ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 11

“เจ้า!” อวี้ฉีหลินชักมีน้ำโห นางเหยียดริมฝีปาก ทว่าหลังจากที่นิ่งคิดชั่วครู่ก็พยายามสะกดโทสะยิ้มถามต่อไปว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะเจาะจงอีกนิด เจ้าเชื่อเรื่องโหงวเฮ้งหรือไม่”

ชายหนุ่มหันไปอ่านคดีต่อ เพราะคร้านจะสนใจนางเต็มที

“เป็นต้นว่าตอนเด็กๆ มีนักพรตคนหนึ่งเห็นข้า แล้วบอกแม่ข้าว่าต่อไปข้าจะได้แต่งงานกับคนใหญ่คนโต แม้ตอนแรกจะไม่เต็มใจ แต่อีกหน่อยก็จะสมัครสมานกลมเกลียว…” อวี้ฉีหลินเองก็พูดต่อฉอดๆ โดยไม่สนใจฝ่ายตรงข้าม

“เฮอะ…” เขาแค่นเสียงขึ้นจมูก

“นักพรตคนนั้นบอกว่าเขาดูจากไฝแดงตรงหลังหูข้า แล้วยังบอกว่า…”

คนฟังแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็อดแอบมองนางด้วยความอยากรู้ไม่ได้ หลังใบหูสีชมพูมีไฝแดงเม็ดเล็กๆ อยู่หนึ่งเม็ดจริงๆ

“นักพรตคนนั้นยังบอกว่า…” อวี้ฉีหลินเหลือบมองคนข้างตัว ก่อนจะพูดต่อด้วยสีหน้าปกติ “คนบางคนเกิดมามีรอยปานบนตัว หากรอยปานมีขอบเรียบก็มีความหมายแฝง เป็นต้นว่า…”

“เป็นต้นว่าอะไร” เห็นนางเล่าอย่างออกรส จินหยวนเป่าก็ช่วยตอบโต้ให้

หญิงสาวตัดสินใจพูดต่อ “เป็นต้นว่าฝ่าเท้ามีรอยปาน แสดงว่า ‘คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด’ ชาตินี้ถูกลิขิตมาให้อยู่สบาย ไม่ต้องเดือดเนื้อร้อนใจเรื่องกินอยู่ไปตลอดชีวิต…”

“แล้วอย่างไรต่อ”

“หากมีปานตรงบั้นเอว แสดงว่าจะได้คนใหญ่คนโตอุปถัมภ์ค้ำจุน เคราะห์ร้ายจะกลายเป็นมงคล พอแก่ตัวไปจะมีลูกหลานเต็มบ้าน ชีวิตมีความสุข…” นางเว้นช่วงเล็กน้อยพร้อมปรายตามองเขา “หากรอยปานมีรูปทรงพิเศษ เช่นปานรูปพระจันทร์ แสดงว่าคนคนนั้นมีวาสนาดีมาก!”

“หา?” จินหยวนเป่าทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป “รอยปานรูปพระจันทร์? พระจันทร์อะไร พระจันทร์ขึ้นหนึ่งค่ำหรือพระจันทร์ขึ้นสิบห้าค่ำ จันทร์คว่ำหรือจันทร์หงาย”

“แล้วเจ้ามีรอยปานหรือไม่ล่ะ” อวี้ฉีหลินรีบฉวยโอกาสตีเหล็กเมื่อร้อน

“ลองเดาดูสิ” ชายหนุ่มยิ้ม

ไม่นึกเลยว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้ ตอนแรกนางอุตส่าห์ตั้งตารอ พอเจอประโยคนี้ของเขาก็พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน

ประตูถูกเปิดออกในจังหวะนั้น อาฝูชะโงกหน้าเข้ามาดู พอเห็นอวี้ฉีหลินอยู่ด้วยก็รีบทำคอหดหลบออกไปแล้วส่งเสียงเรียกอยู่ข้างนอกอย่างหวาดๆ “คุณชาย?”

จินหยวนเป่าบอก “เข้ามา”

“อาฝูไม่กล้ารบกวน อาฝูพูดอยู่ข้างนอกดีกว่าขอรับ…”

“บอกให้เข้ามา!” ผู้เป็นนายชักหมดความอดทน

อาฝูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตัวลีบเข้ามายืนหลบอยู่ข้างประตู ดวงตามองพื้นห้องเขม็ง “คุณชาย คนที่กองปราบเชิญท่านไปขอรับ เร่งมาหลายครั้งแล้ว…”

จินหยวนเป่าลุกพรวดขึ้นตวาด “แล้วทำไมไม่รีบมาบอก!”