ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 11

อวี้ฉีหลินหิ้วถังไม้ใบหนึ่งเดินเข้ามา ในถังคือน้ำร้อนควันขาวฉุย นางครวญเพลงเบาๆ อยู่ในคอ “ลูกสาวบ้านใครงามกว่าฉานเจวียน* คร้านจะแต่งกายเพริศพริ้ง แสนเสียดายวัยสาวแสนสั้น ลูกชายบ้านใครหล่อเหลากว่าพานอัน เฝ้าหมองใจทุกคืนวันที่เวลาผ่านไปเร็วรี่…”

นางครวญเพลงหงิงๆ พลางเทน้ำลงไปในอ่าง เสียงน้ำดังซ่า อวี้ฉีหลินร้องต่ออีกหนึ่งประโยคในท่วงทำนองที่เหมาะเจาะกัน “ยอดหญ้าสูงลิ่ว หมู่แมลงเริงวสันต์ บุปผางามสะพรั่งสุดลูกตา…”

จินหยวนเป่าหรี่ตามองนาง

ควันบางๆ ลอยอยู่เหนืออ่าง นางใช้มือวักน้ำตรวจสอบอุณหภูมิ ไอน้ำเกาะตัวรวมกันเป็นหยดน้ำใสไหลลงมาตามข้อมือขาวผุดผาดของนางช้าๆ ทิ้งรอยเลื่อมวาวไว้เป็นทาง

อวี้ฉีหลินเกี่ยวปอยผมที่ปรกลงมาไปทัดไว้หลังหูลวกๆ เผยให้เห็นใบหูเล็กโปร่งบางสีชมพู เรือนผมสีดำสนิททำให้ผิวนางดูขาวกระจ่างเป็นพิเศษ เพ่งมองดูดีๆ ยังเห็นประกายเรืองๆ

เสื้อผ้าบนร่างบางเปียกชื้นจากไอน้ำ ทุกครั้งที่ขยับตัว เนื้อผ้าจะแนบติดไปกับเรือนร่างจนเห็นบั้นเอวคอดกิ่ว

หญิงคนนี้คิดจะมาไม้ไหนอีกนะ จินหยวนเป่าพยายามไม่สนใจความงามของนาง เอามือกอดอกมองอยู่ข้างๆ พลางแค่นเสียงหัวเราะขึ้นจมูก

ถูกจ้องเอาๆ แบบจะยิ้มก็ไม่ใช่ ไม่ยิ้มก็ไม่เชิงเช่นนี้ อวี้ฉีหลินชักเริ่มอึดอัด “ข้าอยากอาบน้ำ นึกไม่ถึงว่าทางโรงครัวจะยกอ่างน้ำใหญ่ขนาดนี้เข้ามาให้เสียเร็ว…”

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ “นั่นเพราะเจ้าเพิ่งมาอยู่ใหม่ก็วางอำนาจจนบ่าวไพร่กลัวหัวหด เลยรีบประจบเอาใจเจ้าไว้น่ะสิ”

อวี้ฉีหลินหน้าแดงเรื่อเมื่อได้ยินดังนั้นแล้วงึมงำ “ข้าก็แค่ถามว่าใครรับใช้เจ้าอย่างใกล้ชิดเท่านั้นเอง”

“อ้อ?” เขาย้อนถามประชด “เจ้าซักถามข้ารับใช้แบบนั้นทำไม เพื่อเรียนรู้วิธีปรนนิบัติข้าจากพวกเขาอย่างนั้นหรือ”

“ใช่แล้วๆ!” นางพยักหน้าหงึกๆ แล้วพูดเอาใจ “เพื่อเรียนรู้ว่าจะปรนนิบัติเจ้าเวลาอาบน้ำอย่างไรดี! เจ้าเหนื่อยมาทั้งวัน ข้าช่วยอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ ข้าอยากปรนนิบัติเจ้าให้อาบน้ำสบายๆ จะได้ผ่อนคลายบ้างอย่างไรล่ะ”

อวี้ฉีหลินยิ้มประจบเต็มที่ แต่นอกจากอีกฝ่ายจะไม่หวั่นไหวแล้ว ยังถามอย่างระแวง “จะมาไม้ไหนอีกล่ะ”

“ข้ายังจะทำอะไรได้” เห็นเขาทำหน้าไม่สบอารมณ์ นางนึกว่าเขายังโกรธเรื่องกลับหนานจิงกับเรื่องที่ถูกต่อยจนเลือดกำเดาไหล จึงแสร้งทำหน้าละห้อยมองเขาอย่างน่าสงสาร “ข้ารู้ว่าเจ้ายังโกรธข้า ข้าทำแบบนี้ก็เพื่อเอาใจเจ้าเท่านั้นเอง ยกโทษให้ข้าเถอะนะ”

“อ้อ?” จินหยวนเป่าเลิกคิ้ว น้ำเสียงเย่อหยิ่งทะนงตน “ในเมื่ออยากเอาใจข้าขนาดนี้ ข้าก็จะยอมให้เป็นกรณีพิเศษ!” พูดพลางลุกขึ้นมาถอดเสื้อคลุมตัวยาวออกมาพาดไว้บนราว

อวี้ฉีหลินตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ปรากฏว่าเขาหมุนตัวเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่อีกด้านเสียอย่างนั้น

* ฉานเจวียน เป็นคำที่ใช้เปรียบเปรยถึงหญิงงาม