ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

“จะ…จะ…เจ้า!” นึกไม่ถึงเลยว่าทั้งที่ถูกเขาทับไว้แล้ว อีกฝ่ายยังแก้มือคืนได้ จินหยวนเป่ากลิ้งตัวกระเซอะกระเซิงไปอีกทางเพื่อหนีอุ้งมือมารที่ชายกักขฬะเอื้อมออกมาหาอีกครั้ง แล้วทิ้งตัวพิงขอบเตียงหอบหายใจฟืดฟาด ดึงเสื้อที่ไม่อาจใช้ห่อหุ้มร่างกายได้อีกแล้วขึ้นมาดู จากนั้นก็กัดฟันกรอด “เจ้าท่องยุทธภพประสาอะไรถึงได้ชอบไล่ฉีกเสื้อผ้าบุรุษ!?”

“หึๆๆๆ…” อวี้ฉีหลินหัวเราะโฉดพลางหักข้อนิ้วย่างสามขุมเข้าไปใกล้

ชายหนุ่มกัดฟันเหวี่ยงหมัดใส่ แต่ถูกอีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายได้ มิหนำซ้ำยังยกมือขึ้นดึงแขนเสื้ออีกข้างของเขา เสื้อที่สวมอยู่จึงกลายสภาพเป็นเสื้อแขนกุดไปในพริบตา พอเงื้อเท้าถีบคู่ต่อสู้ด้วยความอับอายเป็นล้นพ้นก็ถูกนางคว้าข้อเท้าหมับแล้วฉีกขากางเกงเขาขาดดังแควกไปข้างหนึ่ง

“เจ้า…” จินหยวนเป่าดิ้นสุดแรงเกิดจนหนีไปอีกทางสำเร็จ แล้วคว้าแจกันดอกไม้ใกล้มือโยนออกไปทางหน้าต่าง แต่รู้สึกว่ายังไม่พอจึงโยนกระทั่งชั้นวางแจกันตามลงไปด้วย จากนั้นระหว่างที่ถูกอวี้ฉีหลินวิ่งไล่กวด เขาก็หนีพลางโยนของออกไปทางหน้าต่างพลาง ฉวยอะไรได้ก็จับโยนดะ

สัญญาณแค่นี้น่าจะชัดเจนพอแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ อีก! ชายหนุ่มส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างอ่อนแรง “หวังเฉียง หม่าจง ต้องส่งสัญญาณสักแค่ไหนถึงจะยอมมาช่วยข้าเสียที!?”

หวังเฉียงและหม่าจงที่อยู่ข้างล่างยังคงโรมรันพันตูกับคนชุดดำ รอบตัวมีข้าวของกระจายระเนระนาด แจกันกับชั้นวางแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่ตรงหน้าคนทั้งสี่

“ไม่ต้องสู้แล้ว รีบไปช่วยหัวหน้าก่อนเร็ว!” หวังเฉียงหลบรองเท้าข้างหนึ่งที่ถูกโยนลงมาจากชั้นบนได้อย่างหวุดหวิด

“อืม” หม่าจงพยักหน้าเห็นพ้อง แล้วพยายามสลัดคนชุดดำให้หลุดโดยเร็ว

จังหวะนั้นเองเสียงตะโกนก็ดังแว่วมาแต่ไกล “ทหารมา!”

ประโยคดังกล่าวช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ทั้งคู่ คนชุดดำหันไปมองตากันแล้วหลบการจู่โจมของหวังเฉียงและหม่าจง หนีหายไปในพริบตา

“ไปเร็ว!”

ทั้งสองคนไม่ได้ไล่ตาม แต่หมุนตัววิ่งขึ้นไปช่วยจินหยวนเป่าแทน

พอไปถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังออกมาจากข้างใน “หึๆๆ ต่อให้ร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก ถอดเสื้อผ้าเสียดีๆ!”

สององครักษ์หันไปมองหน้ากัน ไม่ใช่เสียงหัวหน้านี่นา หรือจะเป็นแขกที่มาเที่ยวสวมบทบาทเล่นกับนางโลมเพื่อเพิ่มรสชาติ?

ระหว่างที่กำลังคิดอย่างนั้น เสียงอ่อนระโหยโรยแรงเสียงหนึ่งก็ดังเข้าหู “หวังเฉียง หม่าจง…รีบมาช่วยข้าเร็วเข้า…”

“หึๆๆๆ เจ้าหนุ่ม เจ้าน่ะมันข้างนอกสุกใสข้างในเป็นโพรง วันนี้ข้าจะจับเจ้าถลกหนังเสีย ดูซิว่าเนื้อในที่แท้จริงของเจ้าเป็นอย่างไรกันแน่!”

แย่ล่ะ!

ทั้งสองพังประตูเข้าไปด้วยความร้อนรน แล้วได้เห็นจินหยวนเป่าถูกต้อนจนถอยกรูดไปคู้ตัวอยู่ตรงมุมห้อง ใช้มือทั้งสองข้างบังอกตัวเองเอาไว้พลางมองชายกักขฬะที่ยืนหัวเราะชั่วร้ายอยู่ตรงหน้าอย่างหวาดกลัว ชายคนนั้นเอื้อมมือออกไปจับผ้าคาดเอวนายของพวกเขาเหมือนจะดึงทึ้งให้หลุดเสียตรงนี้!