ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 1

ยังไม่ทันขาดคำ เสือดาวเวหาที่หนีไปได้เมื่อครู่ก็ร่วงตกลงมาจากด้านบน หล่นลงตรงปลายเท้าเขาดังตุ้บ จากนั้นองครักษ์สองคนที่มาด้วยกันกับเขาก็ปัดไม้ปัดมือกระโดดลงมาจากหลังคาบ้านที่ตั้งขนาบตรอกเล็กทั้งสองด้าน

“หนึ่ง” คุณชายชุดแพรนับเลขตัวสุดท้ายพร้อมโยนผ้าเช็ดหน้าในมือทิ้ง ก้มตัวลงเก็บป้ายห้อยเอวบนพื้นขึ้นมาชูให้อวี้ฉีหลินดู “เห็นหรือไม่ ‘มือปราบ’ ! คราวนี้คงเลิกสงสัยว่าข้าเป็นหัวหน้าโจรได้เสียทีสินะ”

อวี้ฉีหลินมองป้ายห้อยเอว ทำปากอูดโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ “มือปราบแล้วอย่างไร ข้าจะมั่นใจได้หรือว่าเจ้าไม่ได้รับค่าคุ้มครองจากเจ้าโจรนี่ เลยปล่อยตัวมันไป”

“เชอะ” คุณชายชุดแพรคร้านจะสนใจนางแล้ว จึงเก็บป้ายใส่ผ้าคาดเอวตามเดิมแล้วลุกเดินไปหาคนร้ายที่อยู่บนพื้นแทน “เจ้าคือเสือดาวเวหาใช่หรือไม่”

เจ้าของฉายาสะดุ้งเฮือกกับคำถามนั้น ด้วยรู้ได้ว่าเรื่องแดงแน่แล้ว มันกลอกตาหนึ่งตลบแล้วรีบล้วงจดหมายฉบับหนึ่งจากในอกเสื้อมาฉีกเป็นชิ้นใหญ่ๆ ยัดใส่ปาก

สององครักษ์หน้าผิดสี รีบปรี่เข้าไปยื้อแย่งจดหมายที่กลายเป็นเพียงเศษกระดาษแล้วยื่นส่งให้ผู้เป็นนาย

มือปราบหนุ่มใช้สองนิ้วคีบชิ้นส่วนจดหมาย สะบัดให้คลี่ออกแล้วยกส่องกับแสง ก่อนจะวิเคราะห์อย่างผู้รู้ “กระดาษเซวียนเต๋อ* ที่ใช้ในวังหลวง กระดาษราคาแพงเช่นนี้พบได้ไม่มาก…” พูดจบก็สูดดมแผ่นกระดาษเบาๆ “เนื้อกระดาษยังมีกลิ่นเครื่องหอมของแดนตะวันตก น่าจะเป็นของ ‘หอเชียนเจียว’ (พันนวล) โจรกระจอกอย่างเจ้าจะเอาเงินจากไหนไปถลุงในสถานเริงรมย์หรูหราระดับนั้น” สุดท้ายก็พึมพำอ่านเนื้อความในกระดาษ “ ‘หญิงอายุสิบหกสามคน มีสำเนียงต่างถิ่นจะประเสริฐสุด’ …นี่คือใบสั่งซื้อผู้หญิงสินะ”

เสือดาวเวหาสะบัดหน้าไปอีกทางแล้วทำปากแข็ง “เจ้าพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ!”

คุณชายชุดแพรล้วงผ้าเช็ดหน้าอีกผืนออกมาห่อกระดาษแผ่นนั้นอย่างระมัดระวัง แล้วส่งไปให้องครักษ์ที่สวมเสื้อคลุมยาว ก่อนจะหันมาพูดกับโจรร้ายอีกครั้ง “อยู่ในเมืองหลวงแท้ๆ ยังริอ่านทำการค้าสตรี จะไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเกินไปหรือไม่”

คนร้ายชะงัก “เจ้า?”

พูดจาใหญ่คับฟ้าเชียวนะ! อวี้ฉีหลินมองคุณชายชุดแพรอย่างขบขันพลางพึมพำกับตัวเอง “อวดเบ่งเป็นบ้า”

“เจ้าเป็นใคร!?” เสือดาวเวหาแสร้งทำเป็นตวาดดุดัน ทั้งที่ใจแป้วเต็มที

องครักษ์ที่สวมชุดรัดกุมสีดำเตะคนถามทีหนึ่งแล้วให้คำตอบ “อยากรู้หรือว่าเขาคือใคร หึ ได้ตกมาอยู่ในมือเขาถือเป็นเกียรติของเจ้าด้วยซ้ำ เขาก็คือยอดมือปราบเทวดาของเมืองหลวง จินหยวนเป่าอย่างไรล่ะ!”

“จินหยวนเป่า!?” อวี้ฉีหลินอุทาน

ยอดมือปราบพอใจกับปฏิกิริยาของขอทานน้อยอย่างเห็นได้ชัด จึงเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยสายตาชมเชยทีหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปหาเสือดาวเวหาแล้วเน้นเสียงด้วยสีหน้าลำพองตน “มือปราบเทวดาแห่งเมืองหลวง…จินหยวนเป่า”

อวี้ฉีหลินปรี่เข้าไปจับแขนอีกฝ่าย สองตาเป็นประกายราวกับสุนัขป่าหิวโซ “ท่านคือมือปราบจินหยวนเป่าผู้มีชื่อเสียงโด่งดังคนนั้นน่ะหรือ”

“อือฮึ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วพยักหน้าหงึกๆ

คำยืนยันที่ได้รับสร้างความตื่นเต้นให้อวี้ฉีหลิน นางโผตัวไปข้างหน้า กางแขนออกกว้างหมายจะกอดเขา

* กระดาษเซวียนเต๋อ เป็นกระดาษขึ้นชื่อในสมัยราชวงศ์หมิง มีหลากหลายประเภท ผลิตขึ้นในรัชศกเซวียนเต๋อ (ค.ศ. 1426-1435) จึงได้ชื่อดังกล่าว