ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

“อืม…” สาวใช้มองนางอย่างระแวง แต่ก็ยังไปหากล่องข้าวตามที่นางต้องการให้อยู่ดี

ภายในห้องหนังสือของหอเหนือหกประตู บันทึกคดีวางกองพะเนินเต็มโต๊ะ

จินหยวนเป่านั่งอยู่ข้างหลังกองงาน กำลังเปิดบันทึกคดีเล่มหนึ่งออกอ่าน แต่แล้วก็เริ่มใจลอย…

อยู่ๆ ใบหน้าคลี่ยิ้มสดใสก็ปรากฏขึ้นบนหน้าบันทึกคดี ความอ่อนหวานน่ารัก ความซุกซน… ริมฝีปากบางหยักมุมขึ้นน้อยๆ โดยไม่รู้ตัว

“ยิ้มอะไรอยู่”

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เขาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ พอเงยหน้าพรวดขึ้นมองก็เห็นใบหน้าคลี่ยิ้มหวานสดใสดวงนั้นของอวี้ฉีหลิน

ทำไมแค่คิดถึง นางก็มาอยู่ตรงหน้าแล้วนะ จินหยวนเป่ากระแอมกลบเกลื่อน รู้สึกร้อนตัวเหมือนทำอะไรผิดสักอย่าง

“เจ้าเป็นอะไรไป” อวี้ฉีหลินมองเขางงๆ

“อะแฮ่ม…เปล่า ไม่มีอะไร” จินหยวนเป่าเปิดบันทึกคดีส่งๆ จากนั้นก็ได้สติกลับคืนมา เงยหน้าขึ้นมองนาง “เจ้ามาได้อย่างไร”

“ข้าคิดถึงเจ้า ก็เลยมาหาน่ะสิ!” นางคลี่ยิ้มใสบริสุทธิ์

ชายหนุ่มหรี่ตาอย่างหวาดระแวงแล้วถามต่อ “ที่นี่คือกองปราบ เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!”

“อ๋อ…” นางตอบยิ้มๆ “พอดีข้าเจอคนที่ไปหาท่านที่บ้านเมื่อเช้า เขาเห็นข้าก็เลยพาเข้ามาข้างใน ซ้ำยังเดินมาส่งถึงหน้าประตู ช่างเป็นคนดีจริงๆ เลย!”

“หวังเฉียง…” จินหยวนเป่าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เห็นเขาทำหน้าหงุดหงิด อวี้ฉีหลินก็รีบจัดบันทึกคดีตรงหน้าให้ “เจ้านั่งอ่านหนังสือมาตั้งนานคงเหนื่อยแย่ พักผ่อนหน่อยดีกว่า”

“ข้าไม่เหนื่อย” เขายกมือขวางไว้ “เจ้าออกไปได้แล้ว” พูดจบก็แสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านคดีต่อ แต่ปากแข็งใจอ่อน ไม่ได้คิดจะไล่นางออกไปจริงๆ

คนฉลาดอย่างอวี้ฉีหลินรู้ทัน นางแอบยิ้มก่อนจะเปิดปิ่นโตให้อย่างเอาใจใส่ แล้วยกขนมกับผลไม้ออกมาอย่างละถาด “เจ้าพักผ่อนหน่อยเถอะ อย่าตรากตรำเลย”

น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยที่ได้ยินทำให้หัวใจชายหนุ่มอ่อนลงอีกหลายระดับ

จากนั้นนางก็หยิบชามยาจากในปิ่นโตออกมาพร้อมพูดเสียงหวาน “นี่เป็นยาบำรุงเข้าสมุนไพรสิบขนานที่หมอกู้เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ เหมาะกับเจ้ามาก รีบกินเสียตอนที่ยังร้อนๆ สิ”

จินหยวนเป่ายังเอาแต่เปิดบันทึกคดีไปเรื่อย ไม่มองนาง ทว่าน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นกว่าเดิม “ข้าแข็งแรงดี ไม่ต้องบำรุงหรอก”

ไม่กินได้อย่างไรกัน อวี้ฉีหลินผลักชามยาไปตรงหน้าเขาอีกครั้ง แถมยังดึงบันทึกคดีออกไปอย่างใส่ใจ “ไม่บำรุงได้หรือ ท่านแม่เป็นคนสั่งให้หมอกู้ปรุงยาให้เชียวนะ บอกว่าบำรุงเลือดลมดีนัก ท่านแม่ให้ข้ากิน แต่ข้าเสียดาย อยากเก็บไว้ให้เจ้ากินมากกว่า”

ชายหนุ่มนึกซาบซึ้งอยู่ในใจเมื่อได้ยินดังนั้น แล้วก็อดเงยหน้าขึ้นมองนางไม่ได้ ดวงตากลมโตคู่สวยเป็นประกายพราวระยับ เหมือนใบหน้าแย้มยิ้มที่เห็นในความทรงจำเมื่อครู่ไม่ผิดเพี้ยน เขาใจเต้นแรง ใบหน้าแดงเรื่อขึ้นมาทันที