ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

ในขณะเดียวกันนั้นเองคนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงกำลังเอามือเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย มองปลายเท้าเล็กของฉู่ฉู่ย้ายไปย้ายมาอยู่ตรงหน้าพร้อมบ่นในใจอย่างเหลืออด ขอทีเถิด จะทำอะไรกันก็รีบทำให้เร็วหน่อยได้หรือไม่ เอาแต่พิรี้พิไรอยู่ได้ จะให้ข้าซ่อนตัวอยู่ตรงนี้ไปถึงเมื่อไร

ทันใดนั้นฉู่ฉู่ก็หมุนกลับมาโถมตัวใส่จินหยวนเป่าให้ล้มลงไปกับเตียง แล้วแนบริมฝีปากอุ่นร้อนตามไปติดๆ จังหวะที่กลีบปากแดงสดกำลังจะประกบเรียวปากบาง ปลายนิ้วเรียวยาวนิ้วหนึ่งก็ยื่นเข้ามาขวางริมฝีปากสองคู่ให้แยกจากกัน

ฉู่ฉู่มองอย่างกระเง้ากระงอด ก่อนจะอ้าปากขบกัดปลายนิ้วเขา

จินหยวนเป่าชักนิ้วออกแทบไม่ทันแล้วถามว่า “แม่นางฉู่ฉู่มาอยู่จงหยวน นอกจากเป็นนางคณิกาแล้ว ไม่สนใจทำการค้าอื่นเลยหรือ เป็นต้นว่า…ขายกระเป๋าเงินหรือไม่ก็เครื่องประดับ”

“ที่ข้าสนใจ…คือจับท่านกินอย่างไรล่ะ…” ฉู่ฉู่ถอดเสื้อคลุมเขาโยนทิ้งพื้นอย่างคล่องแคล่ว

เสื้อคลุมที่ร่วงตกลงมาทำให้ลูกค้าชาวยุทธ์ที่อยู่ใต้เตียงกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย เริ่มได้เสียทีนะ…

หืม? จะเริ่มแล้วหรือ!? หมายความว่าต้องแก้ผ้าหมดอย่างนั้นสิ!? ดีที่สุดเลย!

อวี้ฉีหลินรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที นางกลอกตาหนึ่งตลบแล้วโผล่หัวออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อแอบดู แต่มองอะไรไม่เห็นทั้งสิ้น อารามร้อนรนทำให้เผลอกระแทกหัวกับกระดานเตียงจนเกิดเสียงดังโป๊กเบาๆ

ฉู่ฉู่ชะงักกึก สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

จินหยวนเป่ารีบถามต่อ “แม่นางฉู่ฉู่ยังไม่ได้ตอบข้าเลยว่าตกลงเจ้าทำการค้าอย่างอื่นบ้างหรือไม่”

พอลองเงี่ยหูฟังดูดีๆ กลับไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้น ฉู่ฉู่คลี่ยิ้มขณะดึงผ้าคลุมไหล่ของตัวเองโยนทิ้งลงบนพื้น “ลองเดาดูสิ…”

จังหวะที่ผ้าคลุมไหล่ร่วงหล่นพื้น เงาตะคุ่มของใครบางคนก็มุดออกจากใต้เตียงไปแอบหลังฉากบังตาแทน

แม้เสียงที่เกิดขึ้นจะดังแค่แผ่วๆ ฉู่ฉู่ก็ยังลุกขึ้นจากร่างสูงของชายหนุ่ม กระโดดลงจากเตียงมากวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวังแล้วนึกอะไรขึ้นได้ จึงก้มลงมองเข้าไปใต้เตียง

หาอะไรของนางนะ มือปราบหนุ่มหรี่ตา “แม่นางฉู่ฉู่กลัวอะไร กลัวจะถูกทางการจับกุมตัวอย่างนั้นหรือ”

เมื่อไม่พบสิ่งใดผิดสังเกต ฉู่ฉู่ถึงค่อยตั้งสติได้แล้วหันมาถอดเสื้อผ้าเขาต่อ “ถึงคนของทางการมาก็จับกุมข้าไม่ลงหรอก”

จินหยวนเป่าพยายามยื้อเสื้อผ้าที่ถูกนางถอดเอาไว้พลางยิ้มกลบเกลื่อน “เอ่อ…อ้อ…จริงด้วย!” เขาทำท่าเหมือนนึกอะไรได้ “เร็วๆ นี้คฤหาสน์ของข้าจะจัดงานเฉลิมฉลอง ผู้มาร่วมงานมีแต่ขุนนางสำคัญของราชสำนักทั้งนั้น เสียดายที่สาวใช้ในบ้านล้วนแต่อัปลักษณ์จนใครเห็นเป็นต้องตกใจ หากได้คนหน้าตางดงามอย่างแม่นางฉู่ฉู่มาช่วยก็ดีน่ะสิ ไม่ทราบว่าแม่นางฉู่ฉู่พอรู้หรือไม่ว่าจะหาหญิงสาวหน้าตาสะสวย สดๆ ใหม่ๆ ได้จากไหนบ้าง”

ฉู่ฉู่เงื้อมือตีอกเขาเบาๆ อย่างมีจริต “แหม พวกบุรุษนี่ร้ายจริงเชียว เอาแต่อยากลองลิ้มชิมรสของแปลกใหม่อยู่เรื่อย ของเช่นนี้ที่ไหนก็มีทั้งนั้น แต่เอาไว้พูดกันทีหลัง เพราะคืนนี้มีแค่ท่านกับข้า…”

ทั้งสองหยอกเย้ากันอย่างไม่เร่งร้อน แต่ลูกค้าชาวยุทธ์ที่แอบหลังฉากบังตากลับใจร้อนแทน ถึงกับกำหมัดส่งเสียงให้กำลังใจเบาๆ “ถอดเลย! ถอดต่อ! เร็วเข้า! ถอดกางเกงเขาเลย!”

เผลอหน่อยเดียว ผ้าคาดเอวของจินหยวนเป่าก็ถูกฉู่ฉู่แกะออกไปจนได้ อวี้ฉีหลินตื่นเต้นยินดียิ่งนัก!

ปรากฏว่าจินหยวนเป่าตวัดตัวขึ้นทาบทับนางแล้วเป็นฝ่ายรุกแทน เขาช่วยนางถอดเสื้อผ้าช้าๆ แต่มักจะสัมผัสโดนจุดอ่อนของนางเสมอ ทำเอาฉู่ฉู่หัวเราะคิกคักพลางดิ้นหลบด้วยความจั๊กจี้