ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 1

เสือดาวเวหารีบฉวยโอกาสลุกขึ้นจากพื้น “คุณชายท่านนี้กล่าวได้มีเหตุผลยิ่งนัก…” พูดพลางค่อยๆ ไถลตัวเลียบกำแพงหมายจะดอดหนี ปรากฏว่าเพิ่งออกวิ่งได้เพียงสองก้าวก็ต้องล้มหน้าคะมำลงไปอีกครั้ง เนื่องจากถูกขอทานน้อยวิ่งตามมาขัดขาเข้าให้

“ห้ามไป!” อวี้ฉีหลินตวาด

คุณชายชุดแพรปราดเข้ามาปราม “เหตุใดถึงห้ามไป หากเป็นคนร้ายจริง ปล่อยไปค่อยจับกลับมาใหม่ก็ได้!”

หญิงสาวกำลังหัวเสีย ไหนเลยจะยังมีแก่ใจฟังคำชี้แนะของอีกฝ่าย ยิ่งนึกถึงมือลามกเมื่อครู่ก็ยิ่งฉุนเฉียวเป็นกำลัง นางหันขวับไปกวาดตามองเขา ก่อนจะกระทู้ถามเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง “แล้วเจ้าเป็นใครมาจากไหน ยังไม่ทันได้ถามไถ่สักคำก็บอกให้ข้าปล่อยไอ้โจรถ่อยนี่ไป…ดูท่าคงเป็นหัวหน้าโจรล่ะสิ!?”

“หัวหน้าโจร?” ความประหลาดใจฉายอยู่บนใบหน้าชายหนุ่ม กระนั้นยังอดขันไม่ได้ หาว่าข้าเป็นหัวหน้าโจร? ตลกสิ้นดี!

“ฮึๆ” อวี้ฉีหลินเดินวนรอบตัวคุณชายชุดแพรพลางกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ซ้ำยังเอื้อมมือไปค้นตัวอย่างถือวิสาสะ “ไอ้พวกโจรที่คอยจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นโดยไม่ออกแรงน่ะ วันนี้ขโมย…” พูดพลางดึงหยกประดับของคนตรงหน้ามาโยนทิ้งพื้น “หยกประดับเจ้า! พรุ่งนี้ขโมย…” คราวนี้ล้วงกระเป๋าเงินออกมาโยนทิ้งตาม “กระเป๋าเงิน วันหลังยังจะเอา…”

มือเล็กไถลลงไปหาเอวอีกฝ่าย ดึงป้ายห้อยเอวออกมาเตรียมโยนทิ้ง ปากก็พูดฉอดๆ “ป้ายห้อยเอว…” เอ๋? นางชะงักกึกทันควัน รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล ดวงตาสุกใสหลุบลงมองของในมือ “ป้ายห้อยเอว? มือปราบ? นี่เจ้าเป็นมือปราบอย่างนั้นหรือ!?”

คุณชายชุดแพรแย้มยิ้มบางๆ ไม่ปฏิเสธ

เสือดาวเวหาเหลือบมองป้ายห้อยเอวดังกล่าว เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วให้สะดุ้งเฮือก มันฉวยโอกาสที่อีกสองคนไม่ทันระวังตัว วิ่งเข้าไปข้างหลังมือปราบหนุ่มแล้วผลักเจ้าตัวไปทางขอทานน้อยเต็มแรง ก่อนจะรีบโกยอ้าวหนีไป

‘จุ๊บ’

คุณชายชุดแพรกับขอทานน้อยตั้งตัวไม่ติด ริมฝีปากแดงเรื่อสองคู่จึงชนกันเข้าอย่างจัง!

ทั้งสองเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง รู้สึกเหมือนฟ้าสนั่นดินสะเทือน รอบตัวมืดมิด เปลวเพลิงท่วมแผ่นดิน…

อวี้ฉีหลินเป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน นางรีบผลักอีกฝ่ายออกจากตัวโดยแรงแล้วเช็ดปากอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งอายทั้งโมโหเป็นที่สุด เสียดายที่ละเลงคราบเขม่าไว้บนหน้า จึงดูไม่ออกว่าหน้าแดงเพียงไร

“จะ…เจ้า! อันธพาลต่ำช้า!” หญิงสาวต่อว่าอย่างเดือดดาล นางเงื้อมือซ้ายหมายจะตบหน้าอีกฝ่าย

ทว่าคุณชายชุดแพรจับแขนนางปัดออกไปโดยแรงอย่างว่องไว จากนั้นก็มองขอทานน้อยด้วยสีหน้ารังเกียจ ทำท่าจะยกมือเช็ดปากตามความเคยชิน แต่แล้วก็นิ่งชะงักไปเสียก่อน เขารีบล้วงขวดสุราที่สลักเสลาด้วยฝีมือประณีตออกมาจากตรงเอว นิ่วหน้าดึงจุกออก ยกขวดจรดกรอกปากอึกใหญ่ กลั้วปากจนทั่วดีแล้วค่อยบ้วนทิ้งพื้น จากนั้นก็ล้วงแพรซับหน้างานฝีมือละเอียดออกมา เทสุราที่เหลือลงไปบนผืนผ้า ค่อยๆ เช็ดรอบริมฝีปากอย่างพิถีพิถัน

กว่าเหตุชุลมุนจะผ่านพ้น เสือดาวเวหาก็หนีหายไปจนไม่เห็นแม้แต่เงา

ความเดือดดาลทำให้ขอทานน้อยเต้นเร่า ชี้หน้าด่าคุณชายชุดแพร “นี่เจ้ากล้าปล่อยหัวขโมยหนีไปเชียวหรือ!?”

อีกฝ่ายเพียงแค่ปรายตามอง แต่ไม่ได้ให้ความสนใจนางมากไปกว่านั้น ยังคงตั้งอกตั้งใจเช็ดปากต่อพลางนับถอยหลังเบาๆ “สาม สอง…”