ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

“ทำธุระๆ! เจ้าผัดวันประกันพรุ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะผัดไปถึงเมื่อไร!”

“เอาน่าๆ ข้ารู้แล้ว ก็กำลังคิดหาวิธีอยู่นี่อย่างไร…” ระหว่างที่กำลังพูดอยู่นั้น ดวงตากลมโตก็เห็นสาวใช้ยกน้ำร้อนไปที่เรือนหลิ่วเชี่ยนเชี่ยน

“อาบน้ำ?” อวี้ฉีหลินนิ่งคิดแล้วทำตาเป็นประกาย เริ่มจากอาบน้ำก่อนดีกว่า! จากนั้นก็หันมาสั่งสี่เอ๋อร์อย่างตื่นเต้น “สี่เอ๋อร์ ไปเตรียมน้ำสำหรับอาบมาเดี๋ยวนี้เลย!”

สาวใช้ชะงัก “เจ้าให้ข้าเตรียมน้ำให้เจ้าอาบ?”

“ถูกต้อง!” คนสั่งพยักหน้า “ไหนบอกมาซิ คุณหนูของเจ้าใช้อะไรบ้างเวลาอาบน้ำ จำได้ว่าตอนอยู่ในโรงเตี๊ยม ข้าเห็นอ่างอาบน้ำนางมีดอกไม้เต็มไปหมด”

นี่เวลาอะไรแล้ว ยังจะอาบน้ำ! สี่เอ๋อร์โมโหอยู่ในใจ แต่เห็นสีหน้าตื่นเต้นของอีกฝ่ายแล้วก็เกิดความสงสัย อดจะตอบไปตามจริงไม่ได้ “ดอกไม้นั่นคือกลีบกุหลาบพันธุ์ดี…เจ้าอยากเลียนแบบคุณหนูของข้าจริงหรือ”

“ข้าไม่ทำอะไรวุ่นวายแบบนั้นหรอก ข้าจะเตรียมไว้ให้จินหยวนเป่า กลีบดอกไม้ใช่หรือไม่ แล้วยังมีอะไรอีก”

เตรียมไว้ให้คุณชายจิน? สี่เอ๋อร์ชะงักไปอีกครั้ง ก่อนจะหรี่ตามองคนตรงหน้าอยู่นานแล้วพูดอย่างจริงจัง “อวี้ฉีหลิน ถึงเจ้าจะรูปร่างหน้าตาสะสวย แต่ไม่มีทางมาแทนที่คุณหนูของข้าได้หรอก”

คราวนี้อวี้ฉีหลินเป็นฝ่ายชะงักบ้าง “ข้าไม่ได้คิดจะแทนที่นางเสียหน่อย”

สี่เอ๋อร์พูดเป็นเหตุเป็นผล “คิดจะได้หัวใจคุณชายจินมาครองใช่จะทำได้ง่ายๆ นะ! นายหญิงตามตระกูลใหญ่ต้องเป็นแบบคุณหนูของข้า แช่มช้อยสง่างาม ฉลาดพูด รู้จักวางตัว ถึงข้าจะเป็นแค่สาวใช้ก็ยังรู้ว่าอย่างเจ้าไม่มีทางเป็นไปได้แน่…ดังนั้นหากคุณหนูของข้าเกิดกลับมาล่ะก็ อย่าได้นึกล่ะว่าวิธีประจบเอาใจของเจ้าจะ…จะแย่งตำแหน่งคุณหนูของข้าได้!”

“เจ้านึกว่าข้าทำไปเพื่อเอาใจจินหยวนเป่า นึกว่าข้าอยากอยู่ที่นี่นานๆ อย่างนั้นหรือ” อวี้ฉีหลินไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี

“ถามบ้าๆ!” สี่เอ๋อร์ขึงตาใส่ “ไม่อย่างนั้นทำไมเจ้าถึงต้องเอาใจเขาแบบนี้ด้วย ไม่ใช่เพราะอยากอยู่เป็นฮูหยินน้อยหรือไร”

“ช่างเถอะ!” นางส่ายหน้า “คฤหาสน์สกุลจินนี่น่ะ เวลากินข้าวก็ห้ามพูด บ้านแบบนี้เหมือนกรงเหล็กขนาดใหญ่ก็ไม่ปาน หากไม่เพราะอยากเห็นร่างกายของจินหยวนเป่า ข้าไม่อยู่ที่นี่ต่อหรอก!”

“แต่ข้าเห็นเจ้ากินอย่างมีความสุขมากเลยนี่นา…” สาวใช้มองนางด้วยสายตาระแวง

“อะแฮ่ม” อวี้ฉีหลินอดจะยกมือลูบพุงไม่ได้ “นั่นเพราะ…นั่นเพราะ…ต้องโทษที่โรงครัวบ้านนี้ทำอาหารอร่อยเกินไปต่างหาก!”

“หึ!” สี่เอ๋อร์สะบัดหน้าพรืดอย่างดูถูก

“สี่เอ๋อร์…” อวี้ฉีหลินดึงแขนเสื้ออีกฝ่าย “ข้าทำไปเพราะความจำเป็นบังคับจริงๆ…เมื่อได้เห็นแล้วก็จะไปทันที ข้าสัญญาว่าจะไม่อยู่ต่อแม้แต่วันเดียว…” นางนิ่งไปเพราะทนรับสายตาระแวงสงสัยของสี่เอ๋อร์ไม่ไหว ครู่หนึ่งก็อธิบายต่อ “ไม่อย่างนั้นทำไมข้าต้องปลอมตัวเป็นคุณหนูของเจ้าเพื่อช่วยเจ้าด้วยล่ะ ตอนที่อยู่ในโรงเตี๊ยม ข้าบอกว่าคุณหนูของเจ้าหนีไปแล้ว อย่างเจ้าจะรั้งข้าไว้ได้หรือ”

สี่เอ๋อร์ยังมองนางอย่างไม่เชื่อใจต่อสักพัก ก่อนจะค่อยๆ พรูลมหายใจออกมา “ได้ ข้าเชื่อเจ้า…ข้าจะไปเตรียมน้ำอาบล่ะ”

เห็นอีกฝ่ายกลับกลายเป็นสาวใช้คล่องงานอีกครั้ง ไออุ่นก็เอิบอาบหัวใจ อวี้ฉีหลินพูดจากใจจริง “ขอบใจนะ”