ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 1

ชาวนาเสื้อเทาอมเขียวที่ยืนข้างบัณฑิตพูดขึ้นบ้าง “คุณชายจวนแม่ทัพจินจะแต่งงานกับลูกสาวราชเลขาเจียง…จุ๊ๆ ขุนนางบุ๋นบู๊ที่สำคัญที่สุดของรัชกาลนี้จะได้เกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียว ช่างสมน้ำสมเนื้อกันจริงๆ! แถมยังเป็นสมรสพระราชทานจากไทเฮาอีกต่างหาก น่าอิจฉาเป็นบ้า!”

บัณฑิตพยักหน้าหงึกๆ “แน่นอนอยู่แล้ว! จินฮูหยินเป็นหลานสาวแท้ๆ ของไทเฮานี่นา”

แม่ทัพจิน!? สามคำนี้ทำให้อวี้ฉีหลินสะดุ้งเฮือก ตื่นตัวขึ้นมาทันตา แล้วรีบหันไปถามบัณฑิตคนนั้น “แม่ทัพจิน? แม่ทัพจินไหน”

บัณฑิตมองนางด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไร้ที่เปรียบพลางกระถดตัวหนีไปด้านข้าง ราวกับเกรงว่าคราบสกปรกมอมแมมของนางจะเปรอะเปื้อนตนเข้า “ทั่วทั้งเมืองหลวงยังจะมีแม่ทัพจินไหนอีกล่ะ ก็ท่านแม่ทัพจินจิ้งน่ะสิ”

อวี้ฉีหลินถามต่ออย่างว่องไว “แล้วแม่ทัพจินจิ้งที่ว่ามีลูกชายทั้งหมดกี่คน”

ลุงชาวนาที่ยืนอยู่ด้วยกันจิตใจดีกว่า จึงไม่รังเกียจขอทานน้อยจอมมอมแมมคนนี้แล้วยิ้มตอบอย่างอารี “ท่านแม่ทัพจินมีลูกชายเพียงคนเดียว ชื่อจินหยวนเป่า* ไม่แน่ว่าน้องชายอาจเคยเห็นเขาตามถนนก็ได้นา”

“จิน-หยวน-เป่า?” อวี้ฉีหลินหัวเราะลั่นอย่างกลั้นไม่อยู่ “ไม่เคยเห็นหรอก ไม่เคยเห็น ชื่อที่ฟังดูซื่อบื้อขนาดนี้ หากเคยเห็นข้าจะต้องจำได้แน่!” ปากหัวเราะขบขัน หากแต่ในใจจดจำนามนี้อยู่เงียบๆ

“หวา จะไปแล้วๆ รีบตามเร็ว!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาอย่างนั้น ฝูงชนตื่นตัวกันถ้วนหน้า อวี้ฉีหลินเพิ่งจะตั้งสติได้ก็ต่อเมื่อถูกเบียดไปข้างหลัง ขบวนส่งมอบป้ายจะไปแล้ว! ไม่ได้การ ต้องรีบตามไป จะได้เจอจวนแม่ทัพจิน…หลังจากนั้นค่อยแฝงตัวเข้าไป…

“ซี้ด!” ความเจ็บจี๊ดแล่นจากปลายเท้าเข้ามาถึงหัวใจจนต้องสูดปาก นางเซแซดๆ ไปข้างหลังสองก้าว แล้วสัมผัสได้ว่าเหยียบโดนอะไรนิ่มๆ

“กรี๊ด…” เสียงแปดหลอดหวีดแหลมขึ้นมาข้างหลัง

อวี้ฉีหลินยกมืออุดหูทันควันแล้วหันไปมอง

หญิงสาวหน้าตาสะสวย แต่งตัวงดงาม ท่าทางเป็นลูกสาวคนมีเงินยืนเท้าสะเอวถลึงตาจ้องนางอย่างจะกินเลือดกินเนื้ออยู่ตรงนั้น “นี่! ไอ้ขอทานเหม็นสาบ! เดินไม่รู้จักดูทางหรือไร!”

คงเพราะน้ำเสียงนางแว้ดแหวแสบแก้วหู ผู้คนที่กำลังเดินดันกันเป็นคลื่นจึงล้วนแต่ชะงักเท้า มองซ้ายมองขวาอย่างตัดสินใจลำบากว่าจะตามขบวนส่งมอบป้ายต่อหรือจะหยุดดูคนตีกันตรงนี้ดี พวกที่เห็นว่าคนตีกันน่าสนใจกว่าขบวนแห่อันยิ่งใหญ่เริ่มออกจากขบวนและเข้ามามุงคู่กรณีทั้งสอง แถมยังไม่ใช่วงเล็กๆ เสียด้วย…

ในกลุ่มคนเหล่านั้น ชายตาโตหน้ากลมคนหนึ่งขยับเข้าไปใกล้หญิงสาวผู้มีอันจะกินช้าๆ…

อวี้ฉีหลินมองชายคนดังกล่าวพลางมุ่นหัวคิ้ว

“นี่!” คู่กรณีของนางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ข้าว่าเจ้าอยู่นะ! ไอ้ขอทานเหม็นสาบ มัวแต่มองไปทางไหน!?”

อวี้ฉีหลินค่อยๆ ย้ายสายตากลับมายังเจ้าของเสียงแล้วถามหน้าเหลอ “แม่นาง หากข้าจำไม่ผิด…เจ้าเหยียบเท้าข้าก่อนแท้ๆ เลยนะ”

ฝ่ายตรงข้ามผงะไป ก่อนจะกัดริมฝีปาก ตีรวนใส่อย่างไม่ยอมแพ้ “เจ้าทำรองเท้าข้าเลอะ มีปัญญาใช้หรือไม่! ตาบอดหรืออย่างไร!?”

* จิน เป็นแซ่ของชาวจีน แปลว่าทองคำ หยวนเป่า แปลว่าก้อนเงิน