ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 11

อวี้ฉีหลินตื่นเต้นสุดระงับ ดวงตากลมโตจ้องมองตามความเคลื่อนไหวของมืออีกฝ่าย ปรากฏว่าพอจะแกะกระดุมเม็ดสุดท้ายตรงเอว ปลายนิ้วเรียวยาวก็พลันหยุดชะงักเสียก่อน

ดวงตาคมคร้านจะเหลือบมอง เสียงทุ้มก็ดังขึ้น “น้ำร้อนไป”

“นี่!” ในที่สุดนางก็เริ่มเหลืออด “จะอาบหรือไม่อาบ ยังไม่ทันได้ลองเลยจะรู้ได้อย่างไร”

“ถ้าไม่เชื่อก็ลองเอามือจุ่มดูสิ”

อวี้ฉีหลินโน้มตัวไปยื่นมือวัดอุณหภูมิน้ำอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “ข้าว่าเจ้าจงใจมากกว่า…”

ทันใดนั้นมือใหญ่พลันยกขึ้นผลักนางเบาๆ ร่างอ้อนแอ้นที่ตั้งตัวไม่ติดจึงหัวทิ่มลงไปในอ่าง

ที่น่าโมโหที่สุดคือเขายังพูดเยาะๆ ว่า “นี่เป็นน้ำสำหรับอาบ จะวัดอุณหภูมิต้องลงไปวัดทั้งตัว!”

“จินหยวนเป่า!” อวี้ฉีหลินโผล่พรวดขึ้นจากน้ำแล้วอ้าปากตวาดแหวอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง แต่ก็ถูกกดไหล่ให้จมลงไปในน้ำอีกครั้ง

“อยากขึ้นมาหรือ จุ๊ๆๆ เจียงเสี่ยวเซวียน ตอนนี้เจ้าไม่เปลือยก็เหมือนเปลือย ถ้าไม่กลัวจะประจานตัวเองก็ขึ้นมาเลยสิ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วยิ้มกริ่ม

หญิงสาวก้มหน้าลงมองตัวเอง แต่เดิมอาภรณ์ฤดูร้อนก็ใช้ผ้าเนื้อบางอยู่แล้ว เสื้อผ้าในคฤหาสน์สกุลจินใช้ผ้าแพรชั้นดีทั้งหมด เมื่อเปียกน้ำก็แนบลู่ไปบนเรือนร่างและแทบจะโปร่งแสง นางรีบยกมือบังหน้าอกนั่งลงไปในน้ำ พวงแก้มแดงก่ำ จ้องมองคนตรงหน้าอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น

“ต้องอย่างนี้สิ หัดรู้ตัวหน่อยน่ะดีแล้ว” จินหยวนเป่าพยักหน้า “ไหล่กว้างไป หน้าอกใหญ่ไป ขา…ยาวไป มือหยาบเท้าใหญ่แถมยังมีกล้ามเนื้อ รูปร่างแบบหญิงบ้านนอกอย่างนี้ก็คิดจะอาบน้ำกับข้าหรือ”

ท่าทางเยาะเย้ยถากถางของเขาทำให้อวี้ฉีหลินโกรธจนร้อนวูบวาบอยู่ในหัว นางลุกพรวดขึ้นจากน้ำมาแอ่นอกอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น “ข้ารูปร่างแบบหญิงบ้านนอกแล้วจะทำไม!”

เสื้อบางๆ ที่แนบลู่ไปกับผิวกายแทบจะโปร่งแสง มองเห็นจี้หยกที่ใช้เชือกแดงห้อยไว้ใต้ลำคอเพรียวยาวขาวเนียนได้รำไร

จินหยวนเป่ากวาดตามองนางแล้วให้รู้สึกหน้าร้อนผ่าว ใจเต้นระรัว

แสงจันทร์ส่องเข้ามาจากหน้าต่างด้านหลังเป็นเสมือนผ้าแพรสีขาวนวลที่ห่อหุ้มร่างนางไว้ ส่วนเว้าส่วนโค้งเหมาะเจาะลงตัวเสียจนหาที่ติไม่เจอ ความงามเช่นนี้เหมือนสร้างขึ้นตามรสนิยมของเขาโดยเฉพาะ พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ลำคอก็พลันแห้งผาก เลือดอุ่นๆ ฉีดขึ้นไปคั่งในหัวจนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

“อัปลักษณ์สิ้นดี!” เขาพูดสวนทางกับใจ

“อัปลักษณ์ตรงไหน!” เห็นได้ชัดว่าอวี้ฉีหลินค่อนข้างมั่นใจในตัวเอง นางแอ่นอกมากกว่าเก่าจนเนินเนื้ออวบอัดคู่นั้นสั่นกระเพื่อมน้อยๆ

ปลายยอดเห็นเป็นสีชมพูระเรื่ออยู่ใต้เนื้อผ้ารำไร จินหยวนเป่ารู้สึกคอแห้งหนักกว่าเดิม ความรู้สึกในคืนส่งตัวเข้าหอผุดขึ้นมาอีกครั้งอย่างไร้สาเหตุ เขารีบคว้าเสื้อคลุมบนราวแขวนมาห่มร่างตัวเองอย่างลนลาน แล้วเดินดุ่มๆ ออกไปราวกับวิ่งหนี ตอนเดินไปถึงประตูยังไม่ลืมแดกดันคนข้างในเป็นการทิ้งท้าย “อัปลักษณ์ไปหมดทั้งตัว! อัปลักษณ์ที่สุด อัปลักษณ์ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด! หญิงอัปลักษณ์!”