ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

“พอที อย่าทำตัวน่าคลื่นไส้เลย” สี่เอ๋อร์โบกมือวูบ แล้วพูดเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้ “เตรียมน้ำร้อนต้องใช้เวลา แต่ที่นี่ไม่มีกลีบดอกไม้ที่เจ้าอยากได้น่ะสิ”

กลีบดอกไม้? อวี้ฉีหลินครุ่นคิดแล้วตอบอย่างใจถึง “วางใจเถอะ ข้าจะไปหากลีบดอกไม้เอง” พูดจบก็เดินจากไปอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายโต้ตอบ

ต้นฤดูร้อนเป็นช่วงเวลาที่บุปผาบานสะพรั่ง

อวี้ฉีหลินเที่ยวหาอยู่ในคฤหาสน์เป็นนานสองนาน ในที่สุดก็เจอสวนดอกไม้ที่ไม่มีคน

นางมองดอกไม้สดสีต่างๆ ที่เบ่งบานเป็นแพอยู่ในสวนอย่างยินดีปรีดา ตื่นเต้นเป็นที่สุด “สี่เอ๋อร์ไม่ได้บอกนี่ว่าต้องเป็นกุหลาบอย่างเดียว…”

คิดได้ดังนั้นก็ก้าวเข้าไปในแปลงดอกไม้อย่างไม่ลังเล แล้วเลือกเก็บแต่ดอกงามๆ

“เดี๋ยวดอกซ้าย เดี๋ยวดอกขวา เดี๋ยวดอกข้างหน้า เดี๋ยวดอกข้างหลัง สาวน้อยเก็บดอกไม้ด้วยใจสำราญ…” อวี้ฉีหลินครวญเพลงที่แต่งส่งๆ ขึ้นมาเองพลางเด็ดดอกไม้อย่างมีความสุข ไม่นานนักดอกไม้ในแปลงก็โกร๋นไปกว่าครึ่ง

“กรี๊ด…”

เสียงหวีดร้องสั่นสะท้านชวนให้วิญญาณหลุดออกจากร่างดังเข้าหู

อวี้ฉีหลินไม่ทันตั้งตัว เสียงแหลมสูงราวกับปีศาจทะลุทะลวงเข้ามาในแก้วหูจนนางทำดอกไม้หลุดมือด้วยความตกใจ

“เจ้าทำอะไร!?”

นางหันไปมองแล้วก็พบว่าเป็นหลิ่วเชี่ยนเชี่ยน

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนถลกชายกระโปรงวิ่งเข้ามาในแปลงดอกไม้ มองก้านโกร๋นๆ เหล่านั้นด้วยใจชอกช้ำ พอเห็นดอกไม้สดกระจัดกระจายอยู่บนพื้นก็กระทืบเท้าเร่า ตวาดใส่อวี้ฉีหลินอย่างกราดเกรี้ยว “เจ้า…เจ้ามันโจรเด็ดบุปผา!”

โจรเด็ดบุปผา!? คนถูกกล่าวหาหางตากระตุก “โจรเด็ดบุปผา* ไม่ได้มีความหมายแบบนี้นะ”

“เจ้า!” หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนโกรธจนหน้าดำหน้าแดง “ทำไมต้องมาเด็ดดอกไม้ในสวนของข้า!”

“ข้าแค่อยากได้กลีบดอกไม้กลับไป…”

“ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเอาไปทำอะไร!” หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนแทรกขึ้นอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงแล้วกระทู้ถาม “สวนดอกไม้ในคฤหาสน์ออกจะกว้างขวาง จะเอาดอกอะไรก็มีทั้งนั้น ในเรือนเจ้าเองก็ใช่จะไม่มี ทำไมต้องมาย่ำยีดอกไม้ในเรือนข้าด้วย!”

เรือนนางหรือ อวี้ฉีหลินผงะไปเล็กน้อยแล้วอธิบายอย่างใจเย็น “ดอกไม้ตรงนี้สวยที่สุด ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นเรือนเจ้า”

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนถอยหลังไปสามสี่ก้าวแล้วเชิดหน้ากอดอกมองฝ่ายตรงข้ามพลางพูดอย่างเอาเรื่อง “ที่มันสวยก็เพราะข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจเลี้ยงมันเป็นอย่างดี แค่เห็นว่าสวยก็มาเด็ดตามใจชอบได้หรือ หากพรุ่งนี้เจ้าเห็นว่าเรือนข้าสวย ปลูกได้สวย ตกแต่งภายในสวย กระทั่งสาวใช้ที่ปรนนิบัติข้า เจ้าก็เห็นว่าดี ข้าต้องยกให้เจ้าหมดหรือไม่”

อวี้ฉีหลินไม่นึกว่าคู่กรณีจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ นางนิ่งไปด้วยความอึ้ง สักพักก็โต้กลับไปว่า “แค่ดอกไม้ไม่กี่ดอกเอง ไม่เห็นต้องคิดมากขนาดนั้นเลยนี่นา”

* โจรเด็ดบุปผา เป็นสำนวนจีน หมายถึงผู้ร้ายข่มขืน