ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

“ไม่เคยเห็นจริงๆ ขอรับ/เจ้าค่ะ!” คือเสียงตอบกลับมาอย่างพร้อมเพรียง

“จริงหรือ” นางเลิกคิ้ว

“จริงๆ!” ทุกคนพยักหน้าเป็นจังหวะเดียว ราวกับผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

“เฮ้อ…ไม่ได้ความ” อวี้ฉีหลินบ่นงึมงำอย่างเบื่อหน่าย

ข้ารับใช้ทั้งหมดแหงนหน้ามองนางตาละห้อย

นางกวาดตามองทุกคนอีกครั้งแล้วโบกมืออย่างเบื่อๆ “แยกย้ายกันได้แล้ว”

เมื่อได้รับคำสั่ง เหล่าบ่าวไพร่ก็กระเจิดกระเจิงเป็นนกแตกรังทันที

การสอบปากคำอันน่ากลัวของอวี้ฉีหลินถูกบ่าวไพร่ในคฤหาสน์เอาไปพูดกันต่างๆ นานา ไม่นานนักก็ไปถึงหูหลิ่วเชี่ยนเชี่ยน

นางแล่นไปที่เรือนจินฮูหยินโดยไม่รอช้า แล้วฟ้องอย่างแค้นเคืองทันทีที่เข้าไปข้างใน “ท่านอา ข้าได้ยินว่าพี่สะใภ้เรียกสาวใช้กับบ่าวในเรือนพี่หยวนเป่ามาเล่นงานยกใหญ่ ถามว่ามีใครเคยช่วยพี่หยวนเป่าอาบน้ำแต่งตัวบ้าง ถามสาวใช้จนครบทุกคนยังไม่พอใจ ถึงกับไปถามบ่าวชาย เล่นเอาอาฝูกลัวจนหนีเปิดออกมาแล้วไม่กล้ากลับเข้าไปในเรือนอีกเลย!”

จินฮูหยินกำลังเอนตัวนั่งบนตั่งนุ่มให้ป้ากู้ช่วยทุบขาให้ พอได้ยินดังนั้นก็อมยิ้มพยักหน้าโดยไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง “ต้องอย่างนี้สิ แต่ไหนแต่ไรพี่หยวนเป่าของเจ้าไม่เคยสนใจพวกข้ารับใช้ จากนี้ไปได้พี่สะใภ้เจ้ามาช่วยดูแลบ้านช่องอย่างเข้มงวดเฉียบขาด ข้าค่อยสบายใจหน่อย!”

นึกไม่ถึงว่าผู้เป็นอาจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนแย้งอย่างไม่พอใจ “แต่พี่สะใภ้ขี้หึงแบบนี้ ต่อไปพี่หยวนเป่าจะไม่มีความสุขนะเจ้าคะ”

จินฮูหยินค่อยๆ เหลือบตาขึ้นมองหลานสาวอย่างจริงจัง “เชี่ยนเชี่ยน ใครต่อใครมักพูดกันว่าหญิงขี้หึงไม่ใช่เรื่องดี แต่อาจะบอกอะไรเจ้าให้ ลงว่าเป็นหญิงแล้ว ไม่มีใครชอบให้สามีตัวเองไปหาเศษหาเลยกับคนอื่นทั้งนั้น เสี่ยวเซวียนทำแบบนี้จะได้ตัดปัญหาไม่ให้พวกสาวใช้มีความคิดไม่บังควร ดีแล้วล่ะ แบบนี้สิถึงมีบารมีสมเป็นนายหญิงของบ้าน พวกข้ารับใช้จะได้คิดว่าฮูหยินน้อยเฉียบขาดยิ่งนัก…” นางเว้นช่วงเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “ฮูหยินน้อยของบ้านสกุลจินเราต้องคอยเกรงใจพวกขี้ข้าตั้งแต่เมื่อไรกัน”

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนเห็นจินฮูหยินเข้าข้างสะใภ้เช่นนั้นก็ยิ่งให้เร่าๆ อยู่ในใจ แล้วย่อตัวคำนับผู้เป็นอา “เจ้าค่ะ…ท่านอามองการณ์ลึกซึ้ง ข้าใจคอคับแคบเอง ขอตัวกลับเรือนก่อนนะเจ้าคะ” พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

จินฮูหยินมองตามแผ่นหลังหลานสาวยิ้มๆ “เด็กสาวๆ ก็แบบนี้แหละนะ ไว้นางแต่งงานเมื่อไรก็จะเข้าใจเอง” นางนิ่งคิดอะไรบางอย่างแล้วหันไปสั่งป้ากู้ “ถ่ายทอดคำสั่งของข้า คนในเรือนหยวนเป่าจะต้องเชื่อฟังฮูหยินน้อยอย่างเคร่งครัด และตั้งอกตั้งใจรับใช้ให้ดี ฮูหยินน้อยแต่งเข้ามาเป็นนาย หากมีใครเห็นว่านางเพิ่งมาใหม่แล้วกล้ากลั่นแกล้ง…” จินฮูหยินยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบช้าๆ ความเฉียบขาดปรากฏขึ้นบนสีหน้า “ก็ลองกฎประจำสกุลจินดู!”

“เจ้าค่ะ” ป้ากู้พยักหน้ายิ้มๆ

สีหน้าของจินฮูหยินผ่อนคลายขึ้น จากนายหญิงผู้ทรงอำนาจกลับไปเป็นมารดาผู้เปี่ยมเมตตาอีกครั้ง

หลังอาหารเย็น อวี้ฉีหลินลูบพุงกลมๆ ของตัวเองแล้วออกไปเดินเล่นในสวนดอกไม้คฤหาสน์สกุลจิน

สี่เอ๋อร์เดินตามหลังด้วยสีหน้าขุ่นขึ้ง เดินไปได้สักพักใหญ่ นางก็ทนจนสุดทนกับท่าทางไม่ทุกข์ร้อนของอวี้ฉีหลินแล้วถามขึ้นเบาๆ “นี่! เมื่อไรพวกเราถึงจะไปกันเสียทีล่ะ”

คนข้างหน้าหันมามอง “ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าต้องทำธุระให้เสร็จก่อนถึงจะไปได้”