ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

ด้วยนึกไม่ถึงว่าอยู่ๆ ทั้งคู่จะทิ้งตัวลงมา ชายเคราดกที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงถึงกับสะดุ้งโหยงจนแทบหลุดเสียงอุทานออกจากลำคอ อวี้ฉีหลินรีบยกมือปิดปากไว้ทันควัน มีเพียงเสียงด่าอู้อี้ลอดผ่านปลายนิ้ว “หญิงร้ายชายทราม! เบาหน่อยไม่ได้หรือไร!?”

“ข้ามีดีตรงไหนบ้าง…คุณชายค่อยๆ สำรวจตอนนี้ได้เลย…” ฉู่ฉู่ขบกัดใบหูชายหนุ่มกระซิบเสียงหวาน ก่อนจะเป็นฝ่ายตวัดตัวขึ้นคร่อมแล้วลงมือแกะผ้าคาดเอวของเขา

จินหยวนเป่าคว้ามืออีกฝ่ายเอาไว้ ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด พอนางโลมคนดังเอนร่างซวนซบแนบอก เขาก็สูดดมกกหูนางอย่างชวนรัญจวน “กลิ่นหอมบนตัวเจ้าช่างเย้ายวนใจให้ปั่นป่วน เป็นของจากแดนตะวันตกเหมือนกันหรือ”

หญิงสาวแหงนหน้ามองปลายคางคมสันได้รูปของเขาแล้วอ้าปากทำท่าจะกัด แต่กลับถูกเขายกมือบังไว้ นางตอบเสียงขุ่นอย่างไม่ใคร่พอใจนัก “แน่นอน หญิงจงหยวนนุ่มนิ่มบอบบาง มีหรือจะควบคุมเครื่องหอมกลิ่นร้อนแรงเช่นนี้ได้อยู่มือ”

มือปราบเทวดามองซ้ายมองขวาพลางถาม “ห้องของแม่นางใช่จะเข้ามาได้ง่ายๆ เชื่อว่าคนที่เข้ามาในห้องนี้ได้จะต้องสนิทกับเจ้ามากทีเดียวสินะ”

ฉู่ฉู่พลิกตัวผละออกจากชายหนุ่มมานั่งตรงขอบเตียงด้วยความระแวงขณะตอบเสียงแข็ง “คุณชายถามโน่นถามนี่อยู่นั่นแล้ว หรือจะไม่ถูกใจฉู่ฉู่ ถ้าเช่นนั้นก็อย่าฝืนเลยเจ้าค่ะ ข้าจะให้ท่านแม่หาหญิงคนใหม่มาปรนนิบัติท่าน” พูดจบก็ทำท่าจะลุกออกไป

“แม่นางเข้าใจผิดแล้ว!” จินหยวนเป่ารีบรั้งนางไว้แล้วป้อนคำหวานเอาใจ “หลังจากได้พบเจ้า สตรีทั้งโลกก็มีค่าไม่ต่างจากอาจมในสายตาข้า”

พอพูดออกไปอย่างนั้น เขาก็แว่วเสียงคล้ายใครโก่งคออาเจียน จึงได้ลุกพรวดขึ้นมาเหลียวมองรอบตัว

“มีอะไรหรือเจ้าคะ” ฉู่ฉู่ถามด้วยความสงสัย

เงี่ยหูฟังสักพักจนแน่ใจว่าไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้วจริงๆ จินหยวนเป่าถึงค่อยตอบ “ไม่มีอะไรหรอก”

ความขุ่นขึ้งบนใบหน้าฉู่ฉู่จางหายไป นางขยับตัวเข้ามาใกล้ ถอดเสื้อผ้าเขาพลางส่งเสียงยั่วเย้า “ซุกซนนักนะ…เดี๋ยวพี่สาวจะจัดการให้น่าดู!”

อีกครั้งที่ชายหนุ่มจับมือนางเอาไว้ “ค่ำคืนนี้ยังยาวนาน ไม่ต้องรีบร้อน แม่นางฉู่ฉู่เต้นรำสร้างบรรยากาศหน่อยดีกว่า”

“เต้นรำ?”

“ถูกต้อง” เขาลูบแก้มนางอย่างหลงใหล “ข้าอยากเห็นนักว่าแม่นางจะเอวอ่อนเหมือนกิ่งหลิวเดือนสามและแววตาจะลึกซึ้งชวนใจเต้นเหมือนสายน้ำฤดูใบไม้ผลิในเดือนสี่หรือไม่…” กระทั่งตัวเขายังขนลุกเกรียวกับคำพูดของตัวเอง

เมื่อครู่คนที่อยู่ใต้เตียงก็เผลอทำเสียงอาเจียนเพราะทนฟังวาจาหวานเลี่ยนไม่ไหวมาทีแล้ว มาได้ยินแบบนี้ยิ่งรู้สึกว่าเลี่ยนแสนเลี่ยนจนไม่รู้จะเลี่ยนอย่างไร! เลี่ยนเสียจนนางอยากจะกระโจนจากที่ซ่อนออกไปสำเร็จโทษหญิงร้ายชายทรามคู่นี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด!

“หากคุณชายอยากดู ฉู่ฉู่เต้นให้ดูก็ได้” นางพูดเช่นนั้นแล้วบิดเอวอ่อน จิกปลายเท้าเดินถอยหลังไปเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวร่ายรำเป็นวงกลมอย่างสวยงาม แม้จะไม่มีเสียงดนตรีประกอบ แต่กระพรวนเงินเล็กๆ ที่นางใช้ประดับไว้เต็มตัวก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งยามขยับกาย รับกันดีกับจังหวะร่ายรำ เพิ่มสุนทรียรสได้มากกว่าเดิม

จินหยวนเป่าเดินตามนางพลางลอบกวาดสายตาเก็บรายละเอียดทุกอย่างในห้อง