ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

“หัวหน้า!” สององครักษ์อุทานลั่นพร้อมทะยานตัวไปข้างหน้า

อวี้ฉีหลินขัดใจเหลือล้น นางกำลังจะได้เห็นสิ่งที่อยากเห็นอยู่แล้วแท้ๆ ก้างขวางคอสองชิ้นใหญ่ดันบุกเข้ามาในห้องเสียได้ ซ้ำร้ายสองคนนี้ยังมีวรยุทธ์สูงส่ง เมื่อผนึกกำลังกันโจมตี นางจึงจำเป็นต้องยอมรามือจากคนตรงหน้าชั่วคราว

จินหยวนเป่าวิ่งกระเซอะกระเซิงไปที่เตียง ดึงผ้าห่มมาห่อร่างตัวเองเอาไว้แล้วสูดหายใจเข้าลึก

ระหว่างประมือกัน อวี้ฉีหลินพอจะเป็นฝ่ายนำจนรุกไล่สององครักษ์ให้ถอยร่นไปได้บ้าง แต่เวลานี้จินหยวนเป่าห่อตัวแน่นหนาเป็นลูกบ๊ะจ่าง แถมยังมีผู้ช่วยฝีมือฉกาจอยู่ข้างกายถึงสองคน อยากดูตรงนั้นคงทำได้ยากยิ่งแล้ว!

ช่างเถิด ผู้กล้าต้องรู้จักปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ อวี้ฉีหลินกัดฟันจนหนีพ้นการจู่โจมของหวังเฉียงและหม่าจงมาได้ จากนั้นก็ทะยานตัวหนีไปทางหน้าต่าง

สององครักษ์ทำท่าจะไล่ตาม ทว่าผู้เป็นนายร้องห้ามไว้เสียก่อน “ไม่ต้องตาม ถึงตามก็ตามไม่ทัน ต่อให้ตามทัน พวกเจ้าก็เอาชนะมันไม่ได้อยู่ดี”

ทั้งสองจึงต้องชะงักเท้าอย่างจำยอม “เช่นนั้นจะปล่อยให้มันหนีไปอย่างนี้หรือขอรับ”

มือปราบหนุ่มมองบานหน้าต่างเงียบๆ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ “เอาเครื่องเขียนมา”

หวังเฉียงรีบส่งกระดาษกับพู่กันให้

จินหยวนเป่าคลี่กระดาษออกแล้วเงยหน้าขึ้นมองหวังเฉียง

พอลูกน้องคนสนิทอ้าปาก เขาก็หยิบพู่กันจุ่มน้ำลายบนปลายลิ้นอีกฝ่ายจนชุ่ม จากนั้นค่อยป้ายเข้ากับหมึก ก่อนจะตวัดมือวาดรูปพลางสรุปสถานการณ์ “เสือดาวเวหาจะต้องพบฉู่ฉู่มาแล้ว กระดาษเซวียนเต๋อชั้นสูงที่ค้นได้จากตัวมันเหมือนกระดาษในนี้ไม่ผิดเพี้ยน กลิ่นเครื่องหอมแดนตะวันตกก็เป็นกลิ่นเดียวกับเครื่องหอมบนตัวฉู่ฉู่ ชี้ชัดว่าเสือดาวเวหาเป็นคนคอยติดต่อส่งสารให้ฉู่ฉู่ ดูจากปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น ลูกค้าเมื่อครู่กับฉู่ฉู่ไม่รู้จักกันเป็นการส่วนตัว ปากมันพร่ำพูดว่าเป็นลูกค้าประจำของนาง แต่กลับปล่อยนางไปแล้วตามติดข้า จ้องแต่จะถอดเสื้อผ้าข้าตลอดเวลา…”

หม่าจงพูดสอดขึ้นมาอย่างไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ “หรือว่ามันอยากชมโฉมหัวหน้า?”

‘เพียะ!’ จินหยวนเป่าสะบัดมือตบฉาดโดยไม่หันไปมองแล้ววาดรูปต่อไป “เป้าหมายของมันคือข้าแน่นอน แต่รายละเอียดเบื้องหลังเป็นอย่างไร ข้ายังไม่รู้”

ชายหนุ่มหยิบกระดาษวาดรูปบนโต๊ะขึ้นมา บนนั้นคือภาพเหมือนของฉู่ฉู่และอวี้ฉีหลิน

“หวังเฉียง หม่าจง!”

“ขอรับ!”

จินหยวนเป่าจ้องมองภาพเหมือนของอวี้ฉีหลินอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น “รีบกลับไปที่กองปราบ ออกประกาศตั้งรางวัลนำจับฉู่ฉู่กับคนผู้นี้…เรื่องราวซับซ้อนกว่าที่เห็น ข้าชักรู้สึกสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ” ริมฝีปากบางแค่นยิ้มเยียบเย็น

“รับทราบ!”

สององครักษ์รับภาพเหมือนมาจากมือผู้เป็นนาย

มือปราบหนุ่มยืดตัวบิดขี้เกียจแล้วอ้าปากหาวหวอด “วันนี้เก็บเกี่ยวข้อมูลได้ไม่น้อย หากยังไม่กลับจวนเสียทีได้ถูกท่านแม่โกรธเอาจริงๆ แน่ กลับจวน!”

“ขอรับ!” ทั้งสองมองเสื้อแขนกุดตัวยาวกับกางเกงที่เหลือแค่ขาเดียวของคนพูด แล้วพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ

จินหยวนเป่าอ่านสีหน้าลูกน้องคนสนิทออก เขากระชับผ้าห่มเข้ากับตัวแล้วพูดขึ้นเนิบๆ “หวังเฉียง เสื้อ หม่าจง กางเกง ข้าถอดรองเท้าเขวี้ยงไปข้างล่างข้างหนึ่ง น่าจะยังหาเจอ”