ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

จินหยวนเป่ากระแอมเบาๆ ด้วยความประหม่า แล้วแสร้งเอ็ดใส่เพื่อปิดบังความรู้สึกที่แท้จริง “ท่านแม่ให้เจ้ากิน เจ้าก็กินเสีย! ดูซิว่าตัวเองผอมบางแค่ไหน เดี๋ยวออกไปข้างนอก คนอื่นก็หัวเราะเยาะสกุลจินแย่ว่าเลี้ยงดูเจ้าไม่ดี!”

อวี้ฉีหลินยื่นชามยาไปให้เขาอีกครั้งพลางบอกอย่างห่วงใย “ข้าไม่ได้เลือดออกเสียหน่อย ยังต้องบำรุงอะไรอีก เจ้าต่างหากล่ะ เมื่อคืนเลือดกำเดาไหลตั้งเยอะขนาดนั้น ต้องบำรุงกันหน่อย…”

เลือดกำเดา? คนฟังชะงักกึก อึ้งไปสักพักแล้วใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากนาง ดันใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้ออกไปเล็กน้อย “เมื่อคืนข้าเลือดกำเดาไหลหรือ”

“อืม!” นางตอบอ่อยๆ “เมื่อเช้าเจ้าเห็นผ้าเช็ดหน้า ข้ายังนึกว่าเจ้ารู้แล้วเสียอีก”

“ผ้าเช็ดหน้า?” จินหยวนเป่าขมวดคิ้ว “เดี๋ยว ไหนเล่าให้ชัดๆ ซิ”

“เอ่อ…” หญิงสาวมองเขาอย่างหวาดๆ “เมื่อคืนข้าต่อยเจ้าไปหมัดนึง เจ้าเลือดกำเดาไหลโกรก ข้าเลยต้องหาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้น่ะสิ ข้าสำนึกผิดแล้ว เจ้าอย่าโกรธเลยได้หรือไม่”

“เลือดบนผ้าผืนนั้นคือเลือดกำเดาข้า?”

“ก็ใช่น่ะสิ”

คำตอบหนักแน่นที่ได้รับทำให้จินหยวนเป่ารู้สึกเหมือนได้ปลดเปลื้องจากภาระหนักอึ้ง ทว่าในขณะเดียวกันก็ผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก “ที่แท้ก็แบบนี้…แค่เลือดกำเดา…”

อวี้ฉีหลินตอบด้วยสีหน้างุนงง “ใช่แล้ว แบบนี้แหละ จะโทษข้าที่ข้าต่อยเจ้าไม่ได้นะ ตอนนั้นเจ้าทำตัวประหลาดมากจริงๆ ข้าเลยลนลาน”

ชายหนุ่มหลุบตาลงทบทวนความจำโดยละเอียด แล้วพลันนึกถึงยาสร่างเมาที่ป้ากู้ส่งให้กินก่อนเข้าห้องหอขึ้นมาได้…

“ที่แท้เจ้าก็ไม่ได้เป็นคนวางยา แต่เป็นเพราะท่านแม่ใจร้อน…”

เห็นเขางึมงำกับตัวเองด้วยท่าทางหดหู่ อวี้ฉีหลินก็รีบขอโทษขอโพยอย่างห่วงใย “ข้าผิดเองที่ไม่ระวัง ทำให้เจ้าเลือดกำเดาไหลตั้งเยอะ ดังนั้นน้ำแกงบำรุงเลือดลมชามนี้ควรต้องยกให้เจ้าดื่ม!”

จินหยวนเป่ามองนางด้วยสายตาแปลกๆ แม้ความเข้าใจผิดเรื่องวางยาจะแก้ไขได้แล้ว แต่ความซาบซึ้งในใจก็หายวับตามไปด้วยเช่นกัน

“ดังนั้นน้ำแกงชั้นดีชามนี้…” อวี้ฉีหลินยื่นชามยาไปให้พร้อมยิ้ม

จินหยวนเป่ากำลังรู้สึกสับสนในตัวเอง ไหนเลยจะมีแก่ใจมาดื่มน้ำแกง ร่างสูงลุกพรวดขึ้นยืนแล้วผลักนางออก น้ำแกงกระฉอกหกรดตัวอวี้ฉีหลิน

“ตายแล้ว…ทำอะไรของเจ้า!” อวี้ฉีหลินหงุดหงิดเป็นที่สุด ไม่นึกเลยว่าแผนการจะล้มเหลวถึงเพียงนี้

ความรู้สึกผิดวาบเข้ามาในใจจินหยวนเป่าเมื่อเห็นสภาพมอมแมมของนาง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถึงได้โมโหขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ จึงผลักหญิงสาวออกไปนอกห้อง ปิดประตูลงกลอนแล้วกลับมานั่งอ่านบันทึกคดีต่อ

“จินหยวนเป่า ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร!” อวี้ฉีหลินตบประตูอยู่นานก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับมาจากข้างใน นางกระทืบเท้าด้วยความโกรธ ทว่าทำอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากกลับคฤหาสน์สกุลจินไปคนเดียว

พอสาวใช้เห็นยาที่เปื้อนชุดฮูหยินน้อยก็รีบไปเตรียมน้ำร้อนให้อาบมือเป็นระวิงโดยไม่ต้องรอให้นางสั่ง

เพียงครู่เดียวถังไม้ที่มีน้ำร้อนเต็มปรี่ก็ถูกจัดวางไว้ในห้องหอ

อวี้ฉีหลินกำลังถอดเสื้อผ้า สี่เอ๋อร์ก็เปิดประตูเดินเข้ามาเสียก่อน