ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 1

เสือดาวเวหาเลือดเข้าตาแล้ว ทุกครั้งที่ฟันมีดสั้นใส่ล้วนแต่หมายชีวิตฝ่ายตรงข้าม แต่หลังจากประมือกันไปหลายกระบวนท่าก็ยังไม่ขึ้นเป็นฝ่ายได้เปรียบเสียที มันฟันมีดสั้นใส่โดยแรงเมื่อเห็นช่องโหว่ของคู่ต่อสู้ ปรากฏว่าขอทานน้อยเบี่ยงเอวหมุนตัวหลบไปได้ง่ายๆ! กลับกลายเป็นตัวมันเองที่ต้องล้มหน้าคะมำลงไปจูบพื้นเพราะยั้งแรงไม่อยู่

อวี้ฉีหลินปรบมือหัวเราะชอบใจ ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้าไปยกเท้าเหยียบหลังเสือดาวเวหาแล้วตวาดลั่น “โจรถ่อย! เจ้านี่มันเคราะห์ร้ายจริงๆ ที่มาเจอข้า ตามข้าไปขึ้นศาลแต่โดยดีเถอะ!”

ร่างบนพื้นพยายามดิ้นสุดแรง ทว่าเท้าที่เหยียบอยู่บนหลังยังคงตรึงแน่นอยู่อย่างนั้น คาดว่าน่าจะใช้กำลังภายใน…คราวนี้มันหมดแรงจะขัดขืนต่อไปแล้วจริงๆ ได้แต่แสร้งตาย ทิ้งตัวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

“นี่! จะยอมไปดีๆ หรือไม่!?” หญิงสาวลงน้ำหนักเท้ามากกว่าเดิม

เสือดาวเวหากัดฟันไม่หือไม่อือ

“นี่!” อวี้ฉีหลินถลกแขนเสื้อด้วยความฉุน เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังลวดลายไม่เลิก “แกล้งตายใช่หรือไม่ ยังโดนฟาดไม่หนำใจสินะ?”

มือขาวสะอาดดุจหยกน้ำดีข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ นางเหลือบสายตาจากมือข้างนั้นขึ้นไปแล้วให้นิ่งตะลึงจังงัง ในหัวมีแต่เสียงวิ้งๆ รู้สึกหน้ามืดวิงเวียนอย่างบอกไม่ถูก!

คนตรงหน้ามีคิ้วดกหนา ปลายคิ้วเฉียงขึ้นเล็กน้อย ภายใต้แพขนตางอนยาวคือนัยน์ตาลึกล้ำสุกใส คล้ายมีธารน้ำไหลวนอยู่ในนั้น สะกดใจให้เคลิบเคลิ้มงงงัน… เจ้าตัวกำลังมองนางอย่างอ่อนโยนพลางระบายยิ้มตระการตา

ทว่าความจริงคุณชายชุดแพรหาได้อารมณ์ดีอย่างที่แสดงออก… เขามองเส้นผมเหนียวหนับเกาะตัวเป็นก้อนของอีกฝ่าย ท่อนแขนดำๆ ใต้ชายแขนเสื้อที่ถูกถลกขึ้น…แล้วไหนจะกลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ลอยโชยเข้าจมูก พาให้รู้สึกเหมือนน้ำย่อยกำลังขย้อนตัวอยู่ในกระเพาะจนแทบอาเจียนออกมา

เขาพยายามระงับความสะอิดสะเอียนในใจ ปั้นยิ้มบางๆ “น้องชายท่านนี้ กล่าวหาคนว่าเป็นโจรไม่ใช่เรื่องเล่น จะฟ้องศาลก็ใช่วิ่งโร่ไปฟ้องกันได้ง่ายๆ ไร้ซึ่งพยานหลักฐาน หากกลายเป็นปรักปรำผู้บริสุทธิ์จะทำอย่างไร”

เดิมทีเสือดาวเวหาแกล้งทำเป็นนอนตาย พอได้ยินเช่นนี้ก็กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเห็นพ้องทันที “ใช่! มันปรักปรำผู้บริสุทธิ์!”

อวี้ฉีหลินกระทืบซ้ำไปอีกทีจนอีกฝ่ายยอมสงบเสงี่ยม ถึงค่อยเงยหน้าขึ้นไปอธิบายกับคุณชายคนนั้น “ข้าเห็นมันขโมยกระเป๋าเงินแม่นางคนหนึ่งกับตา!”

คุณชายชุดแพรเอามือขาวสะอาดของตนออกจากบ่าขอทานน้อยไปไพล่หลัง แอบสะบัดมืออย่างรังเกียจแล้วเลิกคิ้วถาม “ขโมยกระเป๋าเงินแม่นางคนหนึ่ง? แม่นางคนนั้นเล่า”

อวี้ฉีหลินเพิ่งนึกถึงหญิงสาวฐานะดีคนเมื่อครู่ขึ้นมาได้เอาตอนนี้ นางมองซ้ายมองขวา ทว่านอกจากนางกับเสือดาวเวหาแล้ว บริเวณโดยรอบก็มีแต่คุณชายชุดแพรเท่านั้น ไม่มีใครอื่นอีก

เพื่อเพิ่มพลังโน้มน้าว คุณชายชุดแพรกวาดตามองขอทานน้อยหนึ่งตลบ ก่อนจะจรดนิ้วมือสามนิ้วแตะส่วนที่ดูสะอาดสุดบนร่างอีกฝ่าย แสร้งพูดด้วยอย่างสนิทสนม “คนท่องยุทธภพมักพูดถึงวาสนาที่มีร่วมกัน ข้าว่าในเมื่อไม่มีพยานยืนยัน ก็รีบปล่อยพี่ชายท่านนี้ไปเถิด”

ปลายนิ้วที่แตะลงบนร่างทำให้อวี้ฉีหลินสะดุ้งเฮือกอย่างห้ามไม่อยู่ นางกัดฟันกรอด มองมือลามกที่วางอยู่บนหน้าอกตนพอดิบพอดีแล้วอยากอาละวาดเสียเดี๋ยวนั้น