคำนับ “เลอะจริงๆ เสียด้วยสิ…ขออภัย ถ้าอย่างไรเจ้าใส่รองเท้าข้าแทนแล้วกัน” พูดจบก็ยื่นเท้าไปข้างหน้า

หญิงสาวฐานะดีคนนั้นมองรองเท้าผ้าสกปรกที่ขาดจนเห็นนิ้วโป้งแล้วให้โกรธจนเลือดคั่งหน้า “เจ้า! นี่เจ้าจงใจใช่หรือไม่! ใครจะไปใส่รองเท้าสกปรกของขอทาน! หึ ดูสารรูปก็รู้แล้วว่าไม่มีปัญญาใช้ให้ข้าแน่ ถ้าอย่างนั้นก็คุกเข่าโขกหัวคำนับแล้วเรียกข้าว่าท่านย่าสิ ข้าจะยอมละเว้นให้”

คุกเข่าโขกหัวคำนับ? อวี้ฉีหลินหรี่ตา โทสะเริ่มปรากฏเค้าบนใบหน้า “นี่ เป็นสาวเป็นแส้ หน้าตาออกสวยแท้ๆ ไยปากคอถึงได้จัดจ้านนัก!”

“เจ้าหาว่าข้าปากจัดหรือ” ฝ่ายตรงข้ามเต้นผาง ยกมือชี้หน้านางอย่างโกรธจัด “ข้าจะบอกให้นะ โขกหัวคำนับเสีย แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป รู้ไว้เสียด้วยว่าท่านนายอำเภอเป็นคนบ้านเดียวกับน้องชายน้าสะใภ้ของอาห่างๆ ของข้า!”

ความสัมพันธ์ห่างกันเป็นโยชน์เลยทีเดียว… อวี้ฉีหลินฟังแล้วหางตากระตุก ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรก็เห็นมือของใครบางคนเอื้อมเข้ามาหาบั้นเอวของหญิงสาวฐานะดีคนนั้น แล้วล้วงเอากระเป๋าเงินไปอย่างเบากริบ

นางอ้าปากหวอ ชี้ไปข้างหลังอีกฝ่าย หญิงฐานะดีชะงักเล็กน้อยแล้วหันไปมองตามด้วยความกังขา จึงได้เห็นบุรุษหน้ากลมตากลมชูกระเป๋าเงินของตนอย่างเย้ยหยัน

หญิงสาวนิ่งตะลึง รีบลดมือลงควานบั้นเอวทันที ก่อนจะแผดเสียงแปดหลอดขึ้นอีกครั้ง “ว้าย…กระเป๋าเงินข้า… จับขโมยที! ช่วยจับขโมยที!”

อวี้ฉีหลินกระโดดเหยงพร้อมส่งเสียงตะโกนบ้าง “ช่วยจับขโมยเร็ว!”

ชาวบ้านที่ยืนมุงโดยรอบกลับเหลียวมองหน้ากันไปมาก่อนจะสลายตัวอย่างว่องไว ไม่มีใครไล่ตามเจ้าหัวขโมยนั่นไปแม้แต่คนเดียว!

“เฮ้อ…คนเมืองหลวงนี่มีความรู้แต่จิตใจต่ำจริงๆ!” อวี้ฉีหลินทอดถอนใจ หากเป็นเขาเอ๋อเหมยบ้านนางล่ะก็ อย่าว่าแต่วิ่งราวกันกลางถนนหนทางเลย แค่แอบหักข้าวโพดจากต้นแค่ฝักเดียวก็ถูกพวกชาวบ้านไล่รุมประชาทัณฑ์แล้ว!

พอเหลือบตามองอีกทีก็เห็นสตรีฐานะดีนางนั้นถลกกระโปรงวิ่งเอวบิดตามเจ้าหัวขโมยไปอย่างตุปัดตุเป๋ แต่ด้วยฝีเท้าระดับนั้น น่ากลัวว่ากระทั่งเงาของหัวขโมยก็คงตามไม่ทัน!

นางกวาดสายตาเข้าไปในฝูงชนตามทิศทางที่คนร้ายวิ่งหนีไป พอเห็นร่างที่กำลังวิ่งอยู่ในกลุ่มชาวบ้านก็รีบสาวเท้าไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว

โจรร้ายวิ่งด้วยฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า ซ้ำยังหันกลับไปชูกระเป๋าเงินทำหน้าทำตาล้อเลียนหญิงฐานะดีนางนั้นเป็นระยะ แล้วให้ขบขันท่าวิ่งกะโผลกกะเผลกของอีกฝ่ายยิ่งนัก มันชะลอฝีเท้าลง หมายจะรอให้อีกฝ่ายวิ่งเข้ามาใกล้พลางคิดกับตัวเองว่าหญิงผู้นี้หน้าตาไม่เลว จับตัวส่งไปให้เบื้องบนเพิ่มขึ้นอีกคนเสียเลย จะได้ได้เงินมากหน่อย

ระหว่างที่กำลังฝันหวานกับตัวเองอยู่นั้น ร่างดำตะคุ่มร่างหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามาหามันอย่างเอาเป็นเอาตาย

เจ้าหัวขโมยเพ่งตามองไป นั่นมันขอทานน้อยคนนั้นไม่ใช่หรือ คิดจะทำอะไรของนางกันนะ สัญชาตญาณอันเกิดจากอาชีพที่ทำยังผลให้หัวขโมยเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นทันที!

วิ่งออกมาได้สักพัก พอเหลียวกลับไปมองอีกทีก็แทบสะดุดพื้นหัวทิ่มด้วยความตกใจ ไฉนขอทานน้อยถึงได้ว่องไวเช่นนี้! ตัวมันเองมีฉายาเลื่องลือในยุทธภพว่า ‘เสือดาวเวหา’ แท้ๆ วัดกันด้วยความเร็วในการวิ่ง ไม่มีชาวยุทธ์หน้าไหนกินมันลง ขอทานน้อยคนนี้มาจากไหนถึงได้เร็วเสียยิ่งกว่ามัน!