ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

“ช้าก่อน!” อวี้ฉีหลินยิ่งฟังยิ่งสยอง “เจ้าบอกว่าในนี้มีตัวยาบำรุงทั้งหมดสิบอย่าง?”

“ถูกต้อง แทบจะค้นมาหมดตู้ยาของข้าเลยทีเดียว” กู้ฉางเฟิงอวดอ้างด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

“อย่างละสองตำลึงหมดเลยหรือ”

“ไม่มากหรือน้อยไปกว่านั้นแม้แต่นิดเดียว”

“นี่…” นางมองอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ “ใช้สมุนไพรทั้งหมดสิบอย่าง อย่างละสองตำลึงก็เท่ากับสองชั่ง* นะ!? เจ้าใช้สมุนไพรสองชั่งเคี่ยวเป็นยาบำรุงมาให้ข้าดื่มน่ะหรือ”

“ฮูหยินน้อยช่างมีอารมณ์ขันจริงๆ” กู้ฉางเฟิงหัวเราะ ก่อนจะบอกด้วยสีหน้าจริงจัง “น้ำแกงชามนี้เพิ่งยกขึ้นจากเตาใหม่ๆ ต้องรีบดื่มทันที ดื่มวันละสามเวลา รับรองจะต้องเห็นผลภายในสิบวัน!”

นางมองสิ่งที่เรียกว่า ‘ยา’ ซ้ำอีกครั้ง รู้สึกได้ว่าเหงื่อเย็นๆ ผุดซึมออกมาทั้งตัวแล้วตัดบทว่า “ตกลงๆๆ วางไว้ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวข้าค่อยกิน”

“เดี๋ยวกินไม่ได้นะขอรับ สรรพคุณของยาจะลดลงครึ่งหนึ่ง จะต้องรีบกินเดี๋ยวนี้เลย!”

“เดี๋ยวนี้?” อวี้ฉีหลินมองเขาอย่างหยั่งเชิง

กู้ฉางเฟิงตอบเสียงดังฟังชัด “เดี๋ยวนี้!”

“ไม่เอาด้วยหรอก! ใครจะไปอยากกินของพรรค์นี้

“ไม่ได้นะ!” หมอหนุ่มดึงดันเสียยิ่งกว่านาง เขาตอบพลางยื่นชามยาเข้ามาตรงหน้า

“บอกว่าไม่กินก็ไม่กินสิ!” อวี้ฉีหลินยกมือขึ้นบังไว้ แต่เผลอไปชนชามยาเข้า ยาจึงหกใส่เสื้อกู้ฉางเฟิงไปไม่น้อย

เขาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างมองคราบยาที่อยู่บนเสื้อตัวเอง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองนางอย่างขุ่นเคือง “ยาแพงๆ หกไปตั้งเยอะขนาดนี้ เสียดายของแท้ๆ!” พูดพลางถอดเสื้อคลุมออกตรงนั้น

หญิงสาวมองตามอย่างตื่นตระหนก แล้วรีบรับชามยาที่เขาส่งมาให้พลางรุนหลังอีกฝ่ายไปทางประตู “ท่านหมอกู้ไปเปลี่ยนเสื้อก่อนเถอะ ไว้เดี๋ยวข้ากินชามนี้หมดเมื่อไรจะไปขอเพิ่ม!”

กู้ฉางเฟิงมองนางอย่างไม่ไว้ใจ “ต้องกินนะ!”

“กินแน่ๆ”

“ต้องกินให้หมดล่ะ”

“เข้าใจแล้วๆ!”

“ก็ได้…” หมอหนุ่มถือเสื้อเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก

“เดินดีๆ ล่ะ ข้าไม่ส่งนะ…” อวี้ฉีหลินโบกไม้โบกมือ จวบจนไม่เห็นแผ่นหลังของอีกฝ่ายแล้วจึงค่อยพรูลมหายใจยาวเหยียด

นางหมุนตัวไปหยิบยาชามนั้นมาเททิ้ง แต่…พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าน่ารักคลี่ยิ้มน้อยๆ แล้วตะโกนเสียงดัง “สี่เอ๋อร์ สี่เอ๋อร์!”

สี่เอ๋อร์เดินขมวดคิ้วเข้ามาหา “มีอะไร”

“มีกล่องข้าวหรืออะไรทำนองนั้นหรือไม่”

“เจ้าจะเอาไปทำไม” เวลานี้สี่เอ๋อร์ไม่เชื่อใจคนตรงหน้าอย่างมาก

“ข้าจะใช้ ไปหามาให้หน่อยสิ!”

* ชั่ง (ชั่งจีน) หรือจิน เป็นหน่วยชั่งของจีนที่มีน้ำหนักประมาณครึ่งกิโลกรัม ยังนิยมใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน