ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

เกี่ยวอะไรกับชอบไม่ชอบด้วยเล่า อวี้ฉีหลินขมวดคิ้วถามต่อ “ชอบหรือไม่ยังไม่ต้องพูดถึง แล้วเจ้าเคยปรนนิบัติคุณชาย…ระหว่างอาบน้ำหรือไม่”

“ไม่เคยเจ้าค่ะ ไม่เคย! ไม่เคยเลยจริงๆ!” สาวใช้โบกมือเป็นระวิง

“ไม่เคย?” อวี้ฉีหลินถามต่อด้วยความสงสัย “เจ้าไม่เคยเห็นเรือนร่างคุณชายเลยหรือ อย่างเช่นต้นขาหรือบั้นเอว…”

“ฮูหยินน้อย!” สาวใช้คุกเข่าลงกับพื้นดังตุ้บแล้วสั่นสะท้านไปทั้งตัว “คุณชายมีนิสัยประหลาดแต่เด็ก ไม่ชอบให้ใครรับใช้ใกล้ชิด แม้พวกบ่าวจะเป็นข้ารับใช้ในเรือนนี้ แต่เรื่องอาบน้ำแต่งตัว…” นางกลืนน้ำลายลงคอ “เรื่องพวกนี้คุณชายไม่เคยเรียกใช้พวกเรา คนที่คอยปรนนิบัติดูแลคือบ่าวคนสนิทของคุณชายเจ้าค่ะ”

“บ่าวคนสนิท?”

“เจ้าค่ะๆ!” สาวใช้อีกหลายคนช่วยกันรับรอง

“ใคร”

“อาฝูเจ้าค่ะ เขารู้เรื่องคุณชายดีกว่าใคร!” เหล่าสาวใช้แย่งกันขายอาฝูเสียงเกรียวกราว

อวี้ฉีหลินยิ้มย่องแล้วพูดด้วยเสียงอันดัง “ใครคืออาฝู ก้าวออกมาซิ!”

อาฝูที่หลบอยู่แถวหลังสุดอย่างอกสั่นขวัญแขวนหน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัวเมื่อได้ยิน ยังไม่ทันทำอะไรก็ถูกคนที่ยืนข้างๆ ช่วยกันผลักออกมาคนละทีสองที

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น อาฝูจึงจำใจเดินออกมาแถวหน้าด้วยท่าทางเหมือนจะร้องไห้ “คารวะฮูหยินน้อย!”

อวี้ฉีหลินกวาดตาพิจารณาอีกฝ่ายแล้วส่งยิ้มไร้พิษภัยไปให้ “อาฝู ไหนบอกข้าซิ ในเมื่อเจ้าเป็นบ่าวคนสนิทของคุณชาย เจ้าเคยปรนนิบัติคุณชายระหว่างอาบน้ำหรือไม่”

อาบน้ำ!? อาฝูสะดุ้งโหยง นึกโอดครวญอยู่ในใจว่า อย่าบอกนะว่าฮูหยินน้อยสงสัยว่าข้า… แม้สมัยนี้คุณชายลูกผู้ดีจะนิยมเลี้ยงนายบำเรอ แต่เขาผิวหยาบกร้านดำคล้ำ มองอย่างไรก็ไม่เหมือนนายบำเรอสักนิด…น่ากลัวว่าฮูหยินน้อยจะเข้าใจผิดเสียแล้ว!

พอเห็นเขาหน้าซีดลนลาน พวกบ่าวไพร่ที่ไม่ถูกกับเขาก็หันไปสบตากัน อยากหัวเราะก็ไม่กล้า ได้แต่กลั้นไว้จนท้องคัดท้องแข็ง แต่สีหน้าฟ้องออกมาจนหมด

อาฝูทิ้งตัวลงคุกเข่าตรงหน้าอวี้ฉีหลินดังตุ้บ แล้วร้องขอความเป็นธรรม “ฮูหยินน้อยโปรดอย่าฟังคนอื่นพูดเลอะเทอะเป็นอันขาด! บ่าวปรนนิบัติคุณชายเป็นประจำก็จริง แต่ตั้งแต่เด็กคุณชายก็มีนิสัยประหลาด ชอบรังเกียจว่าคนอื่นสกปรก จึงไม่ยอมให้ใครถูกตัว เรื่องจะปรนนิบัติตอนอาบน้ำยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยขอรับ!”

โรครักสะอาดอย่างนั้นหรือ อวี้ฉีหลินเลิกคิ้ว นึกถึงพฤติกรรมเล็กๆ น้อยๆ ของจินหยวนเป่าก่อนจะพยักหน้า “อืม…คุณชายของพวกเจ้านี่จุกจิกจริงๆ”

อาฝูแอบเหลือบตามอง เห็นนางมีสีหน้าปกติเหมือนไม่ระแวงสงสัยก็พรูลมหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก

จินหยวนเป่าคนนี้จุกจิกจู้จี้ยิ่งนัก ไม่มีใครเคยช่วยปรนนิบัติตอนอาบน้ำก็เท่ากับว่าไม่มีใครเคยเห็นรอยปานน่ะสิ

อวี้ฉีหลินลูบคางครุ่นคิดอย่างผิดหวัง ทันใดนั้นนางก็ช้อนตาขึ้นมองพวกข้ารับใช้เมื่อคิดอะไรได้ “เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีใครเคยปรนนิบัติเขา ถ้าอย่างนั้นเคยมีใครแอบดูคุณชายอาบน้ำบ้าง”

ทุกคนคุกเข่าลงกับพื้นดังตุ้บๆ กันถ้วนหน้า “ฮูหยินน้อยมากปัญญา พวกบ่าวไหนเลยจะกล้า”

“เฮ้ๆๆ ทำไมถึงคุกเข่ากันหมดเลยล่ะ!” อวี้ฉีหลินรีบปลอบ “ไม่ต้องกลัวไป หากคนไหนรู้ว่าใครเคยเห็นก็แอบมาบอกข้านะ ข้าจะตกรางวัลให้อย่างงาม”