ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

“แม่นางฉู่ฉู่คุ้นหน้าทุกคนในหอเชียนเจียว จะต้องรู้จักหญิงสาวหน้าตาหมดจดงดงามไม่น้อย ไม่ทราบพอจะแนะนำได้หรือไม่ว่าข้าควรไปหาเด็กสาวหน้าตาดีจากที่ใดได้บ้าง” ชายหนุ่มถาม

ฉู่ฉู่แสร้งทำเป็นผลักหัวเขาเบาๆ “มีของให้กินอยู่ตรงหน้ากลับสอดส่ายสายตามองหาอย่างอื่น คุณชายช่างหลายใจแท้ๆ คืนนี้อย่าพูดถึงคนอื่นเลยดีกว่า พูดถึงแต่เราสองคนก็พอ!” ว่าพลางลดมือลงดึงกางเกงเขาอีกครั้ง

นึกไม่ถึงเลยว่าหญิงที่ชื่อฉู่ฉู่จะใจดีขนาดนี้ อีกนิดเดียวก็จะได้เห็นสิ่งที่เฝ้ารอแล้ว อวี้ฉีหลินตื่นเต้นเสียจนเผลอส่งเสียงอุทานออกมาเบาๆ

ทว่าแม้เสียงนั้นจะเบาแค่ไหนก็ไม่รอดพ้นโสตประสาทอันฉับไวของฉู่ฉู่อยู่ดี สีหน้านางเปลี่ยนไปทันควัน

นางผลักชายหนุ่มลงบนเตียงโดยแรง ส่วนตัวเองลุกพรวดขึ้นเดินเปลือยเท้ามาตรงหน้าฉากบังตาแล้วดึงฉากออก

ด้านหลังว่างเปล่าไร้เงาคน มีเพียงหน้าต่างบานหนึ่งที่เปิดทิ้งไว้เท่านั้น

ฉู่ฉู่ชะงักมองบานหน้าต่างด้วยใจระส่ำ จากนั้นก็หันไปมองร่างบนเตียงอย่างหวาดระแวง “คุณชาย ท่าน…ท่านมาคนเดียวหรือ”

จินหยวนเป่าลุกขึ้นนั่งสวมเสื้อผ้าอย่างไม่รีบร้อน “ก็ต้องมาคนเดียวน่ะสิ หรือว่าแม่นางฉู่ฉู่จะซ่อนลูกค้าคนอื่นไว้ในห้อง?”

ไม่รู้เพราะเหตุใดดวงหน้าแฉล้มถึงได้ซีดเผือด ดูกังวลใจอย่างชัดเจน “ไม่นะเจ้าคะ ฉู่ฉู่ย่อมต้องปรนนิบัติคุณชายเพียงคนเดียวแน่นอน แต่คืนนี้ดึกมากแล้ว คุณชายรีบกลับคฤหาสน์ไปพักผ่อนดีกว่า!”

ชายหนุ่มหรี่ตาเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายสองสามก้าว “พูดแบบนี้เท่ากับไล่แขกใช่หรือไม่ ดูเหมือนแม่นางจะมีความลับไม่น้อยเลยนะ”

“ข้า…” ฉู่ฉู่พูดไม่ออก

อวี้ฉีหลินที่ห้อยต่องแต่งอยู่ข้างนอกเกาะขอบหน้าต่างไม่ไหวอีกต่อไป จึงผนึกกำลังดีดเอวกระโดดขึ้นมายืนบนขอบหน้าต่าง หมายจะหายใจหายคอให้เต็มท้อง ปรากฏว่ากลับเสียหลักล้มกลับเข้าไปในห้อง นางอุทานออกมาว่า ‘เหวอ’ ก่อนจะชนฉากบังตาล้มโครม

คนสามคนที่อยู่ในห้องเหลียวมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง

อวี้ฉีหลินลุกพรวดขึ้นมาด้วยความหัวไวแล้วก้าวฉับๆ ไปยกมือชี้หน้าด่าฉู่ฉู่ “หญิงแพศยา! ไหนพูดเป็นดิบดีว่าชีวิตนี้จะรักข้าเพียงคนเดียว ยอมปรนนิบัติข้าเพียงคนเดียวอย่างไรล่ะ!”

ฉู่ฉู่ยังไม่หายอึ้ง “เจ้า? เจ้าคือ…”

โดยไม่รอให้อีกฝ่ายถามจนจบประโยค อวี้ฉีหลินหันไปชี้หน้าด่าจินหยวนเป่าบ้าง “เจ้าเป็นคุณชายจอมเสเพลจากตระกูลไหน ถือดีอย่างไรถึงจะมาลองลิ้มชิมรสฉู่ฉู่ของข้า! คิดจะแย่งของรักของข้าก็ลองถามหมัดข้าดูก่อนว่ามันยอมหรือไม่!”

ชายหนุ่มปัดมือนางออกไปพร้อมตวาด “โอหัง!” แล้วแสร้งทำเป็นคว้าจอกน้ำชาบนโต๊ะมาเขวี้ยงออกไปนอกหน้าต่างอย่างเดือดดาล

ปรากฏว่าอวี้ฉีหลินรับจอกใบนั้นเอาไว้แล้วยกขึ้นดู ก่อนจะแค่นเสียงฉุนๆ

“หือ? อาวุธลับ? ได้ คืนนี้ข้าจะขอลอกเปลือกนอกอันสุกใสเพื่อเผยเนื้อในเน่าเฟะของเจ้าให้ได้ก่อน ฉู่ฉู่ เจ้ามันตาฟางยิ่งกว่ายายแก่เสียอีก ถึงได้ชอบไอ้หนุ่มหน้าขาวแบบนี้ลง!”

ไอ้หนุ่มหน้าขาว? จินหยวนเป่าฉุนกึกแล้วจ้องหน้าอีกฝ่าย มันนึกว่าผู้หญิงจะชอบไอ้คนหน้าไฝแบบตัวเองหรือไรกันนะ